Europa voert uit wat we samen hebben gevraagd

Dat rondje nationale zelfkastijding telkens de Europese Commissie met kritische aanbevelingen voor België komt, is voor niks nodig. Die laksheid van vroeger, die wilden we toch niet meer?

Door Marianne Thyssen, Europees Parlementslid (CD&V)

Wat kregen we de voorbije dagen weer een bonte stoet van speculaties en verklaringen na de aanbevelingen van de Europese Commissie. Eerst werd met grote zekerheid voorspeld dat België een boete zou krijgen, daarna werd met even veel ijver het tegendeel beweerd. En nadat de Commissie haar rapport had gepubliceerd, werd ze door de ene bejubeld en door de andere vervloekt. Mag het allemaal wat minder?

Laten we eens nuchter bekijken waarover dit nu gaat. De financieel-economische crisis heeft de Europese Unie tot het besef gebracht dat onze Economische en Monetaire Unie nog lang niet op punt staat. Door een gebrek aan echte economische en monetaire integratie bleken we te kwetsbaar te zijn voor deze internationale crisis. Daarom worden nu allerlei regels aangescherpt - zoals voor de banken, maar ook voor het concurrentievermogen en de overheidsfinanciën - en wordt de controle op die regels scherper. Zo trekken we lessen uit de crisis en garanderen we dat we in de toekomst sterker staan.

Moord en brand

De Europese Commissie staat in voor de controle op de afspraken die werden gemaakt over het budgettaire en economische beleid. De documenten die de Commissie eergisteren presenteerde, zijn een belangrijk moment in een proces dat we zelf mee hebben afgesproken.

Hoe moeten we daar nu mee omgaan? Laat me eerst zeggen wat we vooral niet moeten doen. We moeten vooral niet moord en brand gaan schreeuwen, telkens de Commissie met haar aanbevelingen komt. Ja, die aanbevelingen zijn op sommige punten zeer kritisch, maar dat is ook de bedoeling. Meer nog: dat is precies wat we gevraagd hebben. ‘We’, dat zijn zowel de lidstaten als het Europees Parlement.

De les die we samen uit de crisis trokken is dat de Commissie kritisch moet waken over de lidstaten en de lidstaten over elkaar, omdat we de laksheid van vroeger niet opnieuw willen aanvaarden. Het is echt niet zinvol dat dat iedere keer leidt tot een grote nationale zelfkastijding in de media. Globaal zit België zowel economisch als budgettair vrij goed in de Europese Unie en in de eurozone. We moeten ons zeker niet schamen.

Wat moeten we dan wél doen als we een dergelijk rapport krijgen? Dat is vrij simpel: de beleidsaanbevelingen ernstig nemen. Het is echt niet zo dat anonieme bureaucraten uit de Europese administratie ons dit ondemocratisch opleggen. De Commissie voert gewoon uit wat we op volstrekt democratische manier hebben afgesproken, met instemming van de nationale regeringen en parlementen en van het Europees Parlement.

Overigens, in het recente verleden hebben we de Europese aanbevelingen ook altijd aanvaard. België heeft vorig jaar fors bespaard en zet dat beleid in 2013 voort. Op vraag van Europa is de focus in dat besparingsbeleid verschoven van nominale naar structurele resultaten. België doet ook al sociaal-economische inspanningen, zoals mensen langer aan het werk houden, maar moet die inspanningen opdrijven.

Atleet

Kortom, er is geen reden tot paniek. Europa erkent de inspanningen die we al leverden en vraagt ons nu vooral vol te houden. Of juister, Europa vraagt ons de engagementen uit te voeren die we zelf zijn aangegaan. Of vergeten we gemakshalve dat we elk jaar zelf een plan indienen bij Europa, waarin we beschrijven wat onze budgettaire en economische ambities zijn?

Laten we dus vooral met zijn allen dat Europese proces dedramatiseren. Laten we liever beseffen dat dat ons elk jaar te wachten staat, en dat dat een goede zaak is. Beschouw het als een atleet die regelmatig van zijn trainer te horen krijgt op welke punten hij specifiek moet werken om betere prestaties te behalen. En nee, Europa neemt ons beleid heus niet over. We hebben echt nog ruimte om beleidskeuzes te maken en zelf te bepalen hoe we onze doelstellingen halen. Zolang we ze maar halen.

Laten we ook beseffen dat we hier niet alleen in staan. Alle landen kregen een rapport, en al die rapporten zijn kritisch. Overigens laaiden ook in andere landen de emoties hoog op.

Ik denk dat de emoties over enkele jaren vanzelf wel wat zullen slijten, eens we gewoon zijn dat we elk jaar een beoordeling op ons bord krijgen. Om die emoties alvast op korte termijn wat te temperen misschien nog deze gedachte: we besparen en hervormen niet omdat het moet van Europa, maar omdat we er zelf beter van worden.

Want we moeten nu eenmaal de factuur van de crisis wegwerken. Het zou al te onverantwoord zijn die door te schuiven naar de volgende generaties. En we moeten nu eenmaal onze economie weerbaarder maken in een globale wereldmarkt die snel verandert en soms vreemde capriolen maakt. Laten we Europa dus zien als een bondgenoot in die doelstellingen, en niet als de grote boeman.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud