opinie

Het parlementaire pretpark

In afwachting dat de Vlaamse en de federale regering eindelijk hun programma op de rails krijgen, begint het parlementaire werk steeds meer op bezigheidstherapie te lijken. De ondermaatse politieke bezetting in de regering en het parlement wordt stilaan pijnlijk.

©Saskia Vanderstichele

Terwijl Europa zich schrap zet voor een mogelijk volgende financiële crisis en in eigen land het sociaal overleg opnieuw is gestrand, is de afgelopen week in het Vlaams Parlement duchtig gedebatteerd over de actie van elf klimaat-BV’s - probeer dat laatste uit te spreken zonder in lachen uit te barsten. De elf dreigen ermee om de vier regeringen in dit land voor de rechtbank te dagen. Ook in de Kamer sprong de hyperkinetische aanvoerder van de Groen-fractie, Kristof Calvo, snel mee op de mediakar door de zogeheten Klimaatzaak tot voorwerp te maken van een rellerige vraag aan premier Charles Michel (MR). Zo’n incident dient weliswaar tot niets, maar je haalt er wel het avondjournaal mee.

Wat is er aan de hand? Een groepje bekende Vlamingen wil een klimaatzaak inleiden tegen de federale en de regionale overheid. Een proces is enkel te vermijden als die regeringen binnen de eerstvolgende twee maanden kunnen aantonen dat ze de nodige maatregelen hebben genomen om tegen 2020 liefst 40 procent minder CO2 uit te stoten dan in 1990.

Mocht de overheid in gebreke blijven, dan stappen de onverschrokken elf in eigen naam naar de rechtbank. Maar hun bezorgde medeburgers mogen zich bij hen aansluiten, vrij van enig financieel risico, voor het geval de overheid toch het pleit wint. Wat er gebeurt als de klacht wordt afgewezen, is niet duidelijk. Het valt niet uit te sluiten dat de elf klimaat-BV’s dan - bij wijze van weerwraak - alsnog een single opnemen die ongevraagd elke dag op de openbare omroep in de oren van de luisteraars wordt geramd.

Maar zo erg wordt het wellicht niet, want de elf hebben naar eigen zeggen ‘de wetenschap’ aan hun kant. En die blijft erbij dat tegen het einde van deze eeuw een opwarming van de aarde met 4 graden dreigt. Wat de wereld dan aan calamiteiten wacht, werd ooit beschreven door de Pentagongroep in het beruchte rapport ‘An Abrupt Climate Change Scenario and its Implications for US National Security’. Die militair-strategische denkoefening eindigt met een Mad Maxscenario dat de filmindustrie in Hollywood niet is ontgaan.

Music for Life

Blijkbaar vonden ze bij Greenpeace dat die elf klimaat-BV’s wat veel media- en sponsoraandacht opeisten, waarop de milieuorganisatie prompt uitpakte met haar berekening dat een kernramp in Doel meer dan 1.400 miljard euro kan kosten. Al zal het in het geval van zo’n ramp de getroffenen nog weinig uitmaken hoeveel die precies heeft gekost. Reken maar dat ook daarover de komende weken parlementaire vragen worden gesteld.

De klimaatdoem is kennelijk een nieuwe seculiere versie van de Bijbelse apocalyps, die - althans volgens de bekende klimaatactivisten - door een lakse Belgische overheid in de hand wordt gewerkt. Bij Groen wordt er zelfs aan gedacht om de elf BV’s voor een hoorzitting uit te nodigen in het federale parlement. Tot wat die hoorzitting moet leiden, blijft een raadsel. Maar blijkbaar hebben de parlementsleden niet zoveel omhanden. En dan is een hoorzitting met bekende Vlamingen een aangename manier om de tijd te doden.

Blijkbaar hebben de parlementsleden niet zoveel omhanden. En dan is een hoorzitting met bekende Vlamingen een aangename manier om de tijd te doden.

Op 18 december wordt het in de Wetstraat helemaal te dol, want dan mogen de jongens en meisjes van Music for Life tijdens de uitzending van ‘Villa Politica’ ‘warmbandjes’ komen verkopen aan de parlementsleden. Als daar maar geen gedrang van komt. In afwachting dat de Vlaamse en de federale regering eindelijk hun regeerprogramma’s beginnen uit te voeren, begint het parlementaire werk steeds meer te lijken op bezigheidstherapie. Waardoor vooral de ondermaatse politieke bezetting - zowel in de regering als in het parlement - voor iedereen pijnlijk zichtbaar wordt.

Het jongste incident rond vicepremier Jan Jambon en de manier waarop N-VA-voorzitter Bart De Wever minister van Financiën Johan Van Overtveldt tot de orde riep nadat die zich te ver had gewaagd in de discussie over een zwaardere belasting op bedrijfswagens, zetten het grote probleem van deze regering in een fel licht. Deze regering wordt niet geleid, en zwalpt van het ene incident naar het andere.

Zwaarste opdracht

Nochtans heeft De Wever de opdracht van de centrumrechtse regering nog eens heel precies afgelijnd op het ondernemerscongres van Voka- Antwerpen-Waasland. Er wacht een besparing van 11 miljard euro en het begrotingstekort moet onder de grens van 3 procent blijven. Volgend jaar stijgt de Belgische schuld naar 107 procent van het bruto binnenlands product (bbp) en mogelijk nog hoger als gevolg van de heersende deflatie. Die deflatie zet bovendien een neerwaartse druk op de lonen. Het uitstel van de indexsprong is daarvan al een bewijs.

De federale regering kan bijgevolg maar beter meteen aan de slag gaan en haar hervormingsplan onverkort doorvoeren, ondanks de syndicale acties. Het sociaal overleg is toch al morsdood. Dat werd de voorbije week nog maar eens aangetoond door de manier waarop vicepremier Kris Peeters (CD&V) door de bonden wandelen werd gestuurd met zijn toegevingen over het brugpensioen en het tijdskrediet.

Dat het ABVV zich helemaal in de oppositieplannen van de Socialistische Gemeenschappelijke Actie inschreef, was snel bekend. Maar bij CD&V wordt met stijgende verbazing gekeken naar het optreden van ACV-voorzitter Marc Leemans. Die laat zich in CD&V-gezelschap graag ontvallen dat hij geen Jef Houthuys is. Waarmee wordt bedoeld dat de meerderheid niet op zijn steun moet rekenen om de boel overeind te houden. Nu is dat ook niet zo verwonderlijk. Want Leemans heeft over zijn onderling verdeelde centrales lang niet het gezag dat Houthuys had.

Ook van Europa hoeft de regering geen heil te verwachten. Onder Duitse druk wordt in geen geval teruggekomen op de begrotingsoekazes. Intussen zetten ze zich bij de Europese Centrale Bank (ECB) schrap voor een renteschok, als gevolg ook van de stijgende overheidsschuld van de lidstaten. Er wordt ook gevreesd voor het opnieuw uiteendrijven van de noordelijke en de zuidelijke eurolanden.

Dat de ECB volgend jaar staatspapier gaat opkopen om de inflatie aan te wakkeren, is lang niet zeker. Laat staan dat eensgezindheid zou bestaan over de manier waarop dat moet gebeuren. In de kurkdroge obligatiemarkt dreigt een massale aankoop door de ECB een verwoestende bosbrand te veroorzaken. Uit angst voor het onbekende schuiven ze in Frankfurt dan maar de beslissing voor zich uit.

Eigenlijk weten ze het bij de ECB ook niet meer, beweren insiders die vrezen dat het financiële alaam niet langer volstaat om het hoofd te bieden aan de problemen die zich stellen. In die Europese omgeving staat de regering inderdaad voor de zwaarste opdracht sinds de Tweede Wereldoorlog, zoals De Wever op het voorbije Voka-congres aangaf.

Ten laatste begin volgend jaar moet blijken of de regering in haar huidige bezetting is opgewassen tegen die taak. Zo niet dringt een herschikking van de bewindsploeg zich op. De regering laten vallen is duidelijk geen optie. Met een lekkende staatskas, een oplopende schuld en een onafgewerkte zesde staatshervorming, wenst niemand - ook de oppositie niet - te denken aan de gevolgen. Want dan wordt het bewijs geleverd dat het land inderdaad onbestuurbaar is geworden.

Lees verder

Gesponsorde inhoud