Advertentie

Lees ook de bijsluiter bij het regularisatiebeleid van Maggie De Block

Voor migranten zonder perspectief zal steeds een wettelijk kader nodig zijn om hun verblijfsstatus tijdelijk of langdurig te regulariseren. ‘Bon ton’ is dat niet in de Wetstraat, en al zeker niet op het kabinet De Block.

Door Didier Vanderslycke, directeur KMS - Kerkwerk Multicultureel Samenleven

Staatssecretaris De Block verschijnt graag met een ‘migratiecijferkanon’ ten tonele. Voor de publieke opinie schiet ze meestal raak. Wellicht omdat ze lijkt te voldoen aan de verzuchtingen van de bevolking. Maar ook omdat de bijsluiter van haar beleid niet gelezen wordt. Tot 25 mei heeft bijna niemand zicht op de neveneffecten van haar remedies. Op ietwat langere termijn vallen de slachtoffers. Dat is haar geen zorg. In een volgende regering doet ze liefst iets anders. De Block kan tellen, het belet haar de volle waarheid te vertellen, ook over ‘regularisaties’.

De humanitaire regularisatie van het verblijf ligt zeer gevoelig ligt in de Belgische politiek. Dat is in feite zo sinds Guy Verhofstadt (Open VLD) de moedige beslissing nam tot een regularisatiecampagne, vlak na het aantreden van zijn eerste federale regering in 1999. Zijn liberale voorganger Jean Gol gaf daartoe de inspiratie. Bij zijn hervorming van de vreemdelingenwet in 1980 voorzag hij de mogelijkheid om bepaalde vreemdelingen om humanitaire redenen een tijdelijk of langdurig verblijf te geven. Bovendien werd - voor het geval de minister twijfelde of iemand zo’n verblijf kon krijgen - een onafhankelijke Commissie van Advies voor Vreemdelingen opgericht. Maar doorgaans hebben politici het niet graag over regularisatie. Ze vinden het bijna een vies woord.

Migratiefenomeen

Nochtans ontstaan er regelmatig situaties waarbij iemand geen verblijfsvergunning kan krijgen in het kader van een welomschreven verblijfsprocedure. Zo bijvoorbeeld vreemdelingen voor wie het eens ze hier zijn - humanitair en/of medisch onverantwoord is om hen vrijwillig of gedwongen te verwijderen van het grondgebied. Dat was zo in 1980, dat is vandaag niet anders. Naarmate het migratiefenomeen toeneemt en het algemeen migratiebeleid verstrengt, groeit deze groep ‘migranten zonder perspectief’. Die groep is divers. Het kan gaan over mensen met een fysische of psychische medische problematiek, personen die administratief niet-repatrieerbaar zijn, jonge mensen die eerder niet-begeleid en minderjarig in België verbleven en geen banden meer hebben met het land van herkomst, of andere personen die door de mazen van het net vielen en ronddolen zonder vangnet. Voor zo’n situaties zullen we altijd een wettelijk kader nodig hebben om de verblijfsstatus tijdelijk of langdurig te regulariseren. Toch is dat geen ‘bon ton’ in de Wetstraat, en al zeker niet op het kabinet De Block.

Zo is het onrustwekkend dat staatssecretaris en arts De Block de daling van de regularisatiecijfers als ‘logisch’ inschat. Juist in de medische regularisaties vallen onder haar bewind vandaag de raakste klappen en de meeste slachtoffers. Zijn alle medische regularisatieaanvragen legitiem? Wellicht niet. Maar ook niet alle beslissingen over die aanvragen zijn dat. Velen met ernstige aandoeningen worden door de dokters van de Dienst Vreemdelingenzaken (DVZ) afgescheept als ‘kennelijk niet ernstig’. Dokters van de DVZ krijgen als richtlijn de strengst denkbare norm uit de Europese rechtspraak toe te passen, terwijl de Belgische wet nochtans méér bescherming wil bieden. De rechtspraak vernietigt die beslissingen van DVZ, maar DVZ blijft een kat en muis-spelletje spelen. Het zou huisarts en ‘legaliste’ De Block zeer ter harte moeten gaan.

In alle stilte

Bovendien werden enkele regularisatiecriteria die in het nabije verleden consequent werden toegepast, onder De Block in alle stilte verstrengd. Nochtans verklaarden de regering en de directie van de Dienst Vreemdelingenzaken eerder publiek (op websites en in de Kamer) dat ze de criteria van de regularisatienota van de regering Herman Van Rompuy (2009) ten gronde zouden blijven toepassen. Maggie De Block heeft die belofte geschonden zonder erover te communiceren.

Vroeg Maggie De Block ooit raad aan de onafhankelijke Commissie van Advies voor Vreemdelingen, in moeilijke regularisatieaanvragen? Ten tijde van de uitwijzing van de jonge Afghaan Sharifi deden we navraag. Het antwoord luidde: nooit.

Deed Maggie De Block ooit een inspanning om een beleid te ontwikkelen naar migranten die administratief niet gerepatrieerd kunnen worden naar hun land van herkomst? We vinden er geen spoor van terug. Nochtans gaat het over kwetsbare mensen die gewoon de straat worden opgestuurd. Ze worden allemaal aan de zorgen van ‘de burger’ toevertrouwd, want niet alle mensen hebben vleugels of verdwijnen zomaar als sneeuw voor de zon.

Mevrouw de staatsecretaris mag op de publieke tribune meestal beweren wat ze wil. We doen er echter goed aan altijd alle paragrafen van de bijsluiter bij haar beleid te lezen. Zoals deze, om af te ronden: momenteel wachten 20.000 liggende annulatiedossiers bij de Raad voor Vreemdelingenbetwistingen op behandeling. Dat zijn beroepen tegen regularisatiebeslissingen, tegen geweigerde gezinshereniging of EU-verblijf. Die twee laatste zijn schorsende beroepen. Door de gewijzigde wetgeving kan immers op heden, tot 5 jaar na toekenning van een gezinshereniging of EU-verblijfsstatuut, nog een einde worden gemaakt aan het verblijfsrecht. Het beroep tegen die beëindiging is schorsend. Dat wil zeggen dat - als die beroepen blijven liggen - je aan termijnen komt van 5, 6, 7 jaar wettig verblijf in België vooraleer het beroep nog afgewezen kan worden. Een nieuwe groep regularisatieaanvragers in wording. Maar dat is een zorg voor wie haar opvolgt.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud