Nieuwe spaarfiscaliteit maakt abonnementstaks die banken overheid betalen overbodig

©rv

In het voorstel van minister Geens voor de spaarfiscaliteit schuilt een addertje onder het gras. Als hij zijn slag thuishaalt, heeft de ‘abonnementstaks’ die de banken al jaren aan de overheid betalen geen bestaansreden meer.

Door Luc Versele, CEO van de bankgroep Crelan

De Belgische politieke wereld staat in rep en roer. Minister van Financiën Koen Geens heeft het aangedurfd een voorstel op tafel te leggen waardoor de Belgische economie weliswaar extra zuurstof zou krijgen, maar waardoor tevens de spaarders en beleggers hun echte inkomsten openbaar moeten maken. Het voorstel raakt de ziel van de spaarders, klinkt het, en het hek is van de dam. Maar is dat zo?

Het opzet van het voorstel komt van de Nationale Bank en ook de bankenwereld is dit voorstel genegen. Door dit voorstel kan de overheid een fout rechtzetten die ze zelf heeft begaan: deze regering heeft nog maar pas, tijdens de afgelopen twee jaar, de roerende voorheffing op kasbons verhoogd van 15 naar 25 procent. Daardoor werd het spaargeld, zeker in een markt van dalende rentevoeten, gedraineerd naar de spaarboekjes, waarop zich nu niet minder dan 247 miljard euro bevindt. De spaarder krijgt vandaag, ondanks de laag ogende voorwaarden, een relatief veel hogere nettovergoeding op zijn spaarboekjes dan op zijn langeretermijnkasbons.

Kasbons

De nieuwe bankenregulering eist nu dat er een betere match is tussen de looptijd van de funding (het ophalen van spaargeld) en de looptijd van de kredieten. De banken moeten dus voldoende lange-termijnmiddelen kunnen aanhouden om langetermijnkredieten te kunnen verstrekken. Als we dat willen realiseren, moeten de voorwaarden voor de kasbons aantrekkelijker worden.

De overheid kan dat stimuleren. Fiscaliteit en sparen blijken in België echter nog steeds water en vuur, een gevaarlijk wapen. Daarom werd in een eerste fase de volkslening uitgevonden. Een doekje voor het bloeden, maar wel een dat extra administratieve, technische, boekhoudkundige en informaticabesognes met zich meebracht. Het voorstel van minister Geens is ingrijpender en duurzamer, en daarom ook bijzonder interessant.

Maar er is nog een andere, eenvoudiger en transparanter technische oplossing. Bovendien een betere en gezondere: laat iedereen in zijn belastingaangifte de mogelijkheid om tot 1.880 euro intresten op spaarboekjes of kasbons belastingvrij te realiseren, en hou aan de bron 15 procent af van de spaartegoeden op boekjes en 20 procent of 25 procent (liefst minder, maar waarschijnlijk is dat een budgettaire noodzaak) op kasbons.

De belastingvrijstelling zouden dan voorbehouden blijven voor echte spaarproducten en niet gebruikt worden voor risicovolle producten zoals aandelen. Dat regelt meteen ook het probleem van het samenbrengen van de verkregen intresten op verschillende boekjes bij één of meerdere banken.

Voor de overheid schuilt echter nog een addertje onder het gras. De banken betalen al ettelijke jaren een zogenaamde abonnementstaks. Deze taks werd door ex-minister Philippe Maystadt ingevoerd. Spaarders die boven het toegelaten belastingvrije bedrag aan intresten op hun spaarboekjes dreigden te komen, openden in de praktijk een tweede of derde boekje of openden een boekje bij een andere financiële instelling.

Om de fiscale derving van de overheid van potentieel belastinggeld op de spaarboekjes te compenseren, werd aan de banken een abonnementstaks opgelegd.

Met het nieuwe voorstel van minister Geens wordt de abonnementstaks echter zonder voorwerp. Want als de belasting correct geïnd wordt, is de achterpoort gesloten, is er geen dubbele aanslag nodig en kunnen de banken betere voorwaarden verstrekken aan de spaarders en kredietnemers, wordt de economie geolied en het overheidstekort ingedijkt. En daar wint iedereen bij.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud