OPINIE - 'Een goede herder scheert zijn schapen, hij vilt ze niet'

©ANP XTRA

Gokken is een zichtbaarder deel van de samenleving aan het inpalmen en het regulerend kader schiet tekort. Versterk de rol van de toezichthouder om de geloofwaardigheid van de staat te beschermen. Perk de goksector in, want gokken exploiteren is geen normale economische activiteit.

Door Etienne Marique, Peter Naessens en Marc Callu, respectievelijk voorzitter en experts van de Kansspelcommissie

 

Geachte toekomstige leden

van de regering,

 

Het is u ongetwijfeld niet ontgaan dat gokken meer en meer aan de oppervlakte van de samenleving komt. Niet alleen door de websites die het ganse grondgebied bestrijken, maar evenzeer door een toenemende tolerantie tegenover het gokken. De uitbreiding van het gokaanbod door de Nationale Loterij is daar niet vreemd aan. En de wereldbeker komt eraan.

Dat alles is een symptoom voor ernstige problemen, waarvoor dringend een oplossing nodig is. De staat dreigt verblind te raken door het gokgeld en kan verzuimen de latere generaties te beschermen. Dat blijkt nu al uit de desinteresse voor het probleem van sectoren die met gokspelletjes meer verslaafden kweken.

Een gebrek aan kansspelbeleid is niet onmiddellijk politiek tastbaar, maar het heeft wel zijn prijs. Brandende knipperlichten vragen uw aandacht.

Een licht staat al op rood. De wetgever besliste in 2010 wijselijk dat de duizenden mensen die hun schulden niet kunnen beheren het beste geweerd worden van het gokspel. Achter die mensen schuilt familiaal leed. Elk precair toekomstperspectief voor hen moet gekoesterd en beschermd worden. Door onderinvesteringen en praktische redenen duurde het tot 2013 eer deze grote groep spelers effectief van gokken werd uitgesloten. Het is moeilijk te begrijpen dat deze goede maatregel wordt uitgehold door geen verdere uitvoering te geven aan een betere controle op de identiteit van spelers. De regulator is een roepende in de woestijn voor een controle van de online-identiteiten via het Rijksregister.

Jongeren

Het licht staat al een tijdje op oranje voor jongeren die onlinespelletjes spelen. We moeten verantwoordelijkheid opnemen tegenover wie niks vermoedend wordt gelokt naar sociale kansspelletjes (social games), zonder dat de overheid daarin durft of wil tussenbeide komen. Deze jongeren hebben de twijfelachtige eer dat twee industrieën om hun spellust vechten. De sector van de videospelletjes heeft ontdekt dat jongeren in hun zoektocht naar identiteit zich willen meten met verbonden onlinevrienden. En de kansspelindustrie met grote Amerikaanse gokoperatoren zien hun kans schoon om hen kansspelen louter als entertainment te verkopen.

Beide sectoren bekommeren zich weinig over leeftijdsbeperkingen, laat staan beschermende maatregelen. Dat zet de deur open voor een toenemend aantal verslaafde en problematische spelers.

Het licht zou op groen moeten springen voor een inperking en rationalisering van het gokaanbod. Meer mensen spelen online en vinden de weg naar de weddenschappen. Maar ook de laagdrempelige spelen in alle anonimiteit of de speelzaal op de hoek banaliseren het gokgevaar. Is de overheid nog in staat dat in te perken?

Het was voor de wetgever in 2010 hard ontwaken. Illegale goksites tierden welig ondanks een streng strafrechtelijk verbod. Via weloverwogen inperkingen nam de regulator zijn verantwoordelijkheid op, maar botst hij nu op zijn limieten.

De overheid moet kunnen weerstaan aan de lokroep van inkomsten die de burgers niet als een belasting ervaren. Een financiële return uit gokinkomsten voor de overheid kan, mits geld de beleidsagenda inzake gokken niet domineert. Geld als leidmotief bezorgt niet alleen de burger een fikse kater. Ooit wordt ook Vadertje Staat van dit infuus gehaald. Het mag niet alleen gaan om zo veel mogelijk inkomsten en zo weinig mogelijk uitgaven.

Justitie

De staat kan als genezen en fit worden beschouwd als er voldoende coherente en effectieve regulering en inperking is. Gokken is geen aangelegenheid om het ‘vrijheid-blijheidprincipe’ te etaleren.

Dat vergt duidelijke politieke beslissingen en investeringen. In het ministerie van Justitie bekleedt de Kansspelcommissie alvast op papier een autonome functie als regulator. Ze heeft een adviserende en repressieve bevoegdheid om het beleid in de juiste richting te duwen en om uitwassen te kunnen bestraffen. Ze moet bijzondere aandacht hebben voor de bescherming van de speler. Over budgetten, benoemingen en personeel oordeelt echter de minister van Justitie. Als die niet thuis geeft, rijst een groot probleem.

De regulator moet worden versterkt en de sector worden ingeperkt. Niet drastisch, wel standvastig. De kanalisering loopt haar doel voorbij als Belgen lustig kunnen gokken in de buurlanden en de politiediensten de ogen sluiten voor het georganiseerde illegaal gokken. Evenzeer wordt kanalisering een lege doos als in bepaalde gebieden meer instroom is van gokaanbiedingen dan van nieuwe jonge gezinnen. Men moet kinderen kunnen opvoeden naar het leveren van een bijdrage aan de samenleving via werk en/of studie, niet door hen het geloof in te prenten dat het beter is om te gokken.

Lees verder

Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud