Advertentie

Regering neemt col van 4de categorie, nu de kanjers nog

©BELGA

Pas als de structurele problemen worden aangepakt, mag in België ook voor de burger de champagne knallen.

Door Geert Janssens, hoofdeconoom van de denktank VKW Metena.

Een begrotingscontrole én een relanceplan. Het leken twee vliegen in één klap voor een jarige Elio Di Rupo. Het is onze premier van harte gegund, maar voor ons land is het toch te vroeg om te juichen. Nadat eind vorig jaar meer dan 10 miljard moest worden gevonden, had deze besparingsoperatie van 78 miljoen euro veel weg van een col van 4de categorie. Van de rigoureus aangekondigde relance-ideeën zijn er echter niet al te veel overeind gebleven.

Het is uiteraard positief dat de regering de begroting weer op het traject van het stabiliteitspact brengt. Het door Europa opgelegde tekort van maximaal 2,8 procent van het bbp voor 2012 is in zicht. Maar de weg naar een evenwicht in 2015 is nog lang, en bezaaid met veel lastigere obstakels. Het opsouperen van de rentemeevallers - meer dan 150 miljoen euro - getuigt dus niet van een duurzame aanpak. De huidige rentestand is een geweldige meevaller maar roept vragen op bij de verdere afwikkeling van de eurocrisis. Die weegt steeds nadrukkelijker op de wereldwijde economische vooruitzichten, zoals het IMF begin deze week nog liet opmerken.

Stolp

Het kon onze regering echter niet inspireren tot het inbouwen van conjuncturele voorzichtigheid. Blijkbaar zit men nog onder een stolp waar fel kunstlicht de illusie wekt dat de zon schijnt. Deze manier van werken zal Europa in de toekomst nochtans niet langer tolereren, aangezien Duitsland wil dat er bij de opmaak van begrotingen structureel wordt gewerkt, onder meer door te werken met buffers.

Vooral met het relanceplan baarde de berg een muis. Dat er geld werd gevonden voor een bescheiden jobkorting en enkele tewerkstellingsmaatregelen, is positief. Maar dat er weer met budgetjes van enkele tientallen miljoenen euro’s wordt rondgestrooid, is tekenend. Zo gaat men verder op de ingeslagen weg van het vruchteloos doelgroepenbeleid, waarmee vooral nieuwe administratieve rompslomp wordt ge-creëerd. De relancemaatregelen die ons land nodig heeft, zijn van een ander type en vragen geen grote budgetten. We hebben nood aan structurele hervormingen.

Een typerend voorbeeld is de automatische loonindex. Om te kunnen blijven deel uitmaken van de muntunie vraagt Europa dat we onze loonkosten beter in bedwang houden. Dat zou kunnen door de index te hervormen. Liever dan haar verantwoordelijkheid op te nemen, schuift de regering deze hete aardappel door naar de sociale partners. Die moeten in het najaar voorstellen uitwerken die de loonkostenhandicap met de ons omringende landen afbouwen, echter zonder te raken aan de index. Dat is vragen aan een wielrenner om met platte banden de Tourmalet te beklimmen. De vraag is of we op basis van voorliggend relanceplannetje mogen verwachten dat we concurrentieel zullen kunnen bijbenen in een eurozone waar steeds meer landen worden gedwongen tot ingrijpende structurele maatregelen. ‘Elk nadeel heb zijn voordeel’, orakelde de onnavolgbare Johan Cruijff. De landen van de periferie zijn er slecht aan toe, maar worden onder druk van Europa gedwongen tot een snelle gezondmaking van hun openbare financiën én het wegnemen van allerlei groeibelemmeringen. Ierland toonde dat, mits accuraat ingegrepen wordt, men zich snel weer op de kaart kan zetten. In enkele jaren tijd halveerde het land zijn loonkostenhandicap met Duitsland en werd weer een overschot op de lopende rekening geboekt. Daarmee doet Ierland in beide opzichten beter dan België.

Dikke ketting

Gelukkig geldt de uitspraak van Cruijff ook voor ons. Nergens in de ontwikkelde wereld leggen structurele obstakels de economische groei meer aan banden dan in België. De studie van het IMF, die dat opmerkelijk feit aan het licht bracht, geeft dus hoop. Onze economie ligt bij wijze van spreken aan een ongelooflijk dikke ketting van administratieve regels en beperkingen. Knip die door, en België kan zijn potentiële groei aanzienlijk opkrikken. Voor de productmarkten gaat het dan concreet over de vrijmaking van de concurrentie in de dienstensector, het afbouwen van vergunningsregels en versnellen van procedures, een rechtspraak met meer rechtszekerheid. Wat betreft arbeidsmarkthervormingen gaat het om een moderner aanwervings- en ontslagrecht, maar ook een beter gebruik van werkloosheidsuitkeringen voor opleiding, activering en toeleiding naar de arbeidsmarkt. Ook moet het pensioenstelsel verder worden hervormd, opdat langer werken adequater wordt beloond. Ook de afstemming van onderwijs en arbeidsmarkt kan veel beter.

Enkele van de regeringsmaatregelen komen in beperkte mate tegemoet aan die verzuchtingen. Daarbij is het handig om er geld tegenaan te kunnen gooien. Maar een doortastende aanpak zou vooral betekenen dat men bestaande middelen heroriënteert en efficiënter inzet. Blijkbaar is er externe druk nodig voor zo’n schoonmaak. Dat deze regering zich op de borst klopt voor de rentemeevallers zegt genoeg. De dag dat de structurele problemen grondig worden aangepakt, mag ook voor de burger de champagne knallen. Voorlopig mogen we ons na een kwakkelende zomer verwachten aan een hete herfst.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud