Vermogensbelasting is dwaas

©RV DOC

De fiscalieit moet een kwantumsprong maken naar de 21ste eeuw. Weg met de oude denkpatronen en de pogingen te grijpen wat ongrijpbaar is.

Door Anton van Zantbeek, advocaat Rivus, professor HUBrussel en gastdocent KULeuven

Zondagochtend verslikte ik mij zowaar in mijn koffie. In De Zevende Dag verklaarde begrotingsspecialist Steven Vandeput van de N-VA dat zijn partij bereid is te praten over een vermogensbelasting in zoverre die past in een grotere fiscale hervorming. Dat was toch wel verrassend. De N-VA profileerde zich voor de gemeenteraadsverkiezingen immers als een bijzonder koele minnaar, om niet te zeggen tegenstander ervan. Maar los daarvan is het ook gewoon dwaas om een veralgemeende vermogensbelasting ook maar te overwegen.

Zijn er dan geen redenen die pleiten voor vermogensbelasting? Natuurlijk zijn die er. Bijvoorbeeld een streven naar een betere herverdeling van welvaart, gelijkere belasting van alle vermogensbestanddelen, verkleining van de kloof tussen belasting op arbeid en op kapitaal. Dat zijn allemaal lovenswaardige en eervolle doelstellingen. Maar het is naiëf te denken dat je die kan realiseren via een vermogensbelasting.

De redenen hiervoor zijn veelvuldig. Zij komen er in essentie op neer dat een algemene vermogensbelasting een belasting is die op een 19de-eeuwse leest geschoeid is. Een samenleving zonder mobiliteit, met een focus op landbouw en waarin vermogen vaak terug te brengen was tot onroerend goed. Het is overigens niet voor niets dat vermogensbelasting nog maar in een handvol landen bestaat. De meeste landen die het hadden, hebben het één na één afgeschaft. Gaan wij deze belasting dan in ons kleine landje met een open economie en een vrij verkeer van personen en kapitalen invoeren? Neen toch!

Overigens doet vermogensbelasting niet wat belasting hoort te doen: geld in het laatje brengen. De gevolgen van de invoering van een vermogensbelasting zijn voorspelbaar. De rijksten (en daarmee de belastbare basis) trekken weg uit België. De iets minder rijken beleggen anoniem in het buitenland. De rechtbanken krijgen de ene na de andere discussie over de waarde van kunstwerken, boten, huizen, antiek, vorderingen, etc. De al zo geplaagde fiscale administratie mag zich een nieuwe belasting eigen maken (systemen aanpassen, ambtenaren opleiden, etc.). De burgers worden met nieuwe administratieve rompslomp geconfronteerd.

Onsamenhangend

Moet er dan geen hervorming komen van de fiscaliteit? Natuurlijk wel. Alleen gaan we de huidige problemen niet oplossen met de invoering van een vermogensbelasting. Iedereen is het er immers over eens dat het huidige fiscale bestel te complex en onsamenhangend is. Verder moet iets gebeuren aan de torenhoge belastingdruk op inkomen uit arbeid.

Daarom moet de fiscaliteit een kwantumsprong maken naar de 21ste eeuw. Weg met de oude denkpatronen en de pogingen te grijpen wat ongrijpbaar is. De focus moet liggen op de netto-opbrengst van de belasting. Dat betekent dat rekening moet worden gehouden met de kost om de belasting te innen én de impact ervan op de burger. De inningskost kan berekend worden, de impact op de burger veel minder. Feit is wel dat een belasting zoals een vermogensbelasting een heel grote psychologische impact heeft. En verontruste burgers betalen belasting zoals een opgejaagde kip eieren legt. Geen dus.

De belastingen moet eenvoudig te innen zijn met zo min mogelijk controle door de overheid en rompslomp voor de burger. De voorbeelden zijn legio maar er wordt te weinig op ingezet. Bijvoorbeeld transactietaksen zoals de tobintaks, Eliaheffing, btw. Die zijn eenvoudig, brengen geld in het laadje en zijn minder fraudegevoelig. Ook de roerende voorheffing is een intelligente belasting. De banken houden ze in en storten ze door aan de staat. Eenvoudig voor de staat én de belastingplichtige. Als de geesten er echt rijp voor zijn, kan ook gedebatteerd worden over consumptiebelasting, vlaktaks, enzovoort.

Maar rakel toch niet altijd die dwaze vermogensbelasting op. Die hoort thuis in een museum voor fiscale archeologie. Verlaat de loopgraven en de oude denkpatronen. Ga voor een modern belastingsysteem dat gericht is op billijkheid en efficiëntie. Zo min mogelijk administratie voor een zo groot mogelijke opbrengst. Dat betekent duidelijke en niet fraudegevoelige wetgeving gecombineerd met een goed geëquipeerde en goed opgeleide fiscale administratie. Dat is de formule waar alle productiefactoren en burgers bijdragen. Zelfs zij die zouden willen frauderen.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud