Weidmann zet geloofwaardigheid en invloed van Bundesbank op het spel

Merkel is voor de obligatieaankopen van de ECB, Bundesbankvoorzitter Weidmann is tegen. Neemt hij niet beter ontslag, als hij daar niet mee kan leven?

Door Melvyn Krauss, emeritus professor economie aan de New York University

Van bij het ontstaan van de euro wordt er van uitgegaan dat het beleid van de Europese Centrale Bank spoort met dat van de Bundesbank. Zoniet zou de ECB de belangrijke steun verliezen van de Duitse bevolking. Maar nu steunt kanselier Angela Merkel de obligatieaankopen van de ECB, terwijl de Bundesbank vierkant tegen is. En dat zou de conventionele wijsheid wel eens op haar kop kunnen zetten.

Een meerderheid van de Duitsers is tegen de obligatieaankopen, 17 procent is voor en 37 procent weet het niet. Eén ding lijkt zeker - Merkel is populair ondanks haar steun voor de aankopen, niet dóór haar steun. Maar Merkels populariteit kan wel afstralen op het ECB-beleid. Sterke leiders kunnen de publieke opinie doen zwenken over specifieke maatregelen. Vergeet die grote groep onbesliste Duitsers niet. Hoe meer de Bundesbank Merkel aanvalt, hoe meer haar aanhang zich zal scharen achter dat beleid, ook al hadden ze er aanvankelijk zo hun twijfels over.

Er zijn nog redenen waarom ik denk dat de Duitsers op de duur gewonnen zullen zijn voor obligatieaankopen. De bevolking lijkt minder bezig met haar traditionele bekommernis - de inflatie - dan met het geld richting Zuid-Europa. En gelijk hebben de Duitsers. Ze zijn terecht sceptisch als de Bundesbank zegt dat niettegenstaande de rente in het zuiden zou stijgen zonder de obligatieaankopen, de euro zou kunnen overleven zonder vers geld voor het zuiden.

Ik geloof dat de Duitsers de obligatie-aankopen met de tijd zullen waarderen als een nuttig instrument om nieuwe transfers naar het zuiden tot een minimum te beperken. Dat de markten kalm zijn gebleven sinds de ECB-aankondiging is hoop-gevend. Hoe kalmer de markten, hoe minder kans dat Merkel ’s nachts panische telefoontjes krijgt met de vraag voor extra geld om de euro te redden.

Bundesbankvoorzitter Jens Weidmann schijnt dat maar niet te snappen. Door zijn niet aflatende en botte aanvallen op de aankopen, komt hij over als een Don Quichote. Hij vecht tegen windmolens en berokkent de instelling die hij vertegenwoordigt aanzienlijke schade. Antwoorden van gisteren op vragen van vandaag werken niet. Weidmann staat alleen binnen de raad van bestuur van de ECB. Voor het belangrijkste land van Europa is het niet goed dat zijn centrale bank wordt gemarginaliseerd in de belangrijkste monetaire instelling van de regio.

Het is ook onvoorzichtig van Weidmann om de geloofwaardigheid van de Bundesbank bij de Duitsers op het spel te zetten door op dat belangrijke punt een zeer populaire kanselier aan te vallen. ECB-voorzitter Mario Draghi mag dan niet populair zijn in Duitsland, Merkel is het wel.

Voor de Bundesbank en haar 43-jarige voorzitter nadert de dag des oordeels met rasse schreden. Meer dan waarschijnlijk vraagt Spanje voor het einde van deze maand om een redding. Daar zullen strenge voorwaarden aan gekoppeld zijn, en dat geeft Weidmann de kans een U-bocht te nemen zonder veel gezichtsverlies. Voorwaardelijkheid vermindert het risico op moral hazard door de obligatieaankopen, iets waarvoor de Bundesbank-voorzitter terecht huivert. Als Weidmann vindt dat hij niet kan leven met de obligatieaankopen, moet hij maar ontslag nemen en plaats maken voor iemand die er wel kan mee leven. Niet minder dan de toekomstige geloofwaardigheid en invloed van de Bundesbank staan op het spel.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud