Cain slew Abel, Seth knew not why

For if the children of Israel were to multiply

Why must any of the children die?

‘God’s Song (That’s Why I Love Mankind)’, Randy Newman, 1972

Nu mijn mandaat als FOD-voorzitter naar het einde neigt, krijg ik nog meer dan vroeger de vraag of ik in de politiek ga. Mijn antwoord is al 35 jaar hetzelfde: ‘Geen sprake van.’

De reden is met de jaren sterk veranderd, al begin ik mijn antwoord nog altijd met een ode aan zij die zich willen inzetten voor de publieke zaak door zich verkiesbaar te stellen. Dat ik dat nooit zal doen, heeft te maken met wat er gebeurt met mensen die dat wel doen. Tenzij je zoon of dochter van een toppoliticus bent, word je door een partij gevraagd voor je persoonlijkheid en je interessante inzichten. Daarna moet je die de rest van je politieke leven inruilen voor de standpunten van je partij.

©Dieter Telemans

Hoe schrijnend dat kan zijn, zagen we deze week in Antwerpen. De drie sp.a-gekozenen in de gemeenteraad stemden weliswaar tegen het bestuursakkoord maar legden zich daarna neer bij de partijmeerderheid. De volgende zes jaar zullen ze dus met een stralende glimlach alle beslissingen van het college verdedigen, terwijl hun lichaam en geest zich compleet verzet tegen een akkoord met mensen die hen jarenlang de schuld gaven van alles wat misging met de stad en de wereld. De drie weten dat het beleid in de stad niet zal veranderen omdat voor elk zelfstandig naamwoord in het bestuursakkoord ‘verbindend’ is getikt.

Hoe schrijnend ook moet het zijn voor mensen die in de Antwerpse N-VA zijn gestapt omdat ze echt geloofden dat alle malheur in de sinjorenstad door de socialisten is veroorzaakt? Ook zij hebben zich, en dan nog zonder misbaar, voor de nieuwe coalitie uitgesproken. Enig verzet, zij het beperkt in tijd en impact, wordt enkel getolereerd in een gewezen machtspartij.

Voor geen (partij)geld ter wereld wil ik ooit in ‘Terzake’ gaan uitleggen dat iets waar mijn lichaam en geest zich tegen verzet een goede zaak is omdat mijn partij dat vindt.

Voor geen (partij)geld ter wereld wil ik ooit in ‘Terzake’ gaan uitleggen dat iets een goede zaak is ‘omdat mijn partij dat vindt’

Dat soort ervaringen is kinderspel vergeleken met wat je overkomt in de slangenkuil van je eigen partij. Dat mocht blijken uit wat Christophe Peeters in Gent moest ondergaan. Samen met Tom Balthazar was Peeters - daar zijn vriend en vijand het over eens - de beste schepen van het vorige stadsbestuur. Maar nu wordt hij aan de kant geschoven na een naargeestig manoeuvre waarin alleen de naaste bondgenoten van Mathias De Clercq en zijn partijvoorzitter niet de hand van de nieuwe burgemeester vermoeden.

Nu jong-VLD maar vooral alle liberale oud-schepenen hem afschilderen als broedermoordenaar in bewoordingen die Theo Francken niet eens zou durven te tweeten, dreigt zijn entree als eerste liberale burgemeester in zestig jaar niet het triomfantelijke spektakelstuk te worden die hij voor ogen had maar eerder een remake van het Hollywoodspektakel ‘What if You Threw a Party and Nobody Came?’.

Sinds de verkiezingen deed hij bijna alles verkeerd wat je verkeerd kan doen. De man die het verraad van 1976 - toen bompa Willy ondanks zijn monsterscore naar de oppositie werd verwezen door de tjeven - eens ging rechtzetten, stichtte een postelectoraal kartel met CD&V. Dat was knarsetanden voor de van oudsher sterk humanistische Gentse liberalen, die daarna echt gingen balen toen bleek dat ze daar ook nog eens met een schepenzetel voor moesten betalen.

De man die uitschreeuwde dat zijn karrevracht voorkeurstemmen recht gaf op de burgemeesterssjerp, vond het concept ‘voorkeurstemmen’ ineens onbelangrijk voor een schepenmandaat

De man die uitschreeuwde dat zijn karrevracht voorkeurstemmen recht gaf op de burgemeesterssjerp, vond het concept ‘voorkeurstemmen’ ineens onbelangrijk voor een schepenmandaat.

De man die voor een verbindend Gent zal zorgen, is begonnen met de versplintering van zijn eigen partij.

De man die van Gent een positief verhaal zal maken, kan zelfs bij zijn grootste politieke zege de grootmoedigheid niet tonen om aan zijn vroegere rivaal voor de titel eerste liberaal van Gent, een bijrol te geven in wat zijn grootste theaterstuk moet worden.

Of ik ooit politicus word? Wie wil er nu in een slangenkuil werken?

Lees verder

Tijd Connect