Carsten Brzeski

Het grote respect dat de Duitse bondskanselier Angela Merkel de afgelopen jaren over de hele wereld en zeker in Europa heeft verdiend, kent zijn oorsprong in de kunst compromissen te sluiten en het ogenschijnlijk onoverbrugbare te overbruggen. Zichzelf niet op nummer één zetten en zelfs de landsbelangen achterstellen om het grotere te dienen, zijn waarschijnlijk de meest meesterlijke eigenschappen van Angela Merkel. Eigenschappen die politiek Duitsland niet langer laat zien.

Angela Merkel krijgt eindelijk de rekening gepresenteerd voor haar politieke stijl van de afgelopen twaalf jaar.

Het is geen Duitse eigenschap om flexibel te zijn en snel in te spelen op veranderingen. De recente gebeurtenissen op de Berlijnse apenrots bevestigen dit nog maar eens. De tijden waarin er maar drie coalities mogelijk waren - CDU/FDP, SPD/Groen of CDU/SPD - zijn voorbij. Duitsland is Europees geworden, met een telkens veranderend partijlandschap. Partijen moeten nieuwe en flexibeler wegen inslaan, nieuwe politieke vrienden vinden en vooral leren wat water bij de wijn te doen.

Helaas hebben de meeste partijen en politici dat nog niet begrepen. Met als gevolg een massale politieke egotrip.

De SPD roept al 1 minuut na de verkiezingsuitslag dat ze de oppositie ingaat, niet alleen om zichzelf heruit te vinden, maar ook om eindelijk eens vrij te zijn om het CDU een pak rammel te geven.

Verkiezingswinnaar FDP blaast na vijf weken onderhandelen een mogelijke jamaicacoalitie op, in de hoop er na nieuwe verkiezingen nóg beter voor te staan.

Glyfosaat

En de CSU ziet er geen probleem in om in de aanloop naar coalitieonderhandelingen de mogelijke regeringspartner SPD voor het hoofd te stoten door haar minister in Brussel vóór de toelating van het omstreden middel glyfosaat te laten stemmen. Dit tegen alle afspraken in de regering (waarin de SPD zit) in en zonder afstemming met Merkel. Een complete solotoer.

Identiteitscrisis, eigengeilheid en leiderschapsproblemen. De redenen voor de egotrips zijn legio. Op het eerste gezicht.

FDP-voorman Christian Lindner. ©AFP

Op het tweede gezicht is er een gemeenschappelijke noemer, een gemeenschappelijke verklaring voor het feit dat van de zes partijen in het Duitse parlement blijkbaar alleen de CDU en de groenen regeringsverantwoordelijkheid willen nemen.

Merkel krijgt eindelijk de rekening gepresenteerd voor haar politieke stijl van de afgelopen twaalf jaar. Strategisch heeft ze telkens opnieuw thema’s van haar politieke partners en tegenstanders afgepakt en zich toegeëigend. Het minimumloon, de kernuitstap, de hulp aan vluchtelingen, het homohuwelijk. Haar eigen partij is daarmee fors naar het centrum geschoven. De oude coalitiepartners verloren hun profiel en gezicht.

Om die reden zoeken de politieke leiders in Duitsland focus. Te veel focus. Ten koste van de rust in de partij, een coalitie, het landsbelang en de stabiliteit in Europa. Niemand heeft belang bij Duitse egotrips.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Partner content