Het jaar van de partijshift

CdH-voorzitter Benoît Lutgen (l.) en Waals minister-president Paul Magnette (PS). ©BELGA

Of je nu naar de federale of de Vlaamse regering kijkt, het maakt weinig verschil. Met hun continue onderlinge conflicten laten de Vlaamse meerderheidspartijen weinig heel van het mythische beeld van de ideologisch logische coalitie tussen drie centrumrechtse partijen die eindelijk ongestoord hun programma zouden kunnen uitvoeren. Maar ook binnen de Waalse, Brusselse en Franse Gemeenschapsregering stapelen de meningsverschillen tussen coalitiepartners PS en cdH zich op

Door Dave Sinardet, professor politieke wetenschappen aan de VUB en de Université Saint-Louis Bruxelles. Zijn column verschijnt tweewekelijks op woensdag

Het veelvuldig gebruikte etiket 'kibbelkabinet' dekt niet helemaal de lading, want insinueert teveel dat er enkel gebakkeleid wordt over akkefietjes. Dat gebeurt wel degelijk. Maar wie bijvoorbeeld de uiteenlopende standpunten over de taxshift analyseert vindt ook ideologische tegenstellingen, die geregeld tot een klassieke links-rechts conflictlijn zijn terug te brengen.

Ook binnen de Waalse, Brusselse en Franse Gemeenschapsregering stapelen de meningsverschillen tussen coalitiepartners PS en cdH zich op.

Wat aan Vlaamse media echter - niet verrassend - voorbijgaat is dat ook binnen de Waalse, Brusselse en Franse Gemeenschapsregering de meningsverschillen zich opstapelen tussen coalitiepartners PS en cdH. Twee partijen die veel opiniemakers - zeker Vlaamse - nog steeds als versmolten zien. Maar laat het nu net dat beeld zijn dat cdH-voorzitter Benoît Lutgen dringend wil bijstellen. Dat is natuurlijk niet zo simpel als je in drie regeringen zit geleid door de socialisten Magnette, Vervoort en Demotte.

Daarom dropte Lutgen in de meest zichtbare van de drie - de Waalse regering - alvast vooral boegbeelden die tot de rechterflank van de partij behoren. Maxime Prévot, als vice-minister-president het cdH-gezicht van de regering-Magnette, wekt in zowat al zijn publieke tussenkomsten de indruk beter te passen aan de zijde van de MR, in de federale regering waartegen zijn partij nochtans oppositie voert. Op RTL feliciteerde hij de regering-Michel zelfs onbeschroomd met haar plannen voor strengere controles op werklozen.

©Dieter Telemans

Al bij de voorstelling van het Waalse regeerakkoord ging Prévot er prat op dat er geen nieuwe belastingen zouden komen. En vooral dat híj daarvoor had gezorgd. Intussen maakte hij er een sport van ideetjes te lanceren die de PS de kast op jagen, zoals een groter aandeel voor de privé-sector in de rusthuizen of bij het beheer van de autowegen.

Zijn partijgenoot in de Waalse regering, Carlo Di Antonio, is ook een figuur van de rechterzijde. Beiden wilden in 2009 al liever in zee gaan met de MR dan met de PS maar werden in de minderheid gesteld. Di Antonio profileert zich ook geregeld, onder andere met een pleidooi voor een minimum dienstverlening bij de TEC - de Waalse De Lijn - zoals de federale regering die wil invoeren bij de NMBS. Onlangs diende een cdH-parlementslid dan weer een resolutie in om wilde stakers onder de buschauffeurs harder te bestraffen, een voorstel dat op een wisselmeerderheid zou kunnen rekenen door de steun van de MR en de rechts-radicale Parti Populaire.

Keer op keer links-rechts tegenstellingen die ook aan de andere kant van de taalgrens veel 'gekibbel' opleveren.

De Franstalige christendemocraten volgen zowat dezelfde strategie als hun Vlaamse collega's: de CD&V schuift op naar links om te bestaan in een rechtse regering, de cdH schuift op naar rechts om te bestaan in een linkse.

Kortom: de Franstalige christendemocraten volgen zowat dezelfde strategie als hun Vlaamse collega's: de CD&V schuift op naar links om te bestaan in een rechtse regering, de cdH schuift op naar rechts om te bestaan in een linkse.

Zo vervult Maxime Prévot op Waals niveau eenzelfde rol als Kris Peeters federaal: de man die moet duidelijk maken dat zijn partij geen aanhangsel is van de grootste regeringspartij. De ene moet zich onderscheiden van de N-VA, de andere van de PS. Alleen maakt dat van Prévot dus raar genoeg niet enkel de Waalse maar ook de 'rechtse' versie van Peeters. De ene casting is duidelijk geslaagder dan de andere.

Maar eigenlijk is voor beide partijen de vraag of die opstelling geloofwaardig is. Want hoewel ook de context meespeelde, was het CD&V dat voor een coalitie met N-VA koos en cdH dat uiteindelijk besliste om met de PS in zee te gaan.

Al kan je centrumpartijen niet verwijten een centrumbeleid te willen voeren, iets waar hun ideologisch soepele opstelling wel degelijk toe bijdraagt.

Het spel van de christendemocraten komt andere partijen bovendien niet noodzakelijk slecht uit.

Het spel van de christendemocraten komt andere partijen bovendien niet noodzakelijk slecht uit. De PS kan zich door de discussies met cdH wat linkser profileren, geen overbodige luxe in haar concurrentiestrijd met de radicaal linkse PVDA. Open VLD kan zich dan weer flinks liberaal tonen via de conflicten met de CD&V, zoals vorig weekend over het belasten van huurinkomsten. En zelfs de N-VA kan daar brood in zien in haar poging om te vervellen tot een bestuurspartij in het centrum van de politieke macht.

In ieder geval leidt de gloednieuwe politieke situatie in dit land bij alle partijen tot een zowel strategische als ideologische reflectie over waar ze staan en waar ze naartoe moeten.

Dit was niet het jaar van de taxshift, maar van de partijshift.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Partner content