Knuffel eens een politicus

De volgende keer dat je een politicus ziet, geef hem of haar dan even een knuffel. Ze hebben het vandaag namelijk hard te verduren. Gaat er iets mis, dan is dat de schuld van de politici. Gaat er iets goed, dan is het ondanks de politici.

Alleen al de hysterische manier waarop in media en sociale media en zelfs door andere politici wordt gesproken over politici is veelzeggend. Een burger verdient een inkomen, een politicus graait.

Het is nuttig om de zin voor proportie niet te verliezen. De totale jaarlijkse zitpenningen in Brussel bedroegen 2 miljoen euro. Het totale federale overheidstekort is nog altijd groter dan 10 miljard euro. Was de verontwaardiging over het tweede cijfer maar even groot als die over het eerste.

Uiteraard is de woede over cliëntelisme en dirigisme begrijpelijk. Die hebben geen plaats in een moderne democratie. Het is echter de byzantijnse Belgische staatsstructuur die ertoe heeft geleid dat politici in veel te veel geledingen van de samenleving vertegenwoordigd willen zijn. Het debat zou veel meer moeten gaan over de kerntaken van de overheid dan over politieke poenschepperij. De karikatuur die vandaag van politici wordt gemaakt, maakt de situatie op langere termijn alleen maar erger.

Nitwits

Eerst en vooral zal je in de toekomst veel minder mensen aantrekken die überhaupt nog politicus willen worden. Wie getalenteerd is, kan beter iets anders doen dan voortdurend als schietschijf te dienen voor media, publiek en andere politici. Als binnenkort alleen volkomen nitwits nog hun heil in de politiek zoeken, staan we er helemaal slecht voor. Wie echt rijk wil worden, moet vooral geen politicus worden. Alle politici die ik ken, zijn oprecht begaan met de toekomst van dit land en zijn inwoners. Geen van hen hoopt rijk te worden van zijn job als politicus.

Wie wel rijk wordt van de polarisering, zijn politieke rattenvangers. Als je alle politici voorstelt als ongedierte dat teert op ongelijkheid, geld, macht en zit- en steekpenningen, valt er als politieke rattenvanger winst te halen. De verkiezing van Donald Trump is daar een perfecte illustratie van, net zoals de stratosferische koers van de PTB en PVDA in België. De eenvoudigste vraag voor dat soort figuren is dan ook: ‘Aan welk land moet België zich spiegelen?’ Het zal bijzonder stil worden aan de andere kant.

Knoeiers

Dat brengt me bij het derde punt. Als we echt alleen maar knoeiers en kleptocraten als politici zouden hebben, dan is het onverklaarbaar dat we nog altijd een van de rijkste landen ter wereld zijn. Van alle OESO-landen is er geen enkel waar de lonen van mannen en vrouwen gelijker zijn. We hebben zowat de laagste inkomensongelijkheid ter wereld en de hoogste levensverwachting. Het huizenbezit is nauwelijks ergens hoger dan in België. Allemaal zaken die mee gerealiseerd werden door politici van nu, gisteren en al veel langer geleden. Zo slecht zullen die het dan toch niet gedaan hebben.

Over graaien gesproken: op de corruptie-ranglijst van Transparency International haalt België de 15de beste score. We laten liefst 160 landen achter ons. In China, Brazilië, Congo, India of Egypte graaien machthebbers dat het een lieve lust is. Niet in België.

Dit is geen pleidooi voor het status quo. We leven niet in de beste van alle werelden. Zeker niet. We kunnen altijd beter, er zijn altijd dingen die we kunnen verbeteren. De overheid is te groot, een politicus weet zeker niet alles en hoeft niet over alles te beslissen en we moeten altijd blijven leren uit onze fouten. Precies omdat we dat altijd zijn blijven doen, zijn we een land waarin heel veel mensen graag willen wonen. Laat ons dus blijven proberen beter te doen. Maar laat ons wel af en toe diegenen dankbaar zijn die dat allemaal mee mogelijk hebben gemaakt.

Gesponsorde inhoud

Partner content