Niet voor blanken

Begon sp.a-voorzitter John Crombez toch wel over terreur, asielzoekers en de multiculturele samenleving, zeker? Daarmee joeg hij weldenkend links de gordijnen in en blies hij de laatste brug op met wat restte van de islamitische achterban.

Het was afgelopen week plots onrustig in enkele zomerse buitenverblijven in Toscane en de Ardèche. Vakantie houdende meerwaardezoekers lazen op hun iPad Air 2 het onheilspellende nieuws dat sp.a-voorzitter John Crombez de problemen met migranten niet langer wilde verbloemen. En hij voegde er - nog erger - aan toe: ‘Wij, de sociaaldemocraten, zijn daar lang veel te soft in geweest.’

Sp.a-senator Bert Anciaux was alvast niet gediend van die monoculturele visie. Hij eiste een genuanceerd debat, iets waaraan volgens hem in de partij nog ‘heel veel werk’ is. En wie Anciaux een beetje kent, weet dat de ex-VU’er, ex-ID21’er, ex-Spiritist en ex-Vl.Pro’er er zijn hand niet voor omdraait een nieuwe progressieve beweging te stichten.

Voor fellowtraveller en gewezen VRT-journalist Walter Zinzen is de kous al af: ‘Zo’n sp.a heeft geen bestaansreden meer. We zullen het met de groene helft van het (rood-groene) front moeten doen’, pende hij in een woest opiniestuk in de krant De Standaard.

De aanslepende voorzittersverkiezing tegen Bruno Tobback was al geen cadeau voor Crombez. Nadien volgden de banbliksems omdat hij het voorstel steunde van zijn Nederlandse PvdA-collega Diederik Samsom, die de Syrische asielzoekers terug naar Turkije wilde drijven.

John Crombez. ©Belga

Met zijn exposé over asielcrisis, terreur en integratie trapte Crombez nu ook op de ziel van de laatste vertegenwoordigers van progressief Vlaanderen die de partij nog in haar kiesreserve telt.

Al doofde de discussie tussen weldenkend links en flinks opmerkelijk snel. Dat doet vermoeden dat wat in de sp.a wordt gezegd en gedacht het politieke debat amper nog aanstuurt. Ook de reacties van publicisten uit de moslimgemeenschap waren schaars.

Zo schaars dat het lijkt alsof de links-flinksdiscussie hen koud laat. Ooit leken de socialisten en de milieupartijen de natuurlijke bondgenoten van de migrantengemeenschap. Maar daar blijft weinig van over. De terreuraanslagen en de discussie daarover hebben diepe wonden geslagen.

Bovendien ontwikkelde zich in de allochtone gemeenschap - en vooral bij moslimjongeren - een discours dat progressief links probeert te negeren. Met als gevolg dat het progressieve kamp tussen hamer en aambeeld geraakte. ‘Tussen de hamer van het staatsracisme en het aambeeld van de weerstand van de inboorlingen’, stond het destijds in een pamflettekst van de Tunesische politiek wetenschapper en publicist Sadri Khiari en de Frans-Algerijnse activiste en schrijfster Houria Bouteldja, twee oprichters van de Mouvement des Indigènes de la République (MIR), dat intussen ook in een partijvorm werd gegoten.

De MIR ontstond in 2005, het jaar van de grote muiterij in de Parijse randstad en tekent de maatschappelijke breuk die zich in Frankrijk voltrok. Sadri Khiari, een gewezen trotskist, en Houria Bouteldja verwachten geen heil van de antiracistische blanke. ‘SOS-racisme’ en ‘Touche pas à mon pote’ worden artificieel in stand gehouden ten behoeve van die blanke antiracisten.’ Terwijl de MIR zelf graag bijeenkomsten organiseert waar blanken buiten de deur moeten blijven.

Dat de band tussen de socialistische beweging en de islamitische gemeenschap compleet is afgebrokkeld, lijken ze alleen nog bij de Brusselse PS niet te zien.

Al probeert de Franse journalistieke goegemeente de beweging als marginaal voor te stellen, toch wordt haar invloed niet onderschat. Sommigen leggen zelfs de schuld voor de aanslag op de redactie van Charlie Hebdo op de schouders van de MIR. Eind 2011 al verschenen op de webstek van de beweging de eerste aanvallen op het satirische blad, dat met zijn islamnummer optrad als wegbereider voor Marine Le Pen bij de presidentsverkiezingen, daarbij de islamitische bevolking stigmatiserend. Het stichtingsmanifest van de MIR, ‘Appel aan de inlanders’, werd mee ondertekend door de als progressief bestempelde filosoof en islamoloog Tariq Ramadan.

Dat de band tussen de socialistische beweging en de islamitische gemeenschap compleet is afgebrokkeld, lijken ze alleen nog bij de Brusselse PS niet te zien. Die vraagt nu uit electoraal lijfsbehoud het vreemdelingenstemrecht bij regionale verkiezingen. De Waalse PS blijft daarover oorverdovend stil. De Franse PS heeft na de recente moordende aanslagen de breuk met de islamitische gemeenschap vastgesteld. Met de presidentsverkiezingen in het achterhoofd steunt premier Manuel Valls openlijk de burgemeesters van vakantiesteden die de boerkini verbieden.

Allahoe Akbar

Eerder dit jaar verscheen in Frankrijk bij de linkse uitgeverij La Fabrique ‘Les Blancs, les Juifs et nous’, van de hand van de al genoemde Houria Bouteldja. Het pamflet stemde zelfs de progressieve totemkrant Libération ongemakkelijk, om niet te zeggen verbijsterde. De ondertitel, ‘Vers une politique de l’amour révolutionnaire’, klinkt hoopgevend. Maar die revolutionaire liefde komt erop neer dat de blanken hun fouten inzien die ze opstapelen sinds 1492, de ontdekking van Amerika. Want daar begon volgens Bouteldja het racisme en de hele ellende. Waarna ze zich moeten scharen achter de mobiliserende strijdleuze ‘Allahoe Akbar’ - ‘God is de grootste’. De blanke onderdrukker moet maar eens beseffen dat hij zich niet ongestraft kan meten met God.

Het mag duidelijk zijn: alleen blanken bezondigen zich aan racisme en onderdrukking. Azië lijkt volgens de auteur niet te bestaan. Dat zwarte slaven door Arabische kooplui werden opgejaagd en verkocht aan blanke handelaars, laat Bouteldja even achterwege. Net als de belegering van het Palestijnse kamp in het Syrische Jarmuk, afwisselend door Islamitische Staat en dan door Hezbollah, en de onderdrukte Arabische lente. Zij loopt dan weer hoog op met Malcolm X. Dat die door zijn moslimbroeders werd vermoord, is wellicht een detail.

De schrijfster heeft weinig op met blanke homo’s. Haar held is de Iraanse leider Mahmoud Ahmadinejad, die ooit verkondigde dat er geen homoseksuelen in Iran zijn. Dat is best mogelijk, want als ze al bestonden, laat Ahmadinejad ze terechtstellen.

Het feminisme is een luxeprobleem van blanke vrouwen, en Joden kan je volgens haar herkennen aan de manier waarop ze zich inspannen om blank te zijn. Bouteldja noemt zich antizioniste, geen antisemiet. Een denktruc die Stalin al toepaste om Joden te elimineren. Zionisten mogen tegen de muur worden gezet.

Het eerste hoofdstuk in haar boek kreeg de titel: ‘Fusilleer Sartre.’ De progressieve filosoof stierf volgens de auteur als blanke, want hij gaf bestaansrecht aan Israël. Terloops, voor de mensen in het zuiden is de Shoah ‘een detail’, ‘niet eens waarneembaar in de achteruitkijkspiegel’. Daarom ook citeert Bouteldja graag Jean Genet, die verrukt was over de aanval van nazi-Duitsland op Frankrijk.

Het zal Anciaux en Zinzen allicht verrassen, maar Bouteldja schrijft: ‘Ik minacht links.’ En volgens haar treft de blanke proletariër een even grote schuld als de blanke bovenbazen als het gaat om de verdrukking van de gekleurde migrant. Die immigrant uit het zuiden dacht in Europa de heilige graal te vinden. Dan schrijft ze: ‘Maar bij aankomst in Marseille stond hij plots neus aan neus met de democratie. Hij bukte zich en viel over de mensenrechten, hij draaide naar rechts en stootte op de vrijheid, hij keerde naar links en struikelde over de broederlijkheid. En hij wist het nog niet, maar decennia later volgde de ultieme ontmoeting, die met de laïciteit.’

Het staat er allemaal. Het boekje van Bouteldja ligt als een waarschuwing in elke Franstalige boekhandel in Brussel.

Lees verder

Gesponsorde inhoud