Abyssus abyssum invocat

De hel roept de hel op. Een grove fout leidt tot de volgende grove fout. Van kwaad tot erger tot het niet meer erger kan en de afgrond gaapt. We moeten de Grieken helpen veranderen, maar eerst moeten ze dat willen.

Door Louis Verbeke, erevoorzitter van Vlerick Business School

Er zijn over Griekenland zoveel waarheden als er partijen (en dus economische verhalen) bestaan. De schuldeiser voelt zich bedrogen. De schuldenaar vindt dat de schuld zijn schuld niet is en beschuldigt al wie in de buurt is of kwam. Wie inefficiënt regeert of regeerde (en dus weleens hetzelfde zou kunnen overkomen) sympathiseert met de Griekse krekels. De mieren zijn woest omdat ze weeral moeten dweilen met de kraan open.

Als je de Griekse politici mag geloven, zijn alle leden van de EU of de eurozone en alle andere instemmende IMF-leden ‘terroristen’. De wereld is een groot anti-Grieks, onbetamelijk complot.

De Grieken kiezen om van de bakpan in het vuur te springen.

Wat de Griekse politici vertoond hebben ‘depuis toujours’ (sinds ze voor het eerst in 2.000 jaar onafhankelijk werden) en blijven vertonen, lijkt op het bewust sturen van de boot van Scylla, het monster van de politieke spilzucht, naar Charybdis, de maalstroom van het staatsbankroet, de werveling die alles verzwelgt.

En erbovenop kwam dat 'gebiased' en ondemocratisch referendum. Odysseus offerde wat manschappen aan Scylla om het risico van een schipbreuk in de maalstroom te mijden. De Grieken kiezen ervoor om van de bakpan in het vuur te springen.

U hebt ook wel gelezen hoe de onvolkomenheden van het Europese huis 'de' oorzaak zijn van het Griekse failliet: de afwezigheid van een centrale beslissingsmacht en dus van een budgettaire en economische eenheid, en monetaire spanningen die het gevolg zijn van uiteenlopende politieke stellingen en culturen. Europa is het meest asociale deel van de wereld, nietwaar!

©BELGA

Het artikel van correspondent Edwin Timmer over Puerto Rico (De Tijd, 2 juli) maakt iets duidelijk: dezelfde munt, hetzelfde land, dezelfde taal, de zoveel beter bestuurde VS, volstaan niet: ‘Like Greece, Puerto Rico is a chronically uncompetitive place… dominated by a vast and inefficient public sector’ (The Economist, 26 oktober 2013). Ook Puerto Rico kampt met hoge corruptie.

Het zijn de in het bestuur en beleid effectief beleefde maatschappelijke waarden die het verschil maken.

Het failliet van Griekenland is geen ramp voor Europa. Integendeel. De Griekse crisis maakt duidelijk dat de lasten komen met de lusten, dat er geen ‘free lunch’ is, dat je sociale uitkeringen en andere staatsuitgaven moet verdienen en dat je niet eindeloos kan lenen. Griekenland moet haar overheidscultuur totaal wijzigen als ze leefbaar wil worden. Doet ze dat niet, dan heeft ze geen enkel recht op de levensstandaard van de EU. Het overgrote deel van de wereld moet het met veel minder doen. We moeten de Grieken helpen veranderen, maar eerst moeten ze dat willen. De onzin die de gauche caviar verkondigt moet duidelijk worden.

Griekenland kan een 'failed country’ worden. Dat willen we vermijden, maar niet kost wat kost.

Het is geen ramp voor Europa, wel voor Griekenland. Marshallplannen helpen niet, tenzij de politici en de partijen die het land in de afgrond stortten politiek verslagen worden. Dan pas kan Griekenland geholpen worden, maar enkel mits een soort voogdij die nauw toekijkt op politieke cultuurverandering en het gebruik van het geld van de burgers van 27 andere landen (waarvan velen het slechter hebben dan de Grieken). Griekenland kan een 'failed country’ worden. Dat willen we vermijden, maar niet kost wat kost. Een duurzaam herstel vereist dat de Grieken echt veranderen.

Het gaat om transparantie, meritocratie, investeringsbereidheid, discipline, efficiëntie, onderwijskwaliteit, machtsuitoefening in functie van het gemenebest, rechtmatig gesteld vertrouwen en uiteindelijk doodgewone eerlijkheid. Als je dat allemaal op voldoende wijze doet, willen we graag de economische resultaten op eerlijke wijze delen. De Grieken willen de macht voor de linkse elite die het geld herverdeelt dat elders en ondanks hen wordt verdiend. Subsidies helpen niet - noch in Puerto Rico, noch in Griekenland - als niet eerst de politieke waarden en het gedrag veranderen.

Zolang de kraan open blijft, helpt dweilen niet en dreigt het abyssus.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud