Afzien onder de radar

©vrt

Is het echt zo opvallend? Ja hoor, zeker, sinds vorig jaar zien we dat aantal voortdurend stijgen... we proberen er vroeg bij te zijn om te bemiddelen... De leerkracht knikt zonder aarzelen. Ik sta met hem te praten in één van de eetzalen op de school van mijn kinderen. Een paar weken geleden, het is zaterdagavond, en we hebben even pauze, tijdens onze hoogstpersoonlijke versie van Quiz me Quick.

Door Kathleen Cools, journaliste bij de VRT

De zaal zit vol met ouders, familie, vrienden en mensen van de school zelf. Ze komen enthousiast kwissen ten voordele van een nieuwe speelplaats, en ik kom graag de vragen lezen. En zo belanden we plots in een gesprek over onbetaalde schoolfacturen. Die doken de voorbije jaren al eens vaker op in de media, maar blijkbaar stapelen ze zich nu dus in sneltempo op.

Ik heb het niet over een kwetsbare gemeente zoals pakweg Borgerhout of Ronse. We zitten in Heverlee. Niet zo sjiek als de gelijknamige versie met 'Oud-' ervoor, maar toch. Huis, tuin, auto en vakantie: alles lijkt voortdurend onder controle. Niet dus. Er is groeiende verdoken armoede, en de facturen blijven liggen.

Ons argeloze gesprekje bleek een prelude op de echte cijfers. Eén op de zeven mensen in ons land leeft in de armoede. Vijftien procent van de Vlamingen komt heel moeilijk rond. Eenoudergezinnen zijn een bijzonder kwetsbare groep. En de kloof tussen arm en rijk groeit in België. De cijfers zijn anno 2012, in onbehaaglijke tijden van crisis,  een klap in het gezicht.  Maar nog confronterender is de lauwe reactie op de aankondiging van de feiten. In het rijtje belangrijke dingen in het leven kan dit ons blijkbaar maar matig beroeren. Eén of ander plein in Antwerpen, dat wel. Of te weinig vrouwen op het podium tijdens een congres. Nochtans praten we hier over onze toekomst. Over kinderen die het moeilijk hebben. Nu zijn het nog onbetaalde schoolfacturen, binnenkort gaat het over gerateerde diploma’s. Ook vanuit politieke hoek bleef het opvallend stil...

Tegelijk geef ik meteen grif toe: het armoede-probleem heeft onnoemelijk veel weerhaken, en het is makkelijk wijzen naar de politiek. Dit los je niet snel even op. Dit gaat over de grenzen van gemeenten en gewesten heen. Er zijn ook de vele generaties van kansarmoede, of de gevolgen van migratie-problemen. En er is natuurlijk ook  onze samenleving, voortdurend in verandering:  er zijn meer echtscheidingen dan vroeger, meer mensen blijven single, en we leven langer. Daarmee neemt ook onze kwetsbaarheid toe.

Iets voor een langetermijnvisie , ongetwijfeld.  Alleen was dat buiten de financieel-economische crisis gerekend. Die sloeg, en slaat nog altijd, genadeloos toe.  Uitgerekend gisteren raakte bekend dat de aanpassing van de belastingregels alleenstaande ouders met een laag inkomen treft. Het kan hen honderden euro’s per jaar kosten. Een onbedoeld effect, liet Financiën weten, het zal snel worden aangepast. Een akkefietje op regeringsniveau, een drama in het dagelijkse leven van wie elke euro moet omdraaien.

Misschien staat het symbool voor de situatie waarin we zijn beland: de kloof tussen arm en rijk, die heel stillekes almaar groter wordt. Voor veel mensen stroomt het geld, om allerlei redenen, vlotjes binnen. Het lijkt zo vanzelfsprekend. Kunnen zij zich nog voorstellen wat het echt betekent, elke maand? Huishuur, kinderen die uit hun kleren groeien, dokters, een net te dure schoolreis, een onverwachte rekening of andere averij? Altijd onkosten teveel, en centen te weinig.  Het blijft onder de radar, want facturen spreken niet.

Misschien zou het helpen als politici dat iets vaker deden. Spreken over armoede.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud