opinie

Allah en spelen

Onderzoeksjournaliste

Geen speelpleinwerking deze zomer voor kalifaatkinderen. Zonder gepaste begeleiding gaan ze richting reradicalisering.

Ik zette vanochtend mijn dochter af op de speelpleinwerking nadat ze op de fiets enthousiast haar speelplannen uit de doeken had gedaan. Reikhalzend keek ze uit naar haar klasgenootje. Samen gingen ze nog maar eens armbandjes maken, wel een stuk of tien. Eentje zou ze voor mij voorzien - een loom, zo heet het handgemaakte elastieken juweeltje. ‘Welke kleuren kies je?’, vroeg ze zonder het antwoord af te wachten. Ze vertrok geheid tussen een ratjetoe van dranghekken die de looprichting aangeven naar haar bubbel toe. Weg was ze, zonder zoen.

Zouden de kinderen dit jaar mogen springen?, vroeg ik me af. De speelpleinwerking sluit jaarlijks af met een kinderfeest, zeg maar een minifestival met muziekoptredens, foodtrucks en als klap op de vuurpijl een dorpje van springkastelen. Met een flits brengen mijn gedachten me bij het recente jaarrapport van de Staatsveiligheid waarin gewaarschuwd wordt voor de opmars van een nieuwe islamstroming die kinderen ronselt. ‘In België hebben we de jongste jaren een sterke toename gezien van de madkhalitische strekking in het salafisme, een die zich uit door een intense bekeringsijver en een sterke afkeer van de democratische rechtsstaat’, schrijft de Staatsveiligheid.

De dreiging van islamitisch extremisme en terrorisme is niet weg. Irak, de Sahel in Afrika en de Afghaans-Pakistaanse regio blijven aantrekkingspolen voor het jihadisme.

Het doel? De zuivere islamleer zo veel mogelijk verspreiden in islamitische centra, moskeeën en op het internet. De bekeringsijver zou zich bovendien ‘actief op kinderen’ richten met Arabische lessen en vormingen, maar ook met ‘recreatieve dagen’ met springkastelen. Allah en spelen, het is zowaar een kinderfeest. Of er gekleurde armbandjes bij te pas komen, lijkt me twijfelachtig. Of de dreiging van islamitisch extremisme en terrorisme weg is, evenmin. Irak, de Sahel in Afrika en de Afghaans-Pakistaanse regio blijven aantrekkingspolen voor het jihadisme.

Sociale polarisering

De zomer doet me afvragen: wat met kinderen uit religieus extremistische kringen? Hoe brengen ze hun dagen door? Weg van het publieke leven, afgezonderd, om zich te onttrekken aan de sociale en religieuze mix. Maar dat werkt sociale polarisering in de hand en kan aanzetten tot haat tegenover ‘de andere’, het andere kind, de vijand. Klinkt als een onschuldig kinderspel, maar dat is het vast niet. Precedenten zijn er, met de kalifaatkinderen. Jihadwelpjes genoemd door hun ouders en de Islamitische Staat.

In Nigeria zijn duizenden vrouwen en meisjes die geassocieerd zijn met Boko Haram ondergebracht in militaire kampen waar ze kwetsbaar zijn voor misbruik. Buiten de kampen wacht ze het stigma door hun gemeenschappen.

Voor hen geen speelpleinwerking. In Syrië houden de Koerdische autoriteiten naar verluidt zo'n tweeduizend buitenlandse vrouwen en kinderen vast die vermoedelijk met Islamitische Staat in verband zijn gebracht. In Nigeria zijn duizenden vrouwen en meisjes die geassocieerd zijn met Boko Haram - ontvoerd of ingelijfd, gerekruteerd of omgekocht - ondergebracht in militaire kampen waar ze kwetsbaar zijn voor misbruik. Buiten de kampen wacht ze het stigma door hun gemeenschappen.

Op kamp

Van Libanon en Tunesië tot Mali en daarbuiten steken mannen en vrouwen die banden hebben met gewelddadige extremistische groepen of ervoor vluchten grenzen over, soms met kinderen. ‘Het is voornamelijk de toenemende ‘jihadisering’ van de conflicten in de Sahel die ons zorgen baarde. Die regio zal trouwens bij uitstek die zijn waarop de volgende jaren meer gefocust moet worden. Een combinatie van relatieve nabijheid en migratiestromen van het zuiden naar het noorden kunnen bepaalde bedreigingen met zich meebrengen’, waarschuwt de Staatsveiligheid. Wat met die kampkinderen? Op kamp zijn heeft voor hen een heel andere betekenis.

Wat gebeurt met kalifaatkinderen? Ze verbleven in oorlogsgebied, waar ze vaak getuige waren van extreem geweld. ‘Het is al moeilijk voor Brusselse ouders om ondersteuning te krijgen van een logopedist - de wachtlijsten lopen soms tot een jaar op - laat staan om gepaste begeleiding te krijgen voor eventuele opgelopen trauma’s in een context van oorlog en terrorisme’, zegt islamoloog Montasser AlDe'emeh. Dan weet je zeker, zonder gepaste begeleiding springen die kinderen vast en zeker, en hun moeders ook, richting reradicalisering.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud