Arco in het kwadraat

Hoofdredacteur De Belegger

Als bepleiter van volkskapitalisme kom ik wel vaker in contact met sparende en beleggende mensen. Zo hou ik voeling met wat er leeft. De jongste tijd gaat het vaak over Arco.

‘Daar gaan we niets van terugzien, hé meneer! Daar hebben ze ons in de steek gelaten.’ Maar evengoed zijn er reacties als ‘Dat gaat ons een pak geld kosten! Ik zal er als onschuldige belastingbetaler voor moeten opdraaien! Pas op hé, die mensen verdienen het om hun centen terug te zien, maar laat de schuldigen daarvoor eens betalen! Een organisatie die nota bene is opgericht om de belangen van de mensen te dienen en die bovendien geld heeft.’

Mensen worden best nog boos over dit dossier. Zoveel jaren na de feiten leeft het nog altijd, ook bij niet-coöperanten. Dat heeft ook te maken met de geplande beursgang van Belfius. Sommige politici van de partij van de zuil die de Arco-portefeuille (slecht) beheerde, houden die tegen, gijzelen die, zeg maar, voor losgeld .

Politiek en beleggen, het is geen goed huwelijk. Dat is een reden te meer dat de overheid geen bank moet bezitten. Het blijft verbazen hoe de politiek en het bedrijfsleven in ons land met elkaar verweven zijn. In een poging om het Waalse VOO te verleiden bood Telenet onlangs een bruidsschat aan: een politieke adviesraad. Postjes voor politici, dus.

Terug naar Arco. Dat het belang van de kleine belegger/spaarder nooit gediend is, ook voor de crisis uitbrak, maakt me boos. Met de beursgang van Dexia hadden de coöperatieve structuren van Bacob en Arco(par) geen bestaansreden meer. Die zaten namelijk volgestouwd met Dexia-aandelen. Het was logisch geweest dat coöperanten Dexia-aandelen uitbetaald kregen, die ze vervolgens al dan niet op de beurs konden verkopen.

Maar nee, dat wilde men niet. Geld van de kleine man gaf de zuil macht, aanzien en postjes. De Arco-aandeelhouder werd gepaaid met een van roerende voorheffing vrijgestelde vergoeding, met commerciële voordelen, met projecten voor goede doelen… Als de machtsstructuur maar bleef.

Arco-aandelen konden wel elk jaar in april/september ‘verkocht’ worden. In dat geval kregen de aandeelhouders enkel hun inleg, plus geaccumuleerde vergoedingen. Van de echte waarde, op basis van de beurswaarde van Dexia op een gegeven moment een veelvoud, bleef de Arco-aandeelhouder verstoken. Een onrecht, dat me pisnijdig maakte. Een organisatie voor het volk? Yeah right!

Politiek en beleggen, het is geen goed huwelijk.

Mochten de mensen toen correct behandeld zijn, dan konden zij net als de Cera-coöperanten rijkelijke winsten incasseren op de beurs. En diversificatie nastreven, zoals een belegger betaamt. De Cera-coöperanten kijken nog altijd met een brede glimlach terug naar hun aandeelhouderschap.

1 april 2009, de eerste dag na het uitbreken van de bankencrisis dat aandelen Arco(par) en Bacob ingeruild konden worden, nam ik een half dagje vakantie en trok ik gedecideerd naar het Dexia-kantoor om mijn aandelen aan te bieden. Gelaten, maar evengoed nog boos. Door de geïmplodeerde beurskoers van Dexia was ook Arco intrinsiek een pak minder waard geworden, minder dan die ‘administratieve’ waarde. Door die boosheid over de onrechtvaardigheid die de kleine belegger, onder wie mezelf, werd aangedaan - en niet omdat ik de complete teloorgang van Dexia kon vermoeden - verkocht ik toen mijn ooit mooie spaarpot. Een geluk, bleek achteraf.

Politiek en beleggen, die combinatie heeft de mensen geld gekost. De voorbije week stelde een politicus van rode signatuur dat meerwaarden op aandelen belast moeten worden. Dat wordt verkocht als rechtvaardigheidsprincipe. Rechtvaardig zou zijn iets te doen aan het financieel analfabetisme in ons land, zodat de mensen in staat zijn om met kennis van zaken over hun geld te beslissen.

Wat kan daarop tegen zijn? Wil men misschien het financieel analfabetisme in stand houden? In plaats van de belangen van de mensen op die manier te dienen, demoniseert men de beurs. Want net omdat aandelen voor de meeste mensen een ver-van-hun-bedshow zijn, is er een draagvlak om op de zogenaamd ‘rijke’ aandelenbeleggers in te hakken.

Wakker worden, mensen. Eigenaar zijn van bedrijven mag geen voorrecht zijn voor rijken, maar moet er zijn voor iedereen. Daarvan verstoken blijven is nog een veel groter debacle dan Arco.

Lees verder

Gesponsorde inhoud