Bert Kruismans | Vlaanderen boven!

Een Waal wacht liever met het spreken van een taal tot hij ze perfect beheerst. Gevolg? Hij spreekt ze vaak gewoon niet.

'Laten we nooit vergeten dat de Waalse bevolking 31,7 procent van de Belgische vertegenwoordigt. Dat is een minderheid in ons land. 57,8 procent van de Belgische bevolking leeft in Vlaanderen. Het Nederlands is dus de meerderheidstaal van ons koninkrijk.' Een waarheidsgetrouwe P90-replica in geschenkverpakking voor diegene die weet wie deze woorden woensdag heeft uitgesproken.

Georges-Louis Bouchez? Nope, die was in de peutertuin genaamd Twitter druk bezig met Vlaams extreemrechts in één adem te koppelen aan Franstalig links, u weet wel, die linkse ratten met wie hij samen in een drietal regeringen zit. Sander Loones misschien? Die krijgt ‘ons koninkrijk’ nooit uit zijn strot geperst, zelfs niet als je er een raketwerper tegen zet.

The winner is... de minister-president van Wallonië, Elio Di Rupo. Hij voegde er in het Waals Parlement aan toe: 'Als we verder willen werken met Vlaanderen, moeten we op taalvlak een inspanning doen. We moeten ervoor ijveren dat onze jongeren mettertijd het Nederlands begrijpen en spreken.’ Hoeveel tijd 'mettertijd' is, zei hij niet. Maar het klonk sympathiek, toch?

Di Rupo weet, als hij zichzelf en de gemiddelde Waal in het Nederlands bezig hoort: de toestand is hopeloos en zeer ernstig. Twee derde van de Waalse scholieren krijgt nul lessen Nederlands. Een VRT-reporter vroeg onlangs aan meisjes van 18 in Aarlen wat la Belgique was in het Nederlands. Algehele radiostilte. Eentje piepte nog: ‘Belgien?’

Een Vlaming met vakantie haalt samen met de bermuda zijn beste Frans, Duits of Spaans boven.

Voor Vlamingen is taal eigenlijk niet zo belangrijk. As we malkander wa verstaan, is dat feitelijk al goed, hè gasten. Je moet een taal niet kennen om ze te gebruiken. Een Vlaming met vakantie haalt samen met de bermuda zijn beste Frans, Duits of Spaans boven, al staat er meer haar op dan op Marouane Fellaini in zijn gloriedagen. De Vlaming toont zijn goeie wil. De taalkemels rollen dan wel uit zijn mond, so wadde? Elkeen kent het interview van de Duitse televisie waarin Jean-Marie Pfaff een Duits hanteerde dat men wel in Vlaanderen maar niet in Duitsland begrijpt. De term Pfaff-Duits mag straks de Vlaamse canon in. Maar weinig Vlamingen beseffen: er schuilt een Pfaff in elk van ons. 

'Twee derde van de Waalse scholieren krijgt nul lessen Nederlands.' ©SISKA VANDECASTEELE

Taal van Molière

Voor een Waal bezorgt het slecht beheersen van een taal hem een lage status. Dat geldt zeker voor zijn eigen, officiële taal, het Frans. Walen begrijpen niet dat een Vlaming die op televisie wordt ondertiteld, de volgende dag nog buiten durft. Met een micro onder zijn neus zal een Waal zich zo keurig mogelijk uitdrukken. Frans is de taal van Molière, van Parijs, van de Académie française, van de beschaving quoi. Zijn eigen Waals, Italiaans of Limburgs moedertaaltje is voor de strikt intieme kring.

Ook voor vreemde talen ligt de lat hoog. Een Waal wacht liever met het spreken van een taal tot hij ze perfect beheerst. Gevolg? Hij spreekt ze vaak gewoon niet. Ik zwierf de laatste jaren af en toe door Wallonië met een Franstalige cameraploeg. Meer dan eens interviewde ik volbloed Walen die alleen in zuiver Frans met mij converseerden. Pas als de cameraploeg was vertrokken, bekenden ze in gebroken Nederlands dat hun vader van Waregem of Tienen was, maar dat die hen het Vlaams spijtig genoeg nooit had geleerd.

Di Rupo wil nu verandering. Maar, klein detail, zijn regering is niet bevoegd voor onderwijs. Dat zit bij de Franse Gemeenschapsminister Caroline Désir. Zij wil eerst de bevolking breed consulteren en daarna het debat openen. Dat klinkt niet als een verschroeiende ambitie. Maar Di Rupo en Désir zijn van dezelfde partij, en vooral, ze spreken allebei Frans. Met wat geluk moeten die elkaar wel begrijpen.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud