Bestaat islamogauchisme wel echt?

Onderzoeksjournaliste

De Franse regering wil een uitgebreid onderzoek doen naar het zogenaamde islamo-gauchisme op universiteiten. De stroming zou in de kaart van de radicale islam spelen.

De term islamogauchisme of islamolinksisme is een containerbegrip voor de vermeende steun van links aan de politieke islam. Een rabiaat deel van het links militantisme tegen racisme en islamofobie zou in de kaart spelen van de radicale islam.

Die vorm van activisme zou ook in universiteiten opduiken, waar een auditorium zich zou ontpoppen tot een heus leftorium van is­la­mo­fi­lie. De kop van Jut zijn de sociale wetenschappen, die dekolonisatiestudies zouden promoten en zich keren tegen het Westen, in het bijzonder tegen heteroseksuele blanke mannen. Een doorgedreven politieke correctheid zou er heersen, ook bekend als 'woke' zijn, zo beweren critici die er prat op gaan dat een identiteitsgolf de universiteitsbanken overspoelt.

Academisch onderzoek zou dan te veel in het teken staan van geslacht, ras, cultuur, godsdienst en minderheden. Anders gezegd: verschillen worden vergroot onder ideologische loepen die niet zelden geïmporteerd en gefinancierd worden door buitenlandse extremistische stromingen. Van blacktivisme tot islamisme. Minister voor Hoger Onderwijs, Frédérique Vidal, wil dat laatste aanpakken in de nasleep van de moordaanslag op de geschiedenisleraar Samuel Paty.

Vidal stelt een onderzoek voor naar linksgeoriënteerde academische middens waarin het islamogauchisme de Franse universiteiten zou teisteren. Het zou zich volgens haar verspreiden als koudvuur in onze samenleving. De Franse regering hoopt met het onderzoek een antwoord te krijgen op de vraag 'wat academisch onderzoek is en wat activisme en opinie?'.

Het voorstel leidt tot verontwaardiging in Frankrijk, onder academici en linkse politici die beweren dat Vidal de ultrarechtse politica Marine Le Pen van Rassemblement National langs rechts wil inhalen. Ook de Conferentie van universiteitsvoorzitters (CPU) kwam met een scherpe, maar gekende riedel: ‘Islamogauchisme is een pseudonotie uit de extreemrechtse koker.’

Oftewel, islamolinksisme is je reinste fantasie van islamofoben. Nochtans liet het beleid van de voormalige PS-burgemeester Philippe Moureaux weinig aan de verbeelding over. De opkomst van het jihadisme in Molenbeek is deels op het conto van het islamosocialisme te schrijven: laksheid en normvervaging tegenover radicale moslims in ruil voor stemmen.  Zo ging het ook in Frankrijk bij sommige linkse burgemeesters.

Dat de islamitisch-pseudolinkse invloedssfeer al een geruime tijd vanuit de politiek naar campussen uitbreidt, is niet verwonderlijk.

Dat de islamitisch-pseudolinkse invloedssfeer al een geruime tijd vanuit de politiek naar campussen uitbreidt, is niet verwonderlijk. Deze moreeldriftige tijden duwen identiteiten in hokjes als zijn het elementen van de tabel van Mendeljev. Daarbij gelden verregaande vormen van 'wokeism' haast als een imperatief in academisch onderzoek. Vooral progressieve academici blijken gevoelig voor een zogenaamde historische debet. De Franse islamexpert Gilles Kepel heeft het over 'intellectuelen die verlamd zijn door het postkoloniaal schuldgevoel'. Voeg aan die complexiteit een gecrispeerde houding tegenover het katholicisme toe en zie daar: de basisingrediënten van een islamitisch links. Is dat zelfkastijding? Hebben we nood aan nieuwe monniken?

Wat is academisch? Wat is activistisch? Wie een eerlijk antwoord op die vragen wil, kan ook niet om het islamoliberalisme heen, want de politieke islam de pas afsnijden kan niet zonder het uitsluiten van economische bondgenootschappen van islamistisch allooi. Anders blijft het bij tegen links stampen maar rechts vullen. Een voorbeeld? Sinds Qatar in 2010 de wereldbeker voetbal toegewezen kreeg, zijn volgens de Britse krant The Guardian al meer dan 6.500 arbeiders uit India, Pakistan, Nepal, Bangladesh en Sri Lanka gestorven. Die arbeiders zijn volgens mensenrechtenorganisaties niet meer dan moderne slaven, genegeerd door onze regeringen.

Het schuldcomplex over slavenhandel is zo goed als ondenkbaar in de islamitische wereld. Dat werkt een eenzijdig mensbeeld verder in de hand: een moslim kan alleen een slachtoffer zijn en een westerling louter een dader. Terwijl onderdrukking en racisme veelkantig zijn, moeten onze principes eenduidig zijn, los van linksisme of liberalisme.  

Hind Fraihi, journalist en columnist

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud