Buurman Wallonië

Ik woon in een stedelijke omgeving, met het typische verschijnsel van de stedelijke anonimiteit. Hoe dichter en met hoe meer we op elkaar leven, hoe minder betrokken met elkaar. Ik zou de meesten van mijn buren niet herkennen. Zeker sinds de volkstuintjes aan de overzijde moesten wijken voor nieuwe appartementen.

Maar sinds enkele maanden heb ik een nieuwe buurman. Een beetje ongebruikelijk voor onze stad kwam hij onmiddellijk aanbellen om zich voor te stellen. Hij zou wat renovatiewerken moeten uitvoeren aan het oude huis. En als alles goed liep, mochten ze zich aan gezinsuitbreiding verwachten rond de jaarwisseling. Het gevolg is dat het gehamer en geboor tijdens de weken die erop volgden mij helemaal niet zoveel stoorden. Integendeel, je hoopt dat alles goed verloopt en dat de babykamer tijdig af geraakt.

Het is gemakkelijker sympathie en begrip te voelen voor de buurman die men kent. Omgekeerd maakt onbekend onbemind. De politieke impasse is er deels doordat Vlaanderen en Wallonië elkaar niet meer kennen. Zeer weinigen lezen de dagbladen van het andere landsdeel, ook op radio en televisie spreekt men enkel voor en hoofdzakelijk over de eigen regio. Veel dagbladen hebben zelfs een streekkatern. Waarom ook niet een katern over Wallonië in de Vlaamse kranten? Het zou alvast de taalbarrière helpen te overstijgen.

De politieke impasse is er deels doordat Vlaanderen en Wallonië elkaar niet meer kennen.

Want wie weet nog wat er leeft in de andere regio? Ook in het zeer interessante jaarverslag van de Nationale Bank, of in de macro-economische studies van het Planbureau vinden we weinig aanknopingspunten over de regionale dynamieken. De publicatie van de officiële regionale rekeningen heeft zelfs een jaar vertraging op de nationale gegevens. We varen daardoor te veel met een kompas van nationale gemiddelden. Als mijn zoon thuiskomt met zijn rapport, ben ik niet geïnteresseerd in het klasgemiddelde, maar in zijn eigen prestaties.

Tewerkstelling

Het economische rapport van Wallonië oogt inderdaad minder fraai. Zowel voor economische groei als voor tewerkstelling blijft de regio achterophinken op Vlaanderen. Het verval van de oude industrie, de gebrekkige scholingsgraad en een grotere overheidsinmenging in het sociaal-economische leven zijn enkele verklaringen.

Toch loont het de moeite de Waalse buurman wat beter te leren kennen. De hardwerkende Vlaming legt gemiddeld zo’n 13 kilometer af naar zijn job. Slechts 12 procent van de Vlamingen zoekt een job buiten zijn eigen regio en legt daarvoor gemiddeld 30 kilometer af. Ook de meeste Walen zoeken werk dicht bij huis. Maar toch steekt 20 procent van de Walen de (regionale) grens over om aan de slag te gaan, en legt daarvoor gemiddeld  43 kilometer af.

Gezien de enorme krapte op de Vlaamse arbeidsmarkt kan een charmeoffensief naar de Waalse buurman ons allicht economisch veel opleveren.

De dynamiek van de arbeidsmarkt verklaart ook waarom verhoudingsgewijs vier keer meer Walen in Vlaanderen werken dan omgekeerd. Dat klopt niet met het beeld dat we hebben van de Waal die geen moeite doet om een job te vinden.

Gezien de enorme krapte op de Vlaamse arbeidsmarkt kan een charmeoffensief naar de Waalse buurman ons allicht economisch veel opleveren. Maar dat doen we dan het best op het terrein zelf. Een initiatief onder burgers en bedrijven, waarbij de buurman een menselijk gelaat krijgt. 

Lees verder

Gesponsorde inhoud