Onderzoeksjournaliste

De coronacrisis is geen oorlog, maar het medische en psychische puin is er wel.

‘De coronacrisis is voor onze generatie onze oorlog', zei Open VLD-voorzitter Egbert Lachaert op de virtuele nieuwjaarsreceptie van zijn partij. De coronapandemie heeft, boven op de oversterfte, bijzonder veel leed veroorzaakt. Toch is de uitspraak een schromelijke onderschatting van het concept oorlog. Ze devalueert het lijden van oorlogsvluchtelingen nodeloos. Een Syrisch gezin op de vlucht voor het aanslepende conflict tussen onder meer de moslimfanaten van IS en het misdadige regime van Assad heeft meer meegemaakt dan lockdowns en een hamsterwoede voor toiletpapier.

Oorlogsretoriek devalueert nodeloos het leed van oorlogsvluchtelingen en verdeelt de samenleving in twee kampen.

Zo'n oorlogsretoriek is ook schadelijk op een andere, meer polariserende, manier. Ze verdeelt de samenleving in twee kampen: ‘goede’ gevaccineerden en ‘slechte’ vaccinweigeraars. Die laatste groep wordt, naargelang het politieke spectrum, weggestopt in het hoekje van wappies, extreemrechts of antifa.

Wat zo'n opbod aan wederzijds onbegrip en verwijten kan teweegbrengen, werd afgelopen zondag duidelijk. De internationale betoging tegen de coronamaatregelen in Brussel ontaardde in zware rellen. De testosteron zinderde vervolgens na op sociale media.

Churchill

Om in de sfeer van oorlogsdagen te blijven, de regering en bij uitbreiding deze politieke generatie doen er goed aan zich in te lezen over wat met Winston Churchill gebeurde na de Tweede Wereldoorlog. De sterke man van het verzet tegen het naziregime, het symbool dat Groot-Brittannië door haar donkerste uren had gesleept, werd in de parlementsverkiezingen van juli 1945 aan de kant geschoven. Met haar manifest Let Us Face the Future behaalde Labour een klinkende overwinning. De partij bood een toekomstperspectief voor de jaren na het verslaan van het ‘Zwarte Beest’.

We werden niet bezet door een buitenlands leger en het land ligt niet in puin, maar de pandemie heeft stevig ingehakt op grote groepen in onze samenleving.

Lachaert heeft ergens wel een punt. We werden niet bezet door een buitenlands leger en het land ligt niet in puin, maar de pandemie heeft stevig ingehakt op grote groepen in onze samenleving. Kinderen en studenten zijn cruciale jaren van kennisvergaring kwijtgespeeld. Honderden mensen, onder meer in de horeca, zijn hun baan kwijt. Sectoren als cultuur en media met veel freelancers en precaire statuten waren het toneel van financiële drama’s.

Bovendien zal, ook nadat de laatste variant van dit virus is bedwongen, de medische nasleep lang duren. In oktober telde ons land ruim 350.000 patiënten die, soms maanden na hun besmetting, symptomen vertonen. Gaande van vermoeidheid en hartkloppingen tot orgaanschade of stoornissen van het zenuwstelsel. Psychiaters verwachten een toename van het aantal burn-outs, depressies en gezinscrisissen.

Gezinsbudget

Dit land en zijn inwoners hebben tijd nodig om weer op de rails te raken. Voor de gezinnen dreigt ook nog eens een energiecrisis. Daar moet de overheid een cruciale rol in spelen. In de eerste plaats door het financiële zwaard van Damocles weg te nemen. Niet met energiecheques, premies of andere cosmetische ingrepen. Wel door al dan niet tijdelijk het gezinsbudget op te krikken.

Dat kan lineair via een basisinkomen voor elke volwassene. Of meer gericht via het systeem van de negative income tax. Dat laatste komt er grofweg op neer dat je een inkomensgrens trekt. Iedereen daarboven betaalt belastingen, iedereen eronder - ook wie een baan heeft - krijgt overheidssteun. Met die gekochte gemoedsrust scheppen we tijd, creativiteit en energie, die ons beter in staat moeten stellen om te bouwen aan de toekomst.

Dat is geen gratis geld uitdelen om mensen ‘te laten luieren in een hangmat’, noch een Win for Life. Wel een noodzakelijke peppil voor een zieke en verziekte samenleving.

Hind Fraihi is onderzoeksjournaliste.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud