Onderzoeksjournaliste

Het VRT-duidingsprogramma ‘De afspraak’ ging gretig over de (Twitter-)tongen begin deze week. De aanleiding was de sneer van Vlaams Parlementslid Nadia Sminate (N-VA) naar advocaat Abderrahim Lahlali: ‘Mensen zoals u en ik, met buitenlandse roots, moeten bewijzen dat we weten welke kansen wij hier in Vlaanderen gekregen hebben. En u doet het omgekeerde.’

Lahlali, in sommige kringen bestempeld als ‘jihadadvocaat’, verdedigt trawanten van de terreurgroep Islamitische Staat (IS). En die zijn niet van het dankbare soort, want de terrorist in kwestie en de IS-vrouwen met kinderen menen dat de Belgische staat hun terugkeer verschuldigd is. Ze moeten weggehaald worden uit wat nog niet zo gek lang geleden een aanlokkelijk kalifaat moest voorstellen, exclusief en genereus voor terroristen. Anders hangen ons - de hardwerkende Vlaming - dwangsommen boven het hoofd. Ondankbaar dat we zijn.

Meester Lahlali en politica Sminate, beiden ook hardwerkende Vlamingen met Marokkaanse roots, veroorzaakten vermakelijke commotie. Ik keek ernaar met een diep gevoel van dankbaarheid, iets wat ik als Vlaming van buitenlandse afkomst nu eenmaal aan de staatszender verschuldigd ben. En ik zal die dankbaarheid nog bewijzen ook.

Het ontroerende aan het hele debat over Syriëstrijders is zonder meer de hoop. Op de beste oplossing. Maar die is er niet, en die zal er ook nooit zijn.

Ik was best erkentelijk voor een fraai staaltje bontheid aan de tafel van een tvstudio. Sminate, een halfbloed Marokkaanse - is ze dan niet eerder een dubbelbloedje? - met schelmse koolzwarte ogen, tegenover een volbloedige meester wiens oogkleur neigt naar een mengeling van groen, grijs en bruin. Die bonte blik valt op, net als de rijkdom aan diversiteit die te horen was in het taalgebruik.

Tweedeling

De advocaat nam ter verdediging van zijn cliënten niet het woord terrorisme in de mond, maar sprak haast argeloos over ‘laakbare feiten’. Bij zoveel mooi omfloerste tjeverij voelde ik een oud parochiaal verlangen en dankte bijna de Heer. Bijna, want bij de N-VA heerst de overtuiging dat het afnemen van de Belgische nationaliteit wel eens de oplossing zou kunnen zijn voor de repatriëring van IS-strijders. Zo krijgen we een tweedeling: échte Belgen en administratieve Belgen. Die laatsten kunnen bij gebrek aan loyaliteit en door toedoen van laakbare feiten geschrapt worden uit het Belgische bevolkingsregister. Enter terug naar jouw land, is dat Marokko? Vintage Vlaams Belang dus. Gebracht door een dubbelbloed. Sterk. Ik ben niet dankbaar, maar fier op zoveel diversiteit in Vlaanderen.

Mensen zoals u en ik, ongeacht onze roots, moeten bewijzen dat we weten hoe humaan we kunnen zijn. En neen, zonder dank.

Ik ben ook dankbaar voor zoveel variëteit in naïviteit. Want heus, loyaliteit zit niet in staatsburgerschap. Oorlogen illustreren dat. Ik gaf dit voorbeeld al eerder: voor het collaboreren met de Duitse bezetter was nationaliteit van geen tel. Voor de bevrijding van de Duitse bezetting evenmin.

Het ontroerende aan het hele debat over Syriëstrijders is zonder meer de hoop. Politieke partijen, (groot)ouders en ondersteunende overheidsdiensten koesteren de hoop op de beste oplossing. Maar die is er niet, en die zal er ook nooit zijn. We zijn te ver heen, de wonde stinkt te hard, door zachte heelmeesters. Europa had al lang moeten ingrijpen met een hulpoperatie. Zoeken naar de beste interventie zal niet helpen, maar de daadkracht om de minst erge uit te voeren moet er wel zijn.

Een humane variant van Guantanamo in een Europese joint venture zou een eerste stap zijn voor meerderjarige daders en hun meelopers, al dan niet vrouwen. Maar onze kinderen moeten terug naar hier. Bring back our kids. Het zijn Belgische kinderen, of we dat nu willen of niet. Om te parafraseren: mensen zoals u en ik, ongeacht onze roots, moeten bewijzen dat we weten hoe humaan we kunnen zijn. En neen, zonder dank.

Lees verder

Gesponsorde inhoud