De ene traditionele vrouw is de andere niet

Onderzoeksjournaliste en auteur

Het fenomeen van de tradwives verraadt een subtiele hang naar tijden dat de wereld minder ingewikkeld was, schrijft Hind Fraihi. Progressieven verketteren hen, maar met andere traditionele vrouwen lijken ze veel minder problemen te hebben.

In de rijkgeschakeerde mozaïek van de tegenbeweging treedt een groep vrouwen meer en meer op de voorgrond: de tradwives. Het zijn jonge vrouwen die uitgedost zijn alsof ze rechtstreeks uit een Hollywoodfilm van de jaren 50 zijn gestapt, met klassieke kapsels en ingetogen bloemetjesjurken in pastelkleuren. Ze zijn tuk op zelfgebakken brood en een piekfijne dis, voor als manlief thuiskomt van een zware dag de kost verdienen. Daarmee geven ze uiting aan de rolverdeling waarnaar die traditional wives teruggrijpen: de man als enige kostwinner en de vrouw die het huishouden bestiert en de kinderen verzorgt.

Achter de glimlachjes en de perfect gebraden rosbief gaat in veel gevallen iets duisterders schuil.

Advertentie

Op het eerste gezicht lijkt het even onschuldig als de gemiddelde populaire cosplay-act (kostuumspel) die honderdduizenden hits scoort op kanalen als Instagram en TikTok. Maar achter de glimlachjes en de perfect gebraden rosbief gaat in veel gevallen iets duisterders schuil. Het fenomeen van de tradwives verraadt een subtiele hang naar tijden dat de wereld minder ingewikkeld was. Voor wie voldeed aan de blanke norm dan toch, want minderheidsgroepen hadden het niet bepaald onder de markt. Kleurlingen waren gekoloniseerd of stonden onder aan de sociale ladder, lgbtq's zaten nog in de kast, genderissues waren iets hilarisch voor bonte avonden, en vrouwen stonden ten dienste van de man.

Hoofddoek

Progressieve tegenstanders reageren op hun geijkte manier: door de hele beweging van tradwives meteen in het hoekje van extreemrechts te drummen. Dat doet afbreuk aan de grote interne verscheidenheid. Hoewel sommigen duidelijk aanleunen bij alt-right (alternative right), kan je de meeste tradwives eerder situeren in de ruimere hang naar een nieuw conservatisme dat wereldwijd aan populariteit wint bij jongeren en jonge ouders. Die vrouwen kom je niet alleen tegen op de IJzerwake, maar ook op protesten tegen Evras, een handboek over seksualiteit in het Franstalige onderwijs. Als ze tenminste buiten mogen van hun hubby ofte manlief.

Progressieven die tradwives verketteren omdat ze een totale ommezwaai in vrouwenrechten propageren, lijken veel minder problemen te hebben met traditionele moslima’s. En dan vooral de gesluierden.

Progressieven die tradwives verketteren omdat ze een totale ommezwaai in vrouwenrechten propageren, lijken veel minder problemen te hebben met traditionele moslima’s.

Uiteraard bestaan moslima’s die geheel vrijwillig kiezen zich te bedekken. En voor sommigen is die hoofddoek een ontsnappingsroute naar de buitenwereld, omdat die hen toelaat pakweg naar school te gaan en zelfs een baan te zoeken. Voor sommige vrouwen en meisjes is de hoofddoek een visum voor vrijheid. Gedragen onder zachte dwang of sociale druk van hun broeders en zusters.

Mannen worden veelal ongemoeid gelaten in hun kledingdracht. Het zijn vrouwen die worden verplicht zich bescheiden op te stellen en die hun haren moeten bedekken om geen ongewenste lusten op te wekken bij mannen. Dat die laatsten ook moeite kunnen doen om hun driften te beheersen, lijkt van minder belang.

Dezelfde lat voor iedereen

In deze tijden van door sociale media versterkte groepsdruk blijkt de keuze voor de hoofddoek bovendien maar al te vaak helemaal niet meer bij de vrouw zelf te berusten. Een triest orgelpunt van die kwalijke trend is het geval van Samara, een 14-jarige scholiere uit Montpellier. Het meisje weigerde een hoofddoek te dragen en werd maandenlang gepest en bedreigd door gesluierde schoolgenootjes omdat ze ‘een slechte moslima zou zijn’. Enkele weken geleden werd ze, in de stijl van de Iraanse zedenpolitie, zwaar mishandeld voor de schoolpoort en belandde ze in het ziekenhuis.

Als het zelfverklaarde progressieve Westen tradwives ziet als een achteruitgang in vrouwenrechten, kan het niet tegelijk de hoofddoek beschouwen als een ‘uiting van emancipatie’, met als excuus dat deze uit een andere cultuur komt. Emancipatie is niet louter een ‘blanke zaak’, maar een universeel streven. Dat houdt in dat voor iedereen dezelfde lat wordt gehanteerd. Ook voor tradwives, ongeacht hun cultuur of religie. Achter het cultuurrelativisme schuilt een onversneden racisme. Alsof de ene cultuur zich meer achteruitgang mag permitteren dan de andere.

Gesponsorde inhoud
Tijd Connect
Tijd Connect biedt organisaties toegang tot het netwerk van De Tijd. De partners zijn verantwoordelijk voor de inhoud.
Partnercontent
Partner Content biedt organisaties toegang tot het netwerk van De Tijd. De partners zijn verantwoordelijk voor de inhoud.