De Google-balk kent geen genade

Nieuws was vroeger iets wat zich traag verspreidde en niet ver. Bovendien had het geen lange houdbaarheidsdatum. Men draaide aardappelschillen in kranten en weg was het nieuws. Dankzij het internet verspreidt nieuws vandaag zich razendsnel en over grenzen heen. Het verdwijnt ook niet meer. Want de Google-balk kent, als het op vergeten aankomt, geen genade.

Dat is niet altijd prettig, dacht de Spanjaard Mario Gonzalez. In 1998 had hij financiële problemen. Hij moest zijn huis verkopen. Dat oude bericht bleef, als hij zijn naam ingaf, leesbaar via Google. Mario Gonzalez begon een procedure en kreeg in mei dit jaar gelijk bij het Europese Hof van Justitie. Dankzij hem ontstond het ‘recht om vergeten te worden’.

Wat ‘irrelevant’ of ‘buitensporig’ is, moet men kunnen schrappen, besloot het Hof. Google ontwierp dan ook snel een online procedure voor verzoeken. En er was meteen resultaat. Bankiers, die berichten over financieel geknoei wilden schrappen. Dokters, die medische blunders wilden doen vergeten. Mensen die foto’s, door ex-lieven online gezet, wilden verwijderen. Personen met ooit extreem rechtse ideeën wilden van oude ledenlijsten verdwijnen.

Google verwijdert natuurlijk alleen maar links naar artikels en niet de artikels zelf. Als je die wil verwijderen, moet je de sites contacteren.
Hans Bourlon
CEO Studio 100

In geen tijd ontving Google van 135.000 mensen aanvragen om 470.000 links te verwijderen. Ik was een van hen. En deze week kreeg ik antwoord : negatief. Omdat het nieuws dat ik wil verwijderen ‘nog relevant en niet verouderd’ is. Wat wilde ik laten schrappen? De smeuïge berichtgeving over een BBI-onderzoek naar Gert Verhulst en mezelf van een paar maanden geleden, Zestig links in totaal. BBI heeft zelf de zaak laten vallen, dus what’s the point? Uitwissen die handel, dacht ik.

Ik belde professor Peggy Valcke. Zij zit in de ‘vergeetcommissie’ van Google. Je vindt haar nummer als je googelt. ‘Dag mevrouw, hebt u mijn vergeetverzoek gelezen?’ Ze legde me vriendelijk uit dat de raad waarin ze zit geen concrete verzoeken behandelt, maar enkel richtlijnen uitzet. ‘Wie heeft dan over mijn zaak beslist?’, wilde ik weten. ‘Lokale mensen van Google.’ Interessant. Ik googelde Google, vond het nummer en belde. Enkel gerinkel. Google staat voor ‘connectivity’, maar de telefoon opnemen hoort daar niet bij. Of waren ze te druk bezig met vergeetdossiers?

Dan maar naar Google Streetview. In een wip stond ik voor de Google-deur in Brussel. Ik kon zelfs door het raam kijken. Daar lig ik tussen de stapel dossiers, dacht ik. Daar heeft een ‘Google-rechter’ beslist : die BBI-affaire is te belangrijk om te vergeten. Duim naar beneden.

Een Google Nexus-tablet ©AFP

‘Welke stappen kan ik nu nemen?’, vroeg ik nog aan Peggy Valcke. ‘Naar de Privacycommissie gaan, of naar de rechtbank. Of opnieuw een aanvraag indienen bij Google.’ Toen kwam ze tot de kern van de zaak. ‘Google verwijdert natuurlijk alleen maar links naar artikels en niet de artikels zelf. Als je die wil verwijderen, moet je de sites contacteren.’ Juist. Als je iets wil wegdoen, is het niet genoeg om de weg ernaartoe te blokkeren.

Dus belde ik naar De Tijd. ‘Hallo, is het mogelijk dat artikel over die BBI-affaire te verwijderen?’

‘Wij hebben daar, als mensen dat vragen, een procedure voor. Ofwel ‘killen we links’ als informatie niet meer klopt. Ofwel voegen wij aan een stuk iets toe als blijkt dat er fouten in stonden.’

‘Verwijderen uit het archief’, hoorde ik niet. Begrijpelijk. Want dat ruikt naar censuur.

Ik geef het voorlopig op. Ik weet ik heb het recht, maar ik zal niet vergeten worden. Waarom? Gewoon, het werkt niet.

Hans Bourlon, CEO van Studio 100

Lees verder

Gesponsorde inhoud