De kinderen van Tom Lenaerts

founding partner van consultant Minds&More

De politici reageren te eendimensionaal op het klimaatprotest van de scholieren.

De wekelijks aanzwellende revolte van scholieren rond klimaat is gefundenes fressen voor nog maar eens een eindeloos rondje politieke welles-nietes debatten. Zoals gebruikelijk vallen de gestelde lichamen elkaar aan en af:  de relevantie van de thematiek wordt in vraag gesteld, de feiten worden gespind, en de eventuele realisaties van de ene worden moeiteloos tegengesproken door de andere. Het stuitende beeld van woorden zonder daden is het enige waar de jeugd mee blijft zitten en wat uiteindelijk tot de spontane opwelling leidt die ook Tom Lenaerts niet langer kon onderdrukken: “Zijn jullie niet beschaamd? Los het op!”. Datgene wat er niet wordt gedaan is voor hen onaanvaardbaar, maar dat er niets wordt gedaan is zo mogelijks nog veel erger.

De reactie van de politieke elite op de 'cri de cœur' van de volgende generatie is echter eendimensionaal technisch en spits zich louter toe op de wat: ze verdedigen hun beleid of plannen scholen te bezoeken om de complexiteit toch wat beter uit te gaan leggen aan die naiëve drommels, want sympathie dat hebben ze allemaal. Ze laten uitschijnen dat de elementen te complex zijn of de omstandigheden – jammer genoeg – teveel buiten hun controle liggen om tot consequente harde actie over te gaan; ondanks internationale besluiten in weze het nu Marrakech of Katowice kunnen wij Belgen, helaas helaas, ons niet inschrijven in ambitieuze, breed gedragen maatregelen. Wat er ook van zij. De toon die ze daarbij aanslaan is aanmatigend en ademt dedain: ze strijden elk hun strijd, claimen te spreken in naam van hun achterban en hebben allemaal, vaak zeer verongelijkt, vooral gelijk. Niemand heeft van iemand morele lessen te krijgen.

Er is geen andere verantwoordelijke voor het gebrek aan slagkracht dan de politiek zelf.

Door dit jarenlang discours ondergraven ze het geloof in hun eigen instituut en bevestigen ze de these van Illich dat het onvermijdelijke misbruik van middelen zich uiteindelijk keert tegen het doel die ze dienen. Het politieke bestel dat is uitgebouwd en het beleid dat wordt gevoerd is door ons, burgers en politieke mandatarissen, bedacht. Er is geen andere verantwoordelijke voor het gebrek aan slagkracht dan de politiek zelf. Elke poging om de schuld op de ander te steken is een afleiding, elk appel tot burgerinspraak is een zwaktebod waarin datgene aan de bevolking wordt gedelegeerd waarvoor zij verkozen zijn. Weinig of geen politieke leider neemt het schuldig verzuim dat hen wordt verweten ernstig. Weinig of geen voortrekkers manifesteren zich als waardige staatsmannen die het land en haar bevolking voorgaan en op verantwoordelijke wijze loodsen door de uitdagingen van hun tijd. Het impliciete verwijt dat ze niets doen glijdt als water van een eend.

Elke donderdag tot aan de verkiezingen moeten wij als generatie dus door het slijk en staat ons wekelijks dé ultieme vernedering te wachten: afgevallen en terecht gewezen worden door onze eigen kinderen. Daar kan geen argument meer tegen op, alles is dan gezegd, elke discussie – zeker met de kinderen zelf – is er dan een teveel. Meer draagvlak is er al lang niet meer nodig, the writing staat immers in drukletters on the wall. Of het nu vijf voor of na twaalf is doet er niet toe, het is in ieder geval tijd voor inkeer, consensus, actie en herstel van vertrouwen. De volgende vernedering dient zich immers snel aan: no shows bij de nakende verkiezingen in mei. De studie om te begrijpen waarom de cijfers zo alarmerend zijn gestegen kunnen we ons bij deze in ieder geval al besparen.

Pieterjan Kempynck is founding partner van consultant Minds&More

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud