De korianderbrigade

Onderzoeksjournaliste

Steden kampen met een grote diversiteitskloof in het onderwijs. Inschrijvingspraktijken die aan het licht kwamen in Utrecht zullen die zeker niet dichten.

Het stadsbestuur van Utrecht is op 1 oktober gestart met een centrale inschrijvingsprocedure voor scholen. Het wil daarmee segregatie in het onderwijs tegengaan. Uit een onderzoek in opdracht van de onderwijswethouder Anke Klein (D66) bleek dat tientallen basisscholen in Utrecht de inschrijvingsregels omzeilen met schaduwlijsten. Daarop schreven vooral hoogopgeleide blanke ouders hun piepjonge kinderen in nog voor de wettelijke aanmeldleeftijd van drie jaar. De sluiproute naar een witte school start dus van baby af aan. En die sluiproute is boudweg een exit uit een multiculturele samenleving en een afrit naar kansenongelijkheid.

De ouders dralen in hun reacties: ze zijn voorstanders van diversiteit, maar willen ook een school met goede onderwijskwaliteit.

In de Volkskrant van begin deze week staat een verbijsterende reportage met de titel ‘De baby aanmelden voor een witte school kan niet meer’. Verbijsterend omdat het, net als het uitgevoerde onderzoek, zonder genade een publiek geheim onthult over het ouderprofiel dat zich bedient van die schaduwlijsten. Met name ‘hoogopgeleide autochtone ouders’.

Laagopgeleiden en ouders van vreemde afkomst zouden geen weet hebben van de verscholen voorranglijsten. Soms kregen ze ten onrechte te horen dat er geen plaats meer is op school. ‘In andere gevallen werd ouders geadviseerd elders in te schrijven, op een school waar ‘meer aandacht is voor de biculturele achtergrond’’. Lees: sommige ouders werden door directies omgeleid naar gemengde of concentratiescholen, waardoor witte scholen als het ware aan zelfhygiëne doen.

De reportage schetst een haarfijn beeld van de uitgedragen maatschappelijke overtuiging van de ouders, die in schril contrast staat met hun schoolkeuze. De ouders dralen in hun reacties: ze zijn voorstanders van diversiteit, maar willen ook een school met goede onderwijskwaliteit. Ze willen een betere wereld maar willen het zelf ook goed hebben. Kleur of kwaliteit? Alsof het een het ander uitsluit. Alsof die betere wereld te min is voor het eigen kind.

Pijnpunten

‘Maar ze zijn tegen Wilders en Baudet! Wit, progressief Nederland in een notendop’, tweette historicus en columnist Zihni Özdil. We kennen ze ook hier in Vlaanderen, de roeptoeterende progressieven voor wie een betere, multiculturele wereld slechts een theorie blijft. De praktijk is voor anderen - de tolerantie by proxy. Wie dan wel begint over pijnpunten van een multiculturele samenleving wordt onverbiddelijk aangevallen en geklasseerd als verrechtst, islamofoob, racist of verzuurd.

We kennen ze ook hier in Vlaanderen, de roeptoeterende progressieven voor wie een betere, multiculturele wereld slechts een theorie blijft.

Dat ‘wit, progressief in een notendop’, is soms letterlijk te nemen. Ze zakken met hun fiets af naar de gekleurde wijk van de stad om een notenmengeling te kopen bij de Turkse kruidenier. En misschien nog een kruidenbuiltje erbij, als manifest bewijs hoe multicultureel ze wel niet zijn. ‘We kennen ze, de korianderbrigade’, zei een Borgerhoutse jongeman me onlangs. Wat die korianderbrigade kenmerkt? ‘Borgerhout achten ze goed voor hun kruiden maar niet voor hun kinderen. Die gaan elders naar school, wit met een air van alternativiteit. Daar waar kinderen kopieën zijn van elkaar.’

En zo is het. In steden botsen we in het onderwijs op een grote diversiteitskloof. Op sommige colleges vind je amper leerlingen met een andere thuistaal. In andere scholen - vaak technische en beroeps - loopt hun aantal soms op tot boven 70 procent.

Bij de beschrijving van de korianderbrigade struikelde ik over het woord ‘alternatief’. Ik voelde me prompt gekatapulteerd naar de grungeperiode van de jaren negentig, toen de bands Nirvana en Pearl Jam opgang maakten. Grungers namen een onverschillige pose aan, met evenwel een zelfverklaarde grote ‘verschilligheid’ voor de wereld. Het intolerante establishment was de kop van Jut. Salonpraat.

In feite was die pose niet meer dan een gemakkelijk staaltje van pseudo-antiburgerlijkheid en goedkoop non-conformisme. Ik vraag me af of een deel van die grunge-aanhangers van toen misschien de korianderouders van nu is. Ouders voor wie samenleven in multiculturalisme meer een houding is dan een handeling.

Of in een notendop: salonpraat te veel, leerkrachten te weinig en kinderen apart. Eureka!

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud