De terugkeer van de klerikaliteit

De politieke linkerzijde begint meer op de klerikale partijen van de vorige eeuw te lijken. Is de scheiding tussen kerk en staat passé voor wie zichzelf progressief acht?

PS-voorzitter Paul Magnette weet het niet meer, na een uitspraak van een rechtbank die de Brusselse vervoersmaatschappij MIVB schuldig verklaart aan discriminatie omdat een sollicitante werd afgewezen die haar hoofddoek niet wilde afzetten.

‘Ik voel me een beetje gegeneerd als blanke man van 50 om dingen te interpreteren waarover ik geen intieme mening kan hebben...’, zei Magnette. Misschien kan de Turks-Nederlandse Lale Gül hem helpen. Die krijgt doodsbedreigingen sinds de publicatie van haar boek 'Ik Ga Leven', omdat ze niet wil leven volgens de regels van haar islamitische gemeenschap.

De vraag waarop links niet meer durft te antwoorden is wie er eigenlijk onverdraagzaam is en wie zich moet aanpassen: de overheid of de godsdienst.

Hoe groot de verwarring over de hoofddoek bij de politieke klasse is, illustreerde een andere socialiste. Voor het Brussels Parlementslid Hilde Sabbe (One Brussels-Vooruit) mag zelfs een rechter religieuze tekens dragen. 

Magnettes partijgenoot, de topjurist Marc Uyttendaele, had minder moeite om een ‘intieme mening’ te formuleren. Volgens hem was het vonnis tegen de MIVB eerder een activistisch pamflet. Van discriminatie kan geen sprake zijn als een sollicitant vooraf zegt het intern reglement dat neutraliteit oplegt niet te zullen naleven.

Newspeak

De afgewezen sollicitante stelt zo haar religieuze overtuiging boven de wetten en de reglementen. In een rechtsstaat kan dat niet, maar met een orwelliaanse omkering van begrippen heeft men het meteen over discriminatie. Met dezelfde newspeak wordt de toegang tot het openbaar ambt van vrouwen met een hoofddoek tot een feministische daad van bevrijding verklaard, terwijl dat toegeven is aan patriarchale kledingvoorschriften die alleen aan vrouwen opgelegd worden. Wat eigenlijk discriminerend is voor mannen, maar dat geheel ter zijde.

De Brusselse vervoersmaatschappij is de meest diverse werkgever van het gewest. Maar ze is bang dat na het toelaten van religieuze tekens andere eisen zullen volgen.

Nog zo een omkering is de vaak gehoorde bewering uit linkse hoek dat onverdraagzame vrijdenkers aan de basis liggen van het verzet tegen de hoofddoek. Het tegendeel is waar: vanuit die groep is geen enkele radicale eis gesteld. Ze wensen gewoon dat de bestaande regels, die het resultaat zijn van een lang zoeken naar een evenwicht, worden nageleefd.

De Brusselse vervoersmaatschappij is de meest diverse werkgever van het gewest. Maar ze is bang dat na het toelaten van religieuze tekens andere eisen zullen volgen, zoals bidplaatsen op de werkvloer of gescheiden ruimtes voor mannen en vrouwen.

De MIVB had beroep kunnen aantekenen tegen de gerechtelijke uitspraak. Olivier Maingain (DéFI) zei in Le Soir dat het kabinet van minister Elke Van Den Brandt (Groen), bevoegd voor de MIVB, de directie van de vervoersmaatschappij verboden heeft dat te doen. De minister delegeerde die beslissing naar het gepolitiseerde Overlegcomité, waar de groenen op een meerderheid konden rekenen.

Geloofsbeleving

Er wordt geopperd dat de overheid zich moet aanpassen als meer vrouwen de hoofddoek zien als een deel van hun identiteit. Maar met evenveel recht kan men zeggen dat tot begin deze eeuw zeer weinig vrouwen hun hoofd bedekten en dat die verandering niet los kan worden gezien van een radicaliserende geloofsbeleving. Wie daarvan wegkijkt, is medeplichtig aan de toenemende druk op moslima’s om zich aan religieuze geboden te onderwerpen. En die zullen zich dan binnenkort gediscrimineerd voelen omdat ze niet met een hoofddoek voor de klas mogen staan.

In de jaren 70 had de politiek de moed om religie als een persoonlijke beleving te catalogeren.

De linkerzijde begint meer op de klerikale partijen van de vorige eeuw te lijken. Die durfden geen afstand te nemen van kerkelijke voorschriften. Is de scheiding tussen kerk en staat passé voor wie zichzelf progressief acht? De vraag waarop links niet meer durft te antwoorden is wie er eigenlijk onverdraagzaam is en wie zich moet aanpassen: de overheid of de godsdienst.

In de jaren 70 wisten de katholieken geen blijf met hun verontwaardiging toen kruistekens werden weggehaald uit rechtbanken en staatsscholen. De politiek had toen de moed religie als een persoonlijke beleving te catalogeren. Nu lijkt het wel of de godsdienst die we door het raam uit het openbare leven hebben geworpen weer binnensluipt langs de achterdeur.

Luckas Vander Taelen

Regisseur

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud