Advertentie

De wereld van Sofie

Het is uitzonderlijk dat een mens nog eens een brief krijgt. Dus ik las hem aandachtig. Hij leek mij snel geschreven, maar de inhoud sprak voor zich…

Door Hans Bourlon, CEO van Studio 100

Mijnheer Bourlon, uw vraag was : ‘hoe doen ze het?’ Sta me toe u te antwoorden.

Van 6 uur tot 8.30 uur begint de eerste shift. Kindjes helpen wassen en aankleden, boekentassen maken, agenda’s nakijken, boterhammen smeren. Dit lusten ze wel, dat lusten ze niet, door de discussies zou je bijna de turnzakken vergeten. Tussendoor zelf er een beetje toonbaar trachten uit te zien en dan snel naar de schoolpoort. Dat is het perfecte ochtendscenario. Maar soms is er eentje ziek. Dan schiet een noodplan in werking... met de koortsthermometer in aanslag vergaderingen verplaatsen en dan naar de dokter. Zelf ziek worden? Daar is geen tijd voor!

Van 8.30 uur tot 9 uur een solo-moment in de auto richting werk. Geld zou je daar voor geven. Soms zelfs zonder autoradio, om van de stilte te genieten. De eerste mails probeer je aan het rood licht te beantwoorden. Dat is dan toch al gebeurd.

Ik had intussen gekeken naar de afzender. ‘Sofie’, stond er. Ik had haar ontmoet na een debat over leiderschap. Ik zat in het panel en ze had me gefeliciteerd met één van mijn uitspraken. Ze was een gescheiden moeder met 2 kinderen. Om 9 uur begint de tweede shift. Het echte werk. Heel de dag druk vergaderen, concentreren, overtuigen en incasseren.

Om 17.30 uur gaan we over naar shift 3. Snel boodschappen doen, kinderen ophalen en koken. In de potten roeren en terwijl snel toetsen nakijken, maaltafels opvragen en een discussie oplossen over wie naar welke TV-serie mag kijken. Intussen met de telefoon tussen schouder en kin mannelijke collega’s te woord staan voor wie naschoolse stress een onbekend fenomeen is.

‘Is het leven van een manager moeilijk ?’ vroeg men mij tijdens het debat. ‘Nee’, zei ik. ‘Een manager heeft het super gemakkelijk. Men schuift een stoel onder je achterwerk, je koffie staat klaar en je kan je agenda regelen zoals je wil.’ Geroezemoes in de zaal. ‘Wat het moeilijkste is ? Het kan eenzaam zijn, omdat er niemand boven je staat. Maar sommigen hebben het veel moeilijker. Neem nu collega’s met kleine kindjes. Soms vraag ik mij echt af: hoe doen ze het?’

Als dan uiteindelijk de rust terugkeert en de kindjes in bed liggen, nadat de grootouders zijn gebeld, kan de eerste wasmachine draaien en een vergeten zwemzak van een invasie van schimmels worden gered. Dan kan de TV aan… met de laptop op de schoot, want we staan 25 mails met dringende vragen achter. En om geen kluizenaar te worden, sturen we een doodle naar een paar lieve vriendinnen. Want we moeten nog eens afspreken…

Vergis u niet, er zijn ook liefdevolle mooie momenten, die alles goedmaken. Als je ‘s avonds die kleine hummeltjes in hun bedje ziet liggen, zijn alle zorgen vergeten.

En weet: thuisblijfmoeders zijn niet per se gelukkiger.

23 uur, 7 uur voor de nieuwe shift begint en nadat we die verdomde mega-strijkmand straal hebben genegeerd, knippen we het licht uit. Binnenkort is het weer weekend. Dan snellen we van de balletles naar het voetbalplein en dan koken we, want de koelkast moet gevuld worden met spaghettisaus, soep en vol-au-vent.

We zijn als circusartiesten, mijnheer Bourlon, we houden 10 bordjes tegelijk draaiend in de lucht, maar zonder publiek en zonder applaus. Zo doen we het!

Ik werd er even stil van. Ik antwoordde haar dat ik vervuld was van oneindig veel respect.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud