Dienen temt het ego

managing director van A Seat At The Table

Wie zich van zijn ego wil verlossen, zoekt het best naar een manier om de samenleving te dienen.

Het zijn gouden tijden voor executive search firms. Nu de zwaarste schokken van de covidcrisis zijn verteerd, gaan Belgische bestuursraden in alle discretie op zoek naar een nieuwe kapitein voor hun schip. De talrijke gelijklopende crisissen en externe schokken van de afgelopen 18 maanden legden heel wat druk op de vertrouwensrelatie tussen bedrijfsleiders en hun bestuur. Het hoeft dus niet te verbazen dat de naweeën van de pandemie op termijn garant staan voor een ongeziene stoelendans op heel wat executive floors.

Om vanzelfsprekende reden gaan die processen gepaard met een hoge mate van confidentialiteit. Niet alle leidinggevenden weten dat ze binnenkort een gouden handdruk mogen verwachten. Organisaties zijn doorgaans als de dood dat hun zoektocht lekt naar de buitenwereld. Ze vrezen de impact op het bedrijfsimago of de beurskoers, of ze zijn bang dat die informatie de concurrenten een tactisch voordeel oplevert.

Leidinggevenden die op de hoogte zijn dat ze eerdaags de toorts moeten doorgeven, zijn doorgaans meer bekommerd om het verlies van hun titel - en het prestige dat daarbij hoort - dan om het verlies van hun baan.

De geheimzinnigheid die aan de aanstelling van een nieuwe CEO voorafgaat, verraadt onze achterhaalde kijk op succes.

In onze moderne welvaartsmaatschappij gaan we allemaal gebukt onder statusangst. We willen constant als succesvol worden gepercipieerd. We hechten enorm veel waarde aan onze functies, onze professionele verwezenlijkingen en onze plaats in de maatschappelijke rangorde. Amerikaanse onderzoeken wijzen zelfs uit dat werknemers voor een lager loon zouden kiezen als ze er een prestigieuzere functietitel aan overhouden.

De geheimzinnigheid die aan de aanstelling van een nieuwe CEO voorafgaat, verraadt onze achterhaalde kijk op succes. De mate waarin we iemand als succesvol beschouwen, hangt doorgaans af van zijn of haar functietitel. Zodra die persoon een stapje opzij moet doen, verdwijnt diens mythische aura en stellen we onze perceptie grandioos bij. De voorbeelden zijn legio. Maar hoogtes en laagtes, succes en falen, promoties en demoties zijn een dagelijkse realiteit. Een tijdelijke tegenslag hoeft niets af te doen aan onze waardering en aan de prestaties van diegenen die in de schijnwerpers staan.

Gemorrel in de marge

Statusangst speelt veel leidinggevenden parten als ze plots ruimte moeten maken aan de top. Het zwarte gat wenkt voor wie te veel waarde hecht aan de functietitel op zijn visitekaartje. Maar wat op dat moment als een catastrofe kan aanvoelen, blijkt vaker een opstapje naar nieuwe kansen, zelfreflectie, wijsheid en maturiteit. Wie eerlijk is tegenover zichzelf beseft dat we allemaal egotrippers zijn die niet verder komen dan wat gemorrel in de marge.

Wie zich wil blijven ontwikkelen, heeft in zijn leven twee zaken nodig: een mentor en een mentee.

In onze eeuwige haast onze status in stand te houden botsen we vaak op ons ego en missen we perspectief. Net daarom is het nuttig ons ego regelmatig te laten verhongeren. Wie zich van de kwalijke statusangstdemonen wil ontdoen, stelt zich het best de vraag hoe hij iemand kan dienen.

Wie zich wil blijven ontwikkelen, heeft in zijn leven twee zaken nodig: een mentor en een mentee. We hebben allemaal mentors nodig om ons wegwijs te maken in de werelden die we willen veroveren. En we hebben te allen tijde een mentee nodig: iemand die we een stapje vooruit kunnen helpen door onze ervaringen en inzichten te delen.

Onze obsessie met onze plaats in de maatschappelijke rangorde, onze banale functietitels en volgende professionele mijlpalen maakt velen van ons doodongelukkig. Wie zich van zijn ego wil verlossen, zoekt het best naar een manier om de samenleving te dienen. Wie werkelijk iets nuttig wil doen met zijn tijd, zoekt zichzelf een mentee.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud