Advertentie

Divide et impera

©Frank Toussaint

Een tijdje geleden pleitten een aantal academici er voor om de partijprogramma’s door te rekenen. We dachten dat dit het debat zou verhelderen en de partijen tot realistische voorstellen zou bewegen. Dat bleek een misrekening.

Door Koen Schoors, professor economie aan de Universiteit Gent

Niet omdat het onmogelijk zou zijn een programma door te rekenen, maar omwille van de flou artistique en de gaten in de programma’s. Elke partij die haar plan presenteerde, bleek net wat meer jobs te creëren dan de vorige partij die met haar plan voor de dag was gekomen, en werd dan ook genadeloos gefileerd door een aantal collega’s. Hoog tijd voor de partijen om te investeren in hun studiediensten. Anders vliegen we straks echt zonder piloot, met krantenartikels en peilingen als voornaamste leidraad.

Het programma van de N-VA werd nog niet doorgerekend omdat de N-VA, de Vlaamse klassiekers indachtig, beslist heeft niet één programma maar een waar peloton de weg op te sturen. Als er dan onderweg een paar de gracht in kukelen, rijden er altijd nog voldoende andere versies van het programma rond om de eindsprint te winnen, lijkt de redenering te zijn. Allicht slaagt de N-VA er zo in om CD&V van de troon van vaagheid te stoten die ze nu al jarenlang bekleedt. Hoeveel versies zouden er nu zijn van de Moesen-norm, een besparingsregel genoemd naar een Leuvense collega die zelf vindt dat de N-VA zijn regel veel te bruut wil toepassen? Geen hond die het weet, want steeds weer andere N-VA-coryfeeën lanceren staccato alternatieve versies. Veel lijkt het allemaal niet uit te maken, want bij elke dramatisch andere versie zijn de militanten dolenthousiast. De laatste versie die ik hoorde, is dat de Moesen-norm alleen van toepassing zal zijn op de federale overheid, maar natuurlijk niet op Vlaanderen. Hilarisch.

Rust

Dat mijnheer De Wever zijn rust de jongste maanden goed kon gebruiken, geloof ik oprecht, en ik wens hem gemeend een duurzaam herstel toe na die vervelende en hardnekkige infectie. Maar toch viel ik even van mijn stoel bij zijn pandaoptreden. Dat hij zich graag presenteert als een aaibare, door de communisten met uitsterven bedreigde diersoort is ondertussen folklore. Maar waarom maakt mijnheer De Wever geen tijd voor het hoognodige debat over onze sociaal-economische toekomst en wel voor het debiteren van wat suggestieve onwaarheden? Een zoo in Henegouwen die de zoo van Antwerpen verslaat in de pandaconcurrentie, dat kon alleen maar te wijten zijn aan subisidies, socialisten en de partijdigheid van de premier.

Het Vlaamse publiek wist het wel te smaken, zo diep is de beeldvorming en de newspeak van de N-VA doorgedrongen in de Vlaamse harten en hoofden, of was dat handjeklap gewoon een illustratie van het feit dat niemand mijnheer De Wever nog publiekelijk durft tegen te spreken? Dat een politiek leider van zijn kaliber de gelegenheid krijgt en misbruikt om zoiets zonder enige aanleiding of tegenspraak te poneren, is onze democratie onwaardig. Zeker toen bleek dat de zoo van Antwerpen niet eens een dossier had opgemaakt om de panda’s naar Antwerpen te halen en veel meer subsidies vangt dan zijn Waalse tegenhanger Pairi Daiza.

Bovendien vond mijnheer De Wever de tijd om Marc Descheemaecker naar het politieke vreemdelingenlegioen van de N-VA te lokken. Zijn voornaamste verdienste is de metamorfose van de Nationale Spoorwegen in een zwaar gesubsidieerde emmer los zand, wat ruimschoots wordt gecompenseerd door het feit dat ook hij bij het ontbijt wel eens een socialist lust. Zoiets schept een band. Hilarisch.

Ook over het ACW wordt warm en koud geblazen. Het ACW moest eerst in het failliet gereden worden om het Arco-debacle te betalen, dixit Peter Dedecker. Daarna moesten de Arco-aandeelhouders door de overheid gered worden, dixit Johan Van Overtveldt, die overigens na zijn overstap naar de N-VA een gigantische bocht heeft gemaakt over Arco.

De ene mag proberen om het ACW financieel te pluimen, de andere om de Arco-aandeelhouders, boos om hun verlies, naar de juiste stal te leiden. Ruiken we daar de stank van de politieke berekening die het wint van de principes? Een principe zou zijn: Arco-aandelen zijn aandelen, dus een redding hoort niet, zoals Johan Van Overtveldt volhield voor de N-VA hem tot nieuwe inzichten bracht. Een ander principe zou zijn dat Arco-aandelen eerder spaardeposito’s zijn en in aanmerking komen voor een redding. Beide principes zijn verdedigbaar, maar de argumenten verdwijnen nu als sneeuw voor de zon van de koude politieke berekening en de stemmenwinst.

Divide et impera, heet die strategie. Dat staat vast in het Latijnse citatenboekje van mijnheer De Wever. Heeft hij er ook bij gelezen dat dit wel past bij een imperium, maar niet bij een stad en al zeker niet bij een federaal land?

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud