Doe die verdomde deur open!

CEO van Studio 100

Onlangs lag ik thuis met griep in de zetel. Marjola, de poetsvrouw, was net die dag aan het werk. Ze kon het praten niet laten.

©Dries Luyten

‘Gisteren poetste ik in een huis dat vol camera’s en sensoren hangt. Als beveiliging voor de dure schilderijen aan de muur. Er is een panic room voor bij een overval. Als ik alleen ben, draai ik de deur altijd vast. Ik ben echt bang daar.’

Die panic room is de oorzaak van haar angst, dacht ik koortsig. ‘Zijn er al schilderijen gestolen?’, wilde ik weten. ‘Nee, maar het dochtertje heeft met wasco’s op eentje getekend.’ Van het lachen moest ik hoesten.

Toen Marjola de ramen lapte, vertelde ze over het wiegendoodalarm van haar baby. ‘Dat is een gevoelige plaat onder het matrasje van Cezar’, legde ze uit. ‘Als hij stopt met ademen gaat het alarm af. Maar wat gebeurt er? Als Cezar ’s nachts weent, neem ik hem uit zijn bedje. Ik ben nog suf, vergeet het alarm af te zetten. En dan: wieuw-wieuw-wieuw!’

Cezarke houdt er een levenslang trauma aan over, dacht ik. En waarschijnlijk sterft hij pas over tachtig jaar. In een doodgewoon bed. Zoals de meeste mensen.

Toen ging het over Halina, haar dochtertje van vier. ‘Ik zeg altijd: ‘Halinatje, praat nooit met vreemden. Achter elke hoek kan een pedofiel staan.’’

Ik rilde. Wat voor wereldbeeld krijgt Halinatje zo? Als je een kind bang maakt voor elke andere mens, is de schade niet te overzien. En zeg nu eerlijk. Het risico op misbruik of ontvoering is verwaarloosbaar.

Tijdens het stofzuigen kreeg ik telefoon. Ilse van Brussels Airlines. ‘Onze vliegtuigen naar Afrika zijn zo goed als leeg’, zei ze. ‘Door ebola blijven de toeristen weg. Zelfs in Oost-Afrika, duizenden kilometers van de ebolahaard vandaan, is het doodstil. Economisch is dat een ramp voor Afrika. Angst is veel besmettelijker dan ebola.’

‘Ebola ? Daar maak ik me veel zorgen over’, zei Marjola. Toen ze vertrok, draaide ze de deur vast. De week daarna was Marjola ziek. Ze had geen ebola, maar griep. Opgedaan bij mij thuis.

Het is een trend: in onze beschaafde wereld kunnen we almaar minder met onze kwetsbaarheid om.
De blik van Bourlon

Het is een duidelijke trend: in onze beschaafde wereld kunnen we almaar minder met onze kwetsbaarheid om. Om risico’s te vermijden treffen we altijd maar meer maatregelen. Die geven ons de illusie van veiligheid. Maar elke maatregel is een bron van nieuw gevaar.

‘Doe die verdomde deur open’, riep de piloot van Germanwings. De dood vloog mee in de cockpit. De copiloot had zich-zelf opgesloten. Een maatregel die indringers moest buitenhouden, kostte het leven aan 150 mensen.

Als er nu eens gewapende ‘sky marshalls’ meevliegen om vluchten te beschermen ? Zoals in de VS, goed idee. Maar wat als zo’n sky marshall in een vlaag van waanzin in het rond begint te schieten? Men kan best wie naast hem zit ook bewapenen. Of samen met de nootjes en de warme doekjes wapens uitdelen aan iedereen. Zo kan men in de lucht de situatie van Amerika op de grond nabootsen. Maximale veiligheid gegarandeerd.

Gisteravond reed ik met de fiets naar huis. Het was al laat. Onthoofdingen, vliegtuigcrashes en ebola. We staren als motten naar een lamp. Opgezweept door de megafoon van de media. We zijn bang, maar lopen geen enkel persoonlijk risico. Angst is niet rationeel. Hij is een product van onze verbeelding. Ik sloeg linksaf en reed op een pad door een donker bos. Ik zag lange, obscure schaduwen. Ik hoorde geritsel tussen de bomen. Ik rilde over heel mijn lijf en reed, zo snel ik kon, naar de straatlichten aan de horizon.

Hans Bourlon is CEO van Studio 100.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud