Drie maanden politieke moed

©Dries Luyten

Politieke campagnes die er echt toe doen, die een uitslag met meer dan cijfertjes na de komma beïnvloeden, we komen ze steeds minder vaak tegen.

Door Marc Fauconnier, CEO van reclamebureau Famous

In mijn reclamegeheugen zit vooral ‘Labour isn’t working’ gegrift, waarmee Margaret Thatcher de Britse socialisten in 1979 van de macht verdreef. Als mededader koester ik ook ‘Uw sociale zekerheid’, waarmee Louis Tobback in 1996 een hopeloze Agusta-affaire rechtzette, en ‘De toekomst is groen’, waarmee de groenen het in 1999 tot in de regering schopten.

De klassieke Vlaamse partijen hebben een campagne van dat kaliber nodig om de schade te beperken. En met ‘campagne’ bedoel ik meer dan de gebruikelijke slogan, affiche of YouTube-filmpjes, die overigens steeds debieler worden. Het blijft wachten op een gedurfd en polariserend verhaal dat op een geloofwaardige manier gedragen wordt door politieke leiders.

Eerlijk gezegd, ik zie ze niet komen, die dwingende visie en sterke beelden. Ik zie hoogstens wat onhandig geschuifel in de marge. Electoraal irrelevante thema’s als cannabis en dubbele familienamen beheersen de politieke agenda’s. En werken op de zenuwen van mensen met echte problemen en op de lachspieren van alle anderen.

Niemand lijkt in staat de N-VA electoraal te doen wankelen. Vlaams Belang ondergaat het recht van de sterkste. Open VLD laat een enorm gat vallen op zijn economische rechterflank, die zonder veel verzet wordt veroverd door de marktleider. CD&V lijkt zich wat terug te trekken in de Vlaamse burcht van Kris Peeters. Links kan geen vuist maken, omdat het in Vlaanderen voor het eerst met drie partijen moet knokken voor hooguit een vierde van de stemmen.

Wat vooral opvalt, is hoe onzeker en weinig ambitieus onze politieke leiders met hun eigen merk en overtuiging omspringen. Alsof ze zich nu al gewonnen geven. Men trekt zich op aan de populariteit van enkelingen, van wie het rendement echter niet verder reikt dan de eigen kieskring. Men blijft op tactische eieren lopen en zichzelf verliezen in brave praatjes en plaatjes.

Politieke marketing wordt gereduceerd tot een schaakspelletje van zelfverklaarde Raspoetins, waarbij enkel over de volgende zet wordt nagedacht. Een strategie en eigenzinnige keuzes kan je met de beste wil van de wereld niet ontdekken.

Waar blijven de partijen die van hun diepste overtuiging een strijdpunt maken? Die hun duivels ontbinden en met open vizier ten strijde trekken tegen wereldbeelden en toekomstvisies die niet de hunne zijn? Die met meedogenloze campagnes de concurrentie zenuwachtig maken?

De N-VA uitdagen lijkt een moeilijke en risicovolle missie. Maar het is vooral een kwestie van durven. ‘Het is niet omdat dingen moeilijk zijn dat we niet durven, het is omdat we niet durven dat ze moeilijk zijn.’ De Romeinse wijsgeer Seneca misstaat nooit aan het eind van een column.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud