Voorzitter FOD Sociale Zekerheid

Door Frank Van Massenhove, voorzitter van de federale overheidsdienst Sociale Zekerheid.

In de National Portrait Gallery in Londen loopt nog even de expo ‘Sargent - Portraits of Artists and Friends’. Tijdens de voorlaatste eeuwwende schilderde John Sargent de bekende schrijvers, muzikanten en kunstenaars van zijn tijd die tegelijk ook zijn vrienden waren of werden. De portretten waren bedoeld voor persoonlijk gebruik, niet om geëxposeerd te worden. Sargent moest zich dus niet houden aan de ongeschreven wetten van de portretkunst en maakte zo bijzonder beklijvende karakterschilderijen van mensen als Claude Monet, Auguste Rodin en Robert Louis Stevenson. Maar raar genoeg is zijn meesterwerk ‘Carnation, Lily, Lily, Rose’, een sfeerbeeld van twee kleine meisjes die lampionnen aansteken in een grote rozentuin.

©Dieter Telemans

Sargent had zo’n tafereel gadegeslagen toen hij op de Thames roeide. Het beeld van de twee meisjes had hem zo gelukkig gemaakt - ‘a paradisiac sight’, noemde hij het - dat hij het wel moest schilderen. Ik begrijp zijn emotie. Ik had een uur voordien ook zoiets gevoeld. Niet op de Thames, maar in de underground.

Twee blonde meisjes, vier en vijf schat ik, dartelen het metrostel in, gevolgd door een hoogblond, voorpubers schuifelend jongetje en twee relaxte ouders. Na nog geen twee minuten wijzen de twee meisjes geestdriftig naar mijn schoenen en krijsen vol overgave: ‘Crazy shoes, crazy shoes!’

‘Zijn ze gemaakt van een oranje krokodil?’, vraagt de oudste zonder gêne. De papa leest snel mijn gezicht, ziet dat ik het gedoe met plezier onderga en besluit niet tussenbeide te komen. Ik vraag de meisjes welke schoenmaat ze hebben? De oudste kijkt vragend naar haar mama. De jongste zegt zonder verpinken: ‘634.’ De ouders gniffelen. ‘Als je haar een cijfer vraagt, zegt ze altijd 634’, legt de mama glimlachend uit. ‘Ben je dan ook 634 jaar?’, vraag ik het jongste meisje. Ze knikt ernstig. Het oudere zusje zucht: ‘Don’t be silly, Sarah. You’re only 4 years old.’

Eyes of a Child - Mark Lanegan

Ondertussen doet het jongetje verwoede pogingen om te doen alsof hij niet bij het gezelschap hoort. ‘Ik denk dat ik maat 861 heb’, zeg ik tegen Sarah. ‘Te groot voor jou. Anders kreeg je ze.’ Het jongetje is ineens vol interesse. ‘Misschien passen ze mij wel’, klinkt zijn verrassend volwassen stem. Als ik uitstap, zie ik glunderende ouders. ‘You realy love children’, zegt de moeder. Ik loop het station uit op wolken.

Onheilspellende blikken

Als ik de National Portret Gallery uitkom, is er geen wolk te bespeuren. Ik kijk op het plan hoe ik hoppend tussen parken en groene ruimtes naar mijn afspraak kan stappen.

Dat lukt aardig. Tot ik aan Corams’ Fields kordaat word tegengehouden door een man die zijn belang ontleent aan het speldje op zijn revers. ‘Dit is een speelgebied voor kinderen.’ Hij wijst nors op het bordje naast de ingang. ‘Enkel toegang voor volwassenen die vergezeld zijn van kinderen.’ Ik moet het drie keer lezen om te aanvaarden wat mijn ogen zien.

‘But I really love children’, probeer ik, de metromoeder nagalmend. De man monstert me. ‘Scheer je weg of ik roep de politie’, zegt hij hatelijk. Ik wil nog tegenstribbelen maar zie de onheilspellende blikken van een paar moeders, en maak me snel uit de voeten. ‘Nu denken ze helemaal dat je een doortrapte pedofiel bent’, sist mijn onderbewuste. Ik voel me hulpeloos, kwaad en triestig.

Later op de avond stellen mijn tafelgenoten me gerust. London gonst, nog altijd niet bekomen van de hallucinante saga rond Jimmy Savile, van de geruchten over pedofilie in de hoogste kringen. Tientallen politici, hoge ambtenaren, BBC-mensen en rechters zouden stelselmatig kinderen gewisseld hebben en elkaar jarenlang de hand boven het hoofd gehouden hebben.

‘Londenaars zijn moeilijk uit hun lood te slaan,’ zegt Chris, ‘maar nu reageert iedereen erg zenuwachtig. Straks wordt ook Sargent nog van pedofilie verdacht. Schilderde hij niet het soort bekende mensen die tot zoiets in staat zijn? En maakte hij ook niet zo’n verdacht doek met jonge meisjes?’

Celia knikt bedachtzaam. ‘In zo’n klimaat wordt het regelen van onaanvaardbare driften regelrechte regeldrift.’

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud