Duit in het zakje

En als de partijvoorzitters nu eens enkele daden zouden stellen, als blijk van empathie en solidariteit met de bevolking, die gebukt gaat onder inflatie en energiekosten?

Geachte partijvoorzitters, Uw electoraat gaat gebukt onder de galopperende inflatie en de stijgende energiekosten. Ik ben er zeker van dat U daarvan wakker ligt. Een eenvoudige oplossing is er niet. Zeker niet als het tekort op de begroting een kleine 31 miljard euro bedraagt.

Neen, mijn schrijven gaat niet over dat grote wordende gat en de schuldenlast, die stilaan begint te lijken op een obese olifant in de kamer, waarvan politici doen alsof ze hem niet zien.

Nu is het ogenblik aangebroken om te laten zien dat U de portefeuille van de burger belangrijker vindt dan die van de partijen.

Mij gaat het over een paar daden die U zou moeten stellen. Daden die blijk geven van empathie en solidariteit met de lijdende bevolking. Met wat ik U zal suggereren, kan U alle slecht menende criticasters voorgoed de mond snoeren.

Ik wil het hebben over een mogelijk bescheidener gebruik van de openbare middelen die U voor uzelf reserveert.

Een eerste moedige daad kan zijn dat alle parlementsleden en alle ministers hun eigen vergoeding met 10 procent verminderen en resoluut elke indexering afwijzen. Dat geld kan dan gestort worden in een solidariteitsfonds waarmee de meest behoeftigen geholpen kunnen worden.

Partijsubsidies

Daaraan kan U nog een substantieel bedrag toevoegen met een deel van de subsidies die de parlementsleden zo gul aan hun eigen partijen toekennen. In geen enkel land liggen die hoger. Nooit wordt daarover een debat gehouden. Alle politici hebben er immers belang bij dat de financiering van hun eigen zakken blijft doorgaan. Nu is het ogenblik aangebroken om te laten zien dat U de portefeuille van de burger belangrijker vindt dan die van de partijen.

Ik zou U graag horen zeggen dat U, gezien de vreselijke toestand van de openbare financiën, kiest voor het Nederlandse model, waar kleine kabinetten samenwerken met de administratie.

En U kan nog meer doen. Elke observator weet dat er te veel politiek personeel is. De talrijke parlementen die dit land rijk is, zijn in de meeste gevallen dubbel te groot bevolkt. Dat weten zowat alle politici. Ze weten ook dat de kabinetten overbemand zijn. Dat wordt op tijd en stond aangeklaagd, maar blijft zonder gevolg.

De Brusselse minister-president heeft twee keer meer medewerkers dan zijn Vlaamse ambtsgenoot. Maar ook in Vlaanderen worden de kabinetten almaar groter. En de Vivaldi-regering heeft een kwart meer mensen in dienst genomen dan de vorige regering.

Ik zou U graag horen zeggen dat U, gezien de vreselijke toestand van de openbare financiën, kiest voor het Nederlandse model, waar kleine kabinetten samenwerken met de administratie. Misschien kan U al eens laten berekenen hoeveel zelfs een bescheiden ingreep op dat vlak al oplevert.

Overbodige instellingen

En dan zijn er natuurlijk de overbodige instellingen. Het zou U sieren als U eindelijk met zoveel woorden toegeeft dat die alleen in stand gehouden worden omdat daar ‘verdienstelijke’ politici met een postje beloond kunnen worden. De senaat is al jaren volstrekt nutteloos.

Dat kan ook gezegd worden van de rijkelijk bevolkte provinciale instellingen, die een overblijfsel zijn van een negentiende-eeuws niveau tussen de centrale regering en de steden. Sindsdien bestaan de Gewesten. Die kunnen met de intercommunales zowat alle taken van de provincies overnemen. De politiek benoemde gouverneurs kunnen met pensioen en hun klein takenpakket kan worden doorgeschoven naar deskundige ambtenaren.

Begin gewoon met een wit blad en heb de moed alleen echt noodzakelijke machtsniveaus te bewaren.

U moet niet langer het afgezaagde liedje zingen van hoe belangrijk al die instellingen wel zijn voor de democratie. Die noten klinken vals. Begin liever gewoon met een wit blad en heb de moed alleen echt noodzakelijke machtsniveaus te bewaren. Durf uw kiezer recht in de ogen te kijken en te zeggen: 'Uw belang gaat voor op dat van ons.' En leer met openbaar geld om te gaan alsof het om het geld van uw eigen familie gaat.

Het aanzien van de politiek zou geweldig stijgen als ze eindelijk in haar eigen uitgaven durft te hakken. 

Geachte partijvoorzitters, ik wacht met ongeduld op Uw reacties.

Met de meeste hoogachting,

Luckas

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud