Duitse begrotingsobsessie schaadt de wereld

Senior fellow bij de Hoover Institution van Stanford University

Duitsland geeft elk leiderschap en elke internationale samenwerking op als het een begrotingsoverschot boekt terwijl de Verenigde Staten met negatieve groei kampen en de globale economie wankel blijft.

Melvyn Krauss, senior fellow bij The Hoover Instittution, Stanford University

We leven in een wereld waarin de economieën met elkaar verbonden zijn. Als een groot land als Duitsland een begrotingsoverschot boekt terwijl alle economieën zwak presteren, dan leggen de Duitsers het economisch herstel op de schouders van de rest van de wereld, terwijl het exportgedreven Duitsland het meest gebaat is bij economisch herstel. Als dat geen gratis rit is, wat is het dan wel?

De Europese Centrale Bank (ECB) is dergelijk Duits gedrag gewend. Berlijn weet dat ECB-voorzitter Mario Draghi er alles aan zal doen om zijn inflatiedoelstelling te halen en Berlijn zal daar volop van profiteren. Inmiddels maakt Berlijn Draghi’s taak wel veel moeilijker. Nu moet de monetaire politiek voor economisch herstel zorgen in Europa, met dank aan het Duitse begrotingsoverschot. Dat is overigens een van de redenen dat het herstel zo amechtig is.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat Draghi de noodzaak van structurele hervormingen benadrukte bij de vorige ECB-conferentie. Hoewel hij het niet hardop zei, is de belangrijkste hervorming het Duitse begrotingsoverschot omzetten in een deficit.

Wat het Duitse begrotingsbeleid nog erger maakt, is dat het uiteindelijk ook slecht is voor Duitsland zelf.

Wat het Duitse begrotingsbeleid nog erger maakt, is dat het uiteindelijk ook slecht is voor Duitsland zelf. Het land zou volop profiteren als de overheid meer zou uitgeven aan belastingverlagingen, belastinghervormingen en infrastructuur. Larry Summers, de gewezen Amerikaanse minister van Financiën, stelt dat dit het uitgelezen moment is om de Duitse autowegen te verbeteren - en hij heeft gelijk.

Een recent onderzoek door vijf belangrijke economische instituten leert dat een hervorming van de financiering van de sociale zekerheid de loonkosten zou doen dalen en dat er meer geld zou terecht komen in de zakken van zowel de werkgevers als werknemers. De Duitse belastingen zijn nu te hoog en Berlijn zou ze nu moeten verlagen.

Maar de Duitsers zullen niets doen. Om de simpele reden dat ze niet zullen wijken onder druk en omdat ze geobsedeerd zijn door het beperken van de begrotingsuitgaven. Ze geloven dat dat economisch gezond is, wat ook de economische omstandigheden mogen zijn.

De Duitse politici hebben ook hun lesje geleerd van voormalig bondskanselier Gerhard Schröder. Tegenwoordig zijn de Duitsers terecht trots op de hervormingen van ‘Agenda 2010’. Schröder startte die in 2003 en zette de Duitse economie weer op de sporen. Maar de kanselier betaalde een hoge prijs voor die hervormingen. Twee jaar later werd hij weggestemd door de Duitse kiezer.

Angela Merkel, die Schröder opvolgde, wil niet dezelfde fout maken. Omdat ze aan de macht wil blijven, aanbidt ze het altaar van het begrotingsoverschot, de ultieme deugd in een maatschappij die geobsedeerd is door voorzichtigheid in begrotingsbeleid.

Daarom willen de Duitsers graag dat de Grieken en de Italianen hervormingen doorvoeren - maar willen ze dat zelf niet doen. Die les leerde kanselier Schröder op een harde manier. Het verklaart ook waar Duitsland weigert te wijken voor de rest van de wereld.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud