Duitsland heeft het gelijk aan zijn kant

Etienne de Callataÿ

De Griekse tragedie is uitgegroeid tot een fundamentele bevraging over het voortbestaan van de euro. Christine Lagarde, de Franse minister van Economische Zaken, en steeds meer anderen wijzen met een beschuldigende vinger in de richting van Duitsland, dat een egoïstisch beleid zou voeren. Dat beweren is moreel verwerpelijk, politiek gevaarlijk en economisch ongegrond.

Het is juist dat het handelstekort van het ene land overeenstemt met het handelsoverschot van een ander land. Maar dat betekent niet dat de verantwoordelijkheid voor de commerciële onevenwichten juist verdeeld is. In bepaalde omstandigheden kan de schuldeiser mede- verantwoordelijk worden geacht voor de overdreven schulden van de kredietnemer. Dat is hier echter niet het geval.

Duitsland heeft geen egoïstisch beleid gevoerd, maar een moedig en verstandig beleid. Bij de toetreding tot de monetaire unie bleek de Duitse mark eigenlijk overgewaardeerd te zijn. Duitsland loste dat op door een verschuiving van de directe belastingen, op arbeid en bedrijven, naar de indirecte belastingen. Dat gebeurde via een btw-verhoging. Voor de handelsbalans kan dat hetzelfde effect hebben als een devaluatie van de munt van een land ten nadele van een ander land. Die verschuiving in Duitsland is zeker gewettigd en intelligent. Een land dat de uitkeringen financiert door enkel de lokale productie te belasten, schiet zich vandaag in de voet, zowel economisch, sociaal als ecologisch.

Duitsland heeft ook de pen- sioenleeftijd opgetrokken, de individuele bijdrage voor de ziekteverzekering verhoogd, de voorwaarden voor werkloosheidssteun verstrengd en de arbeidsmarkt her- vormd. Bijgevolg liggen de loonkosten per eenheid product er nu lager. Dat vond geen navolging elders in de monetaire unie, met als gevolg dat Duitsland zijn concurrentiepositie kon verbeteren en meer kon uitvoeren naar de andere landen in Europa.

Wij mogen het Duitsland niet kwalijk nemen dat het de kansen van de jongeren op de arbeidsmarkt wil verbeteren in het licht van de enorme uitdaging van de globalisering en, daarmee samengaand, de convergentie van de koopkracht. In plaats van de loonkosten en de overheidstekorten te doen aanzwellen, is het beter dat de koopkracht van de loontrekkenden stagneert, dat de industrie investeert in innovatie en de werkgelegenheid toeneemt.

De criticasters van Duitsland negeren dat Europa geen eiland is. Loonkosten en fiscaliteit moeten rekening houden met wat elders gebeurt. Zij negeren ook dat de bevolking in de geïndustrialiseerde landen snel vergrijst. Nochtans is het zinvol het sparen aan te moedigen om de consumptie af te toppen. Alleen wie nog nooit cijfers over overgewicht en CO2-uitstoot heeft gezien, zal denken dat de Duitsers, of bij uitbreiding de Europeanen, te weinig consumeren!

De overtuigde Europeaan moet betreuren dat Duitsland een eenzijdig beleid voert dat veel weg heeft van een devaluatie, terwijl ten tijde van het Europees Monetair Systeem alle partners hun zegen moesten geven om de wisselkoerspariteiten aan te passen. Duitsland verwijten dat het de goede keuzes heeft gemaakt en dat het daarin niet werd gevolgd, is evenwel een brug te ver. ‘Nemo auditur propriam turpitudinem allegans’ (niemand wordt gehoord die zelf onrechtmatig heeft gehandeld).

Etienne DE CALLATAY is hoofdeconoom bij Bank Degroof.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud