Duurzaamheid heet democratie

Boedapest. Misschien wel mooier dan Rome? In het imposante Hongaarse parlementsgebouw vond enkele weken geleden de ‘2010 Global Round Table’ plaats. Ik was erbij, samen met andere wetenschappers en wereldverbeteraars. Geïnspireerd door de Club van Rome met haar ‘Limits to Growth’, was het thema ‘Limits to Sustainability’.

Door Bart VAN COPPENOLLE, oprichter van het Leuvense technologiebedrijf Metris. Hij richtte daarna Right Brain Interface op.

Voor de mensheid en voor mij persoonlijk een zeer interessant onderwerp. Omdat ik ervan overtuigd ben dat ethisch gedrag de basis vormt van duurzaamheid. Maar ook omdat ik als wetenschapper niet geloof in de opwarming als gevolg van de uitstoot van CO2 door de mens.

Wat betekent ‘duurzaamheid’? Dat iets blijft duren. Maar wat eigenlijk? Het heelal en zelfs de aarde blijven wel duren, met of zonder onze tussenkomst. Wat moet dan precies blijven duren? Ik geloof dat het enige zinvolle antwoord is: wijzelf, de menselijke soort. Duurzaam handelen is zo handelen dat we als soort kunnen blijven bestaan. Wat maakt de specifieke menselijke soort ‘fitted for survival’ of duurzaam, en net daardoor tot soort? Onze unieke evolutionaire karakteristiek: twee hersenkwabben, de voorhoofdskwabben. De linker houdt zich bezig met kennis en heeft wetenschap voortgebracht, de rechter doet aan moraal en heeft onze waarden voortgebracht. Samen maken ze ons wijs, maken ze ons tot homo sapiens.

Goed, maar duurzaamheid heeft toch ook te maken met hoeveel CO2 we uitstoten? Ja, als de menselijke soort bedreigd zou worden door de opwarming van de aarde en als die zou veroorzaakt worden door CO2. En hoe weten we of dat zo is? Door te rade te gaan bij de wetenschap van onze linkervoorhoofdskwab? Wetenschap kan theorieën daaromtrent ontkrachten, maar niet bewijzen. Wetenschappelijk is het niet bewezen dat de mens de aarde doet opwarmen door de uitstoot van CO2. Dan maar door te rade te gaan bij het oordeel van onze rechtervoorhoofdskwab? Ja! Waarheden en waarden worden daar waargenomen en nergens anders. Een waarden- of waarheidsoordeel is dus altijd subjectief en individueel.

Moeten we dan wel iets aan de uitstoot doen? Hoewel waarden individueel zijn, zijn normen collectief. We geloven met empirisch gefundeerd, wetenschappelijk vertrouwen dat de duurzame manier om normen te bepalen de democratie is. Als er een democratische meerderheid voor is, moeten we dus iets doen aan de CO2-uitstoot, los van ons persoonlijke waarheidsoordeel.

Kunnen we iets doen? De vicepresident van de Hongaarse Acade-mie voor Wetenschappen, Dr. Nor-bert Kroó, citeerde een recente studie waaruit blijkt dat het kan. De VS kunnen voldoen in hun energiebehoefte door 450 miljard dollar (330 miljard euro) te investeren in installaties voor zonne-energie. Plaats en zon genoeg in de Amerikaanse woestijnen. De zon levert duizenden keren meer energie dan de mensheid nodig heeft. Zodra het energieprobleem opgelost, kunnen we voedsel-, water- en andere populaire ecologische problemen eenvoudig aanpakken. Technologisch zijn ze oplosbaar met energie, maatschappelijk met democratie.

450 miljard dollar. Fed-voorzitter Ben Bernanke maakt 600 miljard dollar bij om de theorieën van Keynes en Friedman uit te testen. Ik vrees: te falsifiëren. Het maatschappelijk draagvlak is niet eens democratisch getest. 450 miljard is in elk geval goedkoper en duurzamer dan het veelvoud dat de VS gebruikten om andere landen plat te bombarderen en er mensen te doden.

Of mijn subjectieve morele oordeel correct is, kan niet objectief wetenschappelijk worden beoordeeld. Objectief kan het enkel democratisch worden beoordeeld. De enige duurzame aanpak heet democratie, of het nu gaat over oorlog, het stimuleren van de economie of het beperken van de uitstoot.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud