Enduring Suffering

De Amerikaanse president Donald Trump ligt nog maar eens onder vuur. Links en rechts regent het verwijten over de - inmiddels afgeblazen - poging om in Camp David een geheime meeting op te zetten met de leiders van de taliban. De Amerikaanse president is bijzonder gretig om zijn verkiezingsbelofte waar te maken en, na 18 jaar aanwezigheid, te beginnen met de terugtrekking van de ongeveer 14.000 Amerikaanse soldaten uit Afghanistan. Zijn kiezers tevredenstellen en tegelijk een historisch vredesakkoord op zijn naam schrijven is Trumps gooi naar een plek in de geschiedenisboeken.

Het blijft uiteraard onkies om die poging te ondernemen op een plaats die verband houdt met 9/11. ‘In Camp David zijn onze leiders bijeengekomen om een antwoord te vinden nadat Al Qaeda, gesteund door de taliban, 3.000 mensen gedood had in de VS op 11 september 2001. Daar zou geen lid van de Taliban mogen komen. Nooit’, twitterde afgevaardigde Liz Cheney. Haar vader, Dick Cheney, was een van de grootste pleitbezorgers van de invasie in Irak. Het was een ingreep die de regio danig destabiliseerde en uiteindelijk mee de oorzaak was van het ontstaan van Islamitische Staat. En zo is de cirkel rond.

De commotie is helemaal gericht op de Amerikaanse president en zijn bokkensprongen in de internationale diplomatie. De Afghaanse bevolking is slechts een zijdelingse gedachte in de vele aanvallen en commentaren. De besprekingen werden afgeblazen nadat de taliban de verantwoordelijkheid hadden opgeëist voor een aanslag vlak bij een controlepost van de NAVO in de Afghaanse hoofdstad Kaboel.

De vraag is waarom iemand überhaupt denkt dat akkoorden te sluiten vallen met sinistere figuren als de talibanstrijders.

Trump liet - uiteraard via Twitter - weten waarom hij de taliban niet langer vertrouwt als gesprekspartner. ‘Als ze zich niet kunnen houden aan een wapenstilstand tijdens belangrijke vredesbesprekingen, en zelfs twaalf onschuldige mensen doden, dan hebben ze waarschijnlijk niet eens het vermogen om over een betekenisvol verdrag te onderhandelen.’

Gewelddadigste maand

De vraag is waarom iemand überhaupt denkt dat met sinistere figuren als de talibanstrijders akkoorden te sluiten vallen. Het is niet dat de groepering de jongste tijd een minder gewelddadig pad bewandelt. Ook in 2019 vielen in Afghanistan honderden doden en gewonden bij bloedige, nietsontziende aanslagen met bomauto’s, kalasjnikovs of zelfmoordterroristen op markten, overheidsgebouwen en zelfs bruiloften. Alles wordt ingezet in de strijd om toch maar zo veel mogelijk gebied te onttrekken aan de controle van de buitenlandse troepen en het Afghaanse regeringsleger. Met als gevolg dat juli, volgens cijfers van de VN, de gewelddadigste maand in jaren was.

Na 18 jaar strijd en leed is het conflict in Afghanistan nog lang niet ten einde. Het is naïef te denken dat een vredesakkoord met een organisatie als de taliban kan leiden tot een duurzame vrede. Eerder zal het land binnen afzienbare tijd opnieuw ten prooi vallen aan een islamistisch regime. Wie vergeten mocht zijn wat dat betekent voor de lokale bevolking, en dan vooral voor de vrouwen, kan misschien eens gaan kijken naar de Franse animatiefilm ‘Les Hirondelles de Kaboul. ‘Poëtische wreedheid’, kopte deze krant daarover. Op het witte doek kan dat adembenemend overkomen. In de rauwe werkelijkheid werkt het verstikkend.

Er moet vrede komen in Afghanistan. Maar dan een vrede met het welzijn van de Afghanen voor ogen, niet de grillen van een president of de luimen van zijn kiespubliek

In 2001 viel een westerse coalitie Afghanistan binnen onder de naam Enduring Freedom. Het Westen bemoeit zich al veel langer met de interne aangelegenheden van het land. De taliban zijn zelfs nog een relict van de Koude Oorlog, opgericht met CIA-steun om de Sovjet-Unie tegen te werken. Het was een tijd waarin moedjahedien nog synoniem stond voor vrijheidsstrijder en zelfs Hollywood gecharmeerd was door de bebaarde vechtersbazen.

De Afghaanse bevolking verdient geen Enduring Suffering, of dat nu veroorzaakt wordt door een immer aanslepende oorlog of door het vernieuwde juk van godsdienstfanatici. Er moet vrede komen in het land. Maar dan een vrede met het welzijn van de Afghanen voor ogen, niet de grillen van een president of de luimen van zijn kiespubliek.

Lees verder

Tijd Connect