Forfait geven getuigt van moed

managing director van A Seat At The Table

De mentale problemen van Naomi Osaka en Simone Biles horen niet achteloos weggevaagd te worden. De onzekerheid over de pandemie heeft geleid tot een sterke toename van mentale problemen.

Samen met de datum van mijn tweede Pfizer-shot keek ik dit jaar het meest uit naar de heropening van de Belgische terrassen op 8 mei. Na een jaar lang zoomen, remote werken en bubbels van vier snakte ik naar menselijk contact. Elke terrasje met vrienden en professionele contacten in de afgelopen maanden was een verademing. Een godsgeschenk. Eindelijk terug onder de mensen.

De gesprekken waren echter ontnuchterend. Vele van mijn gesprekspartners zaten aan het einde van hun Latijn. De naweeën van anderhalf jaar covidcrisis zijn niet te onderschatten. Voor sommigen was de hele periode een aaneenschakeling van onzekerheid, stress en oververmoeidheid. Het continu aanpassen aan een schier eindeloze reeks beperkingen en nieuwe maatregelen met een totaal gebrek aan perspectief heeft diepe wonden geslagen. Er borrelt iets onder de oppervlakte van onze samenleving dat we nog niet kunnen vatten.

Er borrelt iets onder de oppervlakte van onze samenleving dat we nog niet kunnen vatten.

In de vele debatten die de covidpandemie met zich meebracht is relatief weinig aandacht gegaan naar mentaal welzijn. Je hoeft geen psycholoog te zijn om te beseffen dat sociale isolatie, ingrijpende maatschappelijke veranderingen en wijdverspreide onzekerheid een zware druk leggen op burgers. Hoewel we meer dan 400.000 langdurig zieken hebben in ons land - circa 8,5 procent van de actieve beroepsbevolking – rust er nog altijd een groot taboe op onderwerpen zoals burn-out en depressie. De kans dat het aantal langdurig zieken gevoelig toeneemt door de psychologische weerslag van de covidcrisis is reëel.

Het hoge aantal langdurig zieken is vooral te wijten aan onze achterhaalde kijk op mentaal welzijn. Wie er even onderdoor zit, houdt dat meestal voor zichzelf. We associëren stress, overspannenheid en depressies nog al te vaak met persoonlijk falen en zwakte. Terwijl die fenomenen net eigen zijn aan elke prestatiegerichte maatschappij. Het kan ieder van ons overkomen.

Game, set, match

Toen de Japanse tennissensatie Naomi Osaka om mentale gezondheidsredenen eerder dit jaar haar kat stuurde naar een persconferentie op Roland Garros kreeg ze de hele wereldpers over zich heen. Het grandslamcomité legde haar een boete van 15.000 dollar op en dreigde met uitsluiting van toekomstige toernooien. De druk op haar werd zo groot dat ze zich uiteindelijk genoodzaakt zag zich terug te trekken uit het toernooi.

Ook Simone Biles - de meest gelauwerde Amerikaanse gymnast aller tijden – vond zichzelf vorige week in het oog van de storm nadat ze zich op het allerlaatste moment had teruggetrokken uit enkele toestelfinales op de Olympische Spelen in Tokio. Ook zij gaf aan die beslissing genomen te hebben omwille van haar geestelijke gezondheid. Net zoals bij Osaka namen heel wat sportliefhebbers en commentatoren haar dat niet in dank af. Onder anderen Hans Vandeweghe en Dirk Van Esser lieten zich opmerken door Osaka en Biles met beide voeten vooruit te tackelen.

De criticasters hebben een punt als ze schermen met het argument dat topatleten met mentale druk moeten kunnen omgaan. Maar ze tonen zichzelf van hun kleinste kantje door de bekommernissen van beide dames om hun mentale gezondheid te ridiculiseren.

Uit recente cijfers van het RIZIV blijkt dat het aantal langdurig zieken de afgelopen vier jaar enorm is toegenomen.

Uit recente cijfers van het RIZIV blijkt dat het aantal langdurig zieken de afgelopen vier jaar enorm is toegenomen. Eind 2020 bleven meer dan 112.000 Belgen langer dan een jaar thuis wegens depressie of een burn-out. De hoogste stijging viel op te tekenen bij zelfstandigen. Naar alle verwachtingen nemen die aantallen de komende jaren significant toe ten gevolge van de covidcrisis. Dat het aantal landgenoten met een burn-out of depressie jaarlijks met 10 procent toeneemt, zet aan tot reflectie. Er is dringend nood aan een culturele omslag rond geestelijke gezondheidszorg.

Topatleten zoals Osaka en Biles moeten net geprezen worden om hun moed om deze onderwerpen aan te kaarten in plaats van hen weg te zetten als gefaalde atleten. Het palmares van beide dames – respectievelijk vier grandslamtitels en 19 medailles op Olympische Spelen en wereldkampioenschappen - oogt alvast indrukwekkender dan de verwezenlijkingen van de heren Vandeweghe en Van Esser.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud