Ga minder voor brie en meer voor Gouda

Hoofdeconoom Voka en auteur van het boek 'Superstaat'

De tweewekelijkse grafiek van Bart Van Craeynest

Terwijl de verkiezingscampagne zich op gang trekt, verslechtert het economische klimaat al enkele maanden. De politici lijken zich daar voorlopig weinig van aan te trekken. Terecht, want aan de economische schommelingen op korte termijn kunnen ze toch weinig doen. De Belgische economie gaat gewoon mee met wat er rondom ons gebeurt.

De politici zouden zich wel zorgen moeten maken om het feit dat onze economische dynamiek over een langere periode het dichtst aanleunt bij die van Frankrijk. Sinds het begin van de jaren 80 groeit de Belgische economie gemiddeld met 1,8 procent per jaar, net als die van Frankrijk. Dat is weinig geruststellend.

Ik was er vorige week nog om te skiën. Frankrijk is een fantastisch land voor vakantie, eten of wijn, maar economisch is het zeker geen voorbeeld.

Het is bizar dat sommige politieke partijen nu voluit gaan voor recepten die in Frankrijk al zonder succes zijn uitgeprobeerd.

België en Frankrijk delen heel wat economische zwaktes. Ze combineren allebei een slecht werkende arbeidsmarkt met hoge overheidsuitgaven en zware belastingen, waardoor ze samen achteraan het Europese peloton voor werkgelegenheidsgraad bengelen, met respectievelijk 71,4 en 70,5 procent van de 20- tot 64-jarigen aan het werk. In Nederland en Duitsland is dat 79,9 en 80,4 procent. Anderzijds behoren België en Frankrijk tot de Europese koplopers voor overheidsuitgaven (respectievelijk 52 en 56,2 procent van het bbp) en belastingdruk (44,3 en 46,3 procent).

Ook bredere analyses van het concurrentievermogen bevestigen dat beeld: in de recentste internationale rangschikking van het Wereld Economisch Forum haalt Frankrijk een 17de plaats, België een 21ste. Nederland staat 6de en Duitsland zelfs 3de.

©Mediafin

Tegen die achtergrond is het bizar dat sommige politieke partijen nu voluit gaan voor recepten die in Frankrijk al zonder succes zijn uitgeprobeerd. Onder meer de pleidooien voor collectieve arbeidsduurvermindering (met loonbehoud) en hogere belastingen op vermogen als wondermiddel om al onze uitdagingen te financieren horen in dat rijtje.

Voor de duidelijkheid: economisch beleid is geen exacte wetenschap. Beleidsmakers kunnen ook niet terugvallen op een laboratorium om dingen uit te testen. Er is de economische theorie, maar die is zelden eenduidig, en er zijn maatregelen die in andere landen al geprobeerd werden.

Daarom kunnen we ons beter laten inspireren door de landen die structureel beter presteren, dan ons te spiegelen aan Frankrijk dat al te vaak in hetzelfde bedje ziek is als België.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud