Gebeurlijke non-gevallen

Soms is de opmerkelijkste gebeurtenis van een jaar iets wat niet gebeurde. Een grote staatshervorming die nog maar eens niet gerealiseerd werd. Een regering die alweer niet gevormd werd. Mensen die daarvoor niet op straat kwamen.

Hét feit van 2010 voor Wouter Van Driessche

Gebeurtenissen die niet gebeuren, gebeuren steeds vaker. Een internationaal klimaatpact wordt niet gesloten. De torenhoge overheidsschuld wordt niet teruggedrongen. Het vergrijzingsprobleem wordt niet aangepakt. De asielcrisis niet opgelost. Bonussen niet afgeschaft. ­Financiën en Justitie niet hervormd.

Wat verbaast en choqueert, is niet zozeer het cynische verzuim van ‘the powers that be’. ‘Après nous, le déluge’ is van alle tijden. Wat verbaast en choqueert, is de schuldige stilte van de ‘silent majority’, die steeds oorverdovender wordt.

Zonder drastische ingrepen wordt onze planeet tegen 2100 onbewoonbaar, waarschuwde een internationaal panel van klimatologen. Op een handvol milieuactivisten na liet niemand er zijn slaap voor.

Het wanbeleid op Financiën kost ons 10 miljard per jaar, stelden verschillende media aan de kaak. De bevoegde minister vond het niet nodig zich daarvoor te verantwoorden, en moest van niemand opstappen.

Na 2015 kan de overheid geen pensioenen meer uitbetalen. Een dronken minister van Pensioenen lachte voor een halflege Senaat eens groen om zijn witboek - of was het omgekeerd? Ook hij bleef gewoon zitten.

Niets van wat in 2010 geweldig dringend moest gebeuren, gebeurde. Maar voor al die gebeurlijke non-gevallen leek geen politicus zich verantwoordelijk te voelen. ‘We zullen ermee moeten leren leven’, zei er eentje, toen het land onder water liep.

De wereld, die bleef - gelukkig - gewoon verder draaien de voorbije 365 dagen. Alsof er niets niet gebeurd was.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud