Advertentie

Gewoon een paar bedenkingen

©vrt

De PS is er klaar voor om de euthanasiewet uit te breiden. Het leek afgelopen week haast een fait divers, tussen behoorlijk wat mediageweld in.

Door Kathleen Cools, journaliste bij de VRT.

Want we hebben het allemaal geweten: het waren vooral de dagen van een Franse acteur, die de oorlog heeft verklaard aan zijn vaderland. Of van die Franse miljardair, ander verhaal, zelfde vaandelvlucht. En er was natuurlijk ook het kappersbezoek van Michelle Martin. De burgemeester van Knokke in alle staten, zendwagens gingen live vanuit de plek des onheils. Te midden van die hitsige berichtgeving viel ergens het woord euthanasie. De Franstalige socialisten zullen in het parlement enkele voorstellen indienen, zodat de wet ook in aanmerking komt voor minderjarigen en Alzheimer-patiënten. Tot nu toe had de PS het daar moeilijk mee, maar de socialisten hebben dat verzet laten varen. De rest van de politiek kijkt nu vooral naar CD&V. Die is geen vragende partij voor een uitbreiding, maar de christendemocraten hebben laten weten dat ze willen praten.

Niet zozeer het nieuws, wel de toon gooide me prompt tien jaar terug in de tijd. Déjà vu is eigenlijk een understatement. Want aan het toenmalige akkoord over de euthanasiewet ging een weinig fraaie periode van politiek gebakkelei vooraf. Het debat ontaardde in slogans en clichés. Het leek wel of er maar twee standpunten mogelijk waren, zonder tussenweg. Zij die mensen uitzichtloos willen laten lijden. Of diegenen die hun leven soeverein kunnen organiseren, tot de laatste snik toe. Begrijpt u me niet verkeerd. Ik ben absoluut geen tegenstander. Als het ooit zover komt, zal ik wellicht opgelucht vaststellen dat zo’n wet bestaat. Maar laten we hopen dat het debat over de uitbreiding van euthanasie deze keer echt anders kan. Want de inzet is niet min. Mag ik gewoon een paar bedenkingen met u delen?

Levensbeëindiging zou in de toekomst ook mogelijk worden voor kinderen en tieners die ongeneeslijk ziek zijn of ondraaglijk lijden. Of voor mensen met ‘degeneratieve mentale aandoeningen’. Alzheimer bijvoorbeeld. Of dementie. Dat is de aandoening waar we nu via Music For Life met z’n allen storm voor lopen. Met het optreden van die heerlijk ontroerende Betties. Welk signaal willen we geven als samenleving? Dat is een van de cruciale vragen in dit debat. Ik kan er nu wel van overtuigd zijn dat dat me nooit mag overkomen, leven in de wereld van de vergetelheid. Makkelijk gezegd. Wie weet, misschien zal ik me echt gelukkig voelen, ook al ben ik dement.

Nog veel complexer is de uitbreiding van de wet naar minderjarigen en jonge kinderen. Probeert u zich eens voor te stellen: een tiener van pakweg 14, die zelf zijn moment moet kiezen. Wat een enorme verantwoordelijkheid. En er is meer. Wat voor gevolgen kan de nieuwe euthanasiewet hebben in een land dat geplaagd wordt door depressie en zelfmoord? De voorbije maanden werden we geschokt door de dramatische zelfmoord van jonge kinderen. Wat voor signaal geeft de wet hen: er is een oplossing voor ondraaglijk psychisch lijden? Zetten we de deur op een gevaarlijke kier? Tot daar enkele simpele bedenkingen. Want we onderschatten soms hoe onze samenleving voortholt. En niet iedereen kan het tempo aan.

 

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud