Het einde van de kunst van het compromis

PS-voorzitter Paul Magnette heeft gekozen voor het definitief begraven van een Belgische specialiteit: het compromis.

Magnette kiest voor zes maanden politieke surplace omdat hij een noodregering tijdverlies vindt. Zaterdagnacht leek hij daar even anders over te denken en wou hij met de liberalen, de christendemocraten en de N-VA niet alleen de coronacrisis maar ook de budgettaire problemen aanpakken.

Dat elan was zondagmorgen al verdwenen. Tijdens het partijbureau van de PS waren de Brusselse afdeling, de grote baas van de vakbond FGTB en de PS-jongeren 'très fâché'. Eens te meer werd de ziel van de partij verdedigd door de hardste roepers. Als een opportunistische Pontius Pilatus wou Magnette niet tegen hen ingaan.

Vreemd hoe een fenomenaal momentum heel snel helemaal verloren kon gaan. Want de coronacrisis was een perfect alibi geweest voor de verschillende partijen om eindelijk hun ideologische zuiverheid opzij te zetten. En zichzelf te overstijgen. Maar eens te meer lieten de Franstalige socialisten en liberalen zich kennen als meesters van het eigenbelang, voor wie het politieke spel nooit ophoudt, zelfs niet als het land in brand staat. Mocht een oorlog uitbreken, dan zouden ze waarschijnlijk nog altijd vertellen dat ze een regering van nationale eenheid tijdverlies vinden.

Voor de MR was het behoud van de ministerposten belangrijker dan wat ook. En de PS was bang dat ze door een samenwerking met Bart De Wever (N-VA) nog meer stemmen zou verliezen aan extreemlinks. Dus koos de PS voor een coronaregering, om het toch vooral over niets anders te moeten hebben, zoals het steeds groter wordende gat in de begroting.

Paul Magnette is een Waals-nationalist die alleen wil schitteren in zijn eigen electorale arena.

De Vlaamse partijen stonden erbij en keken ernaar. Magnette zette hen behoorlijk voor schut. Hij had het niet nodig gevonden hen op de hoogte te brengen van zijn bochtenwerk. Het effect daarvan op de Vlaamse publieke opinie laat hem koud. Magnette is een Waals-nationalist die alleen wil schitteren in zijn eigen electorale arena. 

Het kan toch niet dat de PS-voorzitter de politieke peiling van zaterdag niet gezien had? Daaruit bleek dat in Vlaanderen het Vlaams Belang de grootste partij wordt. Toch niet bepaald een aantrekkelijk perspectief voor iemand die zegt dit land in stand te willen houden. Misschien moet Magnette over enkele maanden onderhandelen met een partij die het einde van België wil.

Hij lijkt te hebben gekozen voor het definitief begraven van wat ooit een Belgische specialiteit was: het compromis. Het verdedigen van het eigen grote gelijk heeft het gehaald. Voorbij is de tijd dat het staatsbelang het hoogste goed was, zelfs voor partijen die het absoluut niet eens moesten zijn over alles.

Ligt de verklaring van het opgezweepte gedrag van de PS en het afwijzen van een noodregering in het feit dat het heil van dit land de partij niets kan schelen? Dat is misschien niet de verborgen, maar wel de onbewuste agenda van menig PS'er. Want blijkbaar maakt niemand zich daar zorgen over de openbare financiën. Zes maanden steken we weer ons hoofd in het zand. De PS lijkt nog steeds geïnspireerd door Guy Mathot, die zei dat de overheidsschuld er vanzelf gekomen is en dus ook vanzelf zou verdwijnen.

Dat niemand weet hoe groot het gat in de begroting is en dat een tijdelijke regering daar niets aan kan doen lijkt de PS niet te raken. Bij veel PS-militanten leven nog altijd marxistische denkbeelden dat linkse partijen het kapitalistisch systeem niet moeten redden.

Een land dat letterlijk doodziek en bijna failliet is, verdient een noodregering. Als we na de zes maanden coronaregering ook in een financiële rampspoed belanden, kunnen de PS en het Vlaams Belang samen het einde van België vieren.

 

Lees verder

Gesponsorde inhoud