Het failliet van de proximité

De 'nabijheid tot de burger', waarop Brusselse burgemeesters zich beroemen, werkt alvast niet om de vaccinatiegraad in hun gemeenten op te krikken.

De ‘proximité’. Dat is het argument dat de Brusselse burgemeesters tot vervelens toe bovenhalen om elk alternatief voor hun geliefde 19 baronieën af te schieten. Die nabijheid tot de burger zou verloren gaan als hun macht teruggeschroefd wordt in een eengemaakte stad.

Wil dat even tegenvallen in tijden van corona, waarbij een vierde golf Brussel dreigt te overspoelen door de zowat laagste vaccinatiegraad in Europa. Blijkbaar zijn de burgemeesters, die de inwoners van hun gemeente haast persoonlijk zeggen te kennen, er niet in geslaagd hen duidelijk te maken dat een vaccin geen slecht idee is om zich te beschermen tegen een uitslaande pandemie.

Eenvoudig is het zeker niet om met 180 nationaliteiten te communiceren. Maar dat wisten de Brusselse bestuurders toch, omdat ze zo graag uitpakken met hun ‘proximité’.

Als excuus wordt nu de grote diversiteit van de Brusselse bevolking aangehaald, alsof dat een nieuw feit was. Eenvoudig is het zeker niet om met 180 nationaliteiten te communiceren. Dat wisten de Brusselse bestuurders toch, omdat zij zo graag uitpakken met hun ‘proximité’.

De Babelse hoeveelheid talen blijkt een groot probleem, weet nu ook de perfect eentalige gewestelijke minister van Gezondheid Alain Maron (Ecolo). Veel Brusselaars, die zich niet willen laten vaccineren, spreken geen Frans of Nederlands, de officiële talen van het hoofdstedelijk gewest.

Misschien moeten we het verzet van Ecolo tegen een verplichte inburgering in herinnering brengen. De Franstalige groenen keken met afschuw naar Vlaanderen, waar men inwijkelingen vroeg de taal te leren. Die verplichting werd in verlichte linkse Brusselse kringen gezien als een uiting van Vlaams nationalisme. De invoering in Brussel is op de lange baan geschoven, omdat er zogezegd te weinig geld voor was. Maar aan de basis ligt een ideologische afkeer van ook maar de minste linguïstieke dwang. Het cultureel relativisme zag in een inburgeringsparcours een autoritair opleggen van zijn eigen cultuur.

Achtergestelde wijken

Dan moet je niet verbaasd zijn dat een groot deel van de Brusselaars niet begrijpt wat de overheid communiceert. Le Soir toonde aan dat de niet-gevaccineerden meestal uit de meest achtergestelde wijken van de stad komen. Ook dat was voorspelbaar. Die groepen zijn het minst geïnformeerd en hebben weinig vertrouwen in de overheid.

Het Brussels gewestelijk coronabeleid blijft een ratjetoe van jewelste.

Het Brussels gewestelijk coronabeleid blijft een ratjetoe van jewelste. Toen vorig jaar in september de coronacijfers op een kwalijke manier toenamen, wou minister-president Rudy Vervoort (PS) de hoofdstad niet penaliseren met een nieuwe lockdown. Ondertussen had Maron tijdens een debat in het parlement gewezen op het vervuilende effect van coronatesten. De oppositie ging door het dak na die uitspraak. Nadien maakte Maron ruzie met de directeur van het ‘Vlaamse ziekenhuis’ van de VUB. Zo verloor hij snel de reputatie die hij had opgebouwd tijdens het Samusocial-schandaal. Die reputatie was al behoorlijk aangetast nadat hij had voorgesteld om midden een van de drukste lanen in Vorst een tarweveld met broodovens aan te leggen.

Maanden geleden was al duidelijk dat de vaccinatie in Brussel allesbehalve vlot liep. Als mirakeloplossing werd bedacht met mobiele eenheden naar grote winkels te gaan. Ook dat gaf niet het verhoopte resultaat. Journalisten konden er hallucinante uitspraken noteren van vaccinatieweigeraars, waaruit nog maar eens bleek dat fake news beter circuleert dan overheidsinformatie.

Nu heeft Brussel geen andere keuze meer dan het invoeren van een coronapas. Tot dat inzicht is de PS gekomen. Maar weer aarzelt Maron. Hij vindt dat de toestand nog niet erg genoeg is en wil wachten tot het einde van de maand. Zijn aarzeling is ingegeven door de weerstand in zijn partij. Ecolo-voorzitter Jean-Marc Nollet zei vorig jaar dat hij zich niet hield aan de coronavoorschriften als hij vrienden uitnodigde. Dat was een onverantwoordelijke uitspraak. Maron lijkt nu dezelfde weg op te gaan. Die naar de uitgang lijkt voor hem stilaan aangewezen.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud