Het gaat wel over de postjes, en dat is OK

De politieke kaarten zijn geschud, en iedereen hoedt er zich voor om gezien te worden als een postenpakker. Maar de politiek zou aan geloofwaardigheid winnen door meer parler-vrai. Er is niets verkeerd aan macht nastreven.

Duizelt u ook van de eindeloze reeks inhoudsloze interviews na de verkiezingen? ‘Nee’, klinkt het telkens, ‘wij gaan absoluut niet voor de postjes. Wij willen een verbindend, positief project voor onze stad opmaken.’ Mijn god, kumbaya nog aan toe, hoeveel meer verbindende, positieve projecten kan dit schijnbare land van regenbogen en suikerspinnen aan? Zelfs bij de Bond Zonder Naam denken ze bij zoveel zeemzoetigheid: ‘Zo kan ie wel weer’.

©RV DOC

Ik weet niet welke communicatieadviseur politici influistert dat ze, breed glimlachend, als een op lsd trippende positivo moeten klinken, maar het helpt hun geloofwaardigheid alleszins niet vooruit. Een verkiezing gaat nu eenmaal over de posten. Own it. Een verkiezing is een lijst met namen van mensen die van zichzelf vinden dat ze goed zouden besturen. De burgers kleuren een bolletje bij de naam van de persoon van wie ze denken: ‘ja, die zou dat volgens mij goed doen’.

Geloof me vrij, er is niemand die een bolletje kleurt voor zoiets vaags als een verbindend, positief project. Eens de stemmen geteld, wil je je visie waarmaken. Daarvoor heb je macht nodig. Er is niets verkeerd met macht. Macht geeft je de mogelijkheid jouw ideeën en dromen werkelijkheid te maken. Zeg het zoals het is: ik wil burgemeester worden omdat ik denk dat ik de beste persoon ben om deze stad te besturen. Klaar.

Slechts uitzonderingen kunnen lang aan de verleidingen van de macht weerstaan.

Ik zag de afgelopen dagen slechts één persoon een ontwapenend parler-vrai hanteren. Nog voor de stemmen goed en wel geteld waren, gaf Mieke Van Hecke (CD&V) een ongewoon eerlijk interview. Geen gedraal of draaikonterij. Ze stelde schepen van Cultuur te willen worden in Gent. Hoon en spot waren haar deel. Ha, een typisch voorbeeld van een politica die zo tuk is op een postje dat ze het vel van de beer al verkoopt. Een interviewer die dat aan de kaak wilde stellen, kreeg lik op stuk: ‘Ja maar, het is toch een legitiem streven van een politieke partij om het beleid te willen bepalen?’ Luid applaus ten huize Anseel (disclaimer: er wordt zelden luid geapplaudisseerd voor CD&V-uitspraken ten huize Anseel).

Kijk, ik ben niet onnozel. Een oude vos verliest haar streken niet. Natuurlijk was het een tactische zet van Van Hecke en op het moment van dit schrijven is het nog onduidelijk of ze effectief schepen wordt, maar wat een prachtig helder antwoord.

Waarom is het streven naar macht zo verdacht? Macht maakt dronken. Talloze schandalen van mensen in topposities lijken dat te bevestigen. Macht heeft zo’n slechte naam gekregen dat eerlijke mensen zichzelf wijs maken dat ze er niets mee te maken willen hebben. Het is de paradox van de macht. Mensen verwerven macht op basis van hun beste intenties en kwaliteiten, maar te lang gekluisterd zijn aan de macht brengt hun slechtste kanten naar boven.

Is de beste leider de persoon die geen leider wil worden? Absoluut niet.

Onderschat de psychologische tol van de macht niet. Het ondermijnt empathie, leidt tot overmoed en tot de illusie van onaantastbaarheid. Mensen die macht verwerven, leggen anderen strikte morele regels op, maar die regels lijken niet op hen van toepassing. Het lijkt alsof de enige mensen die geschikt zijn om een machtspositie te verwerven, die mensen zijn die er niets mee willen te maken hebben.

Is de beste leider de persoon die geen leider wil worden? Absoluut niet. Men verwart oorzaak en gevolg. De meeste mensen hebben de beste intenties om de macht te verwerven. Als je iets wil veranderen, heb je macht nodig. Punt aan de lijn. Wees er eerlijk en transparant over. Maar blijf niet te lang vasthangen aan een machtspositie. Slechts uitzonderingen kunnen lang aan de verleidingen van de macht weerstaan.

Lees verder

Gesponsorde inhoud