Het zinkende euroschip

©RV DOC

‘Maar we hebben nieuwe reddingsvesten besteld. Uitstekende zwemvesten, met extra veel drijfvermogen. Over een maand of drie worden ze geleverd. Maakt u zich dus geen zorgen.’

Door Mathijs Bouman, econoom en journalist. Twitter: @mathijsbouman

De kapitein van het lekgeslagen cruiseschip heeft het al honderd keer uitgelegd aan de zenuwachtige opvarenden. Natuurlijk, er zit een enorm lek in de romp, waar het water met hectoliters tegelijk in stroomt. De laag gelegen derdeklasdekken staan al lang onder water en nu worden ook de hoger gelegen tweedeklashutten bedreigd.

Het schip maakt inmiddels slagzij. Maar dat geeft allemaal niets, want de reders op het vasteland hebben maatregelen genomen. Er zijn puike zwemvesten besteld; voor iedere passagier één. En de contracten voor de ontbrekende reddingssloepen liggen klaar om te worden getekend. Er zijn nog een paar juridische puntjes op te helderen, en dan kan de bouw beginnen.

Eind volgend jaar liggen de sloepen klaar op de kade. Ook is er lang vergaderd over de vergissingen die gemaakt zijn bij het ontwerp van het nu zinkende schip. De fundamentele ontwerpfouten zijn erkend en de bouwtekeningen worden aangepast. Voortaan zal het anders, beter gaan.

Nu het gat provisorisch repareren? Nu de pompen op volle kracht laten draaien? Dat zou in theorie kunnen, geeft de kapitein toe. Maar denkt u zich eens in, legt hij uit, wat er dan op het hoofdkantoor van de rederij gebeurt? Men ontvangt een radiobericht dat het schip niet meer zinkt en vervolgens verdwijnen de contracten voor nieuwe sloepen onderaan in een la. De reddingsvesten worden afbesteld. Werk aan de bouwtekeningen zal worden stilgelegd. Nee, zonder het lek zal men de structurele problemen nooit oplossen. Het lek is nodig. Het lek ís de oplossing.

De kapitein houdt daarom voet bij stuk. Ook als de passagiers in dolle paniek naar één kant van het zinkende schip rennen, waardoor het nog schuiner hangt en het gat in de romp verder onder water komt te staan. De pompen gaan nog altijd niet aan, het lek wordt niet gedicht.

Daarin staat de kapitein niet alleen. Andere officiers, verzameld op de brug, en de eersteklaspassagiers op het nog droge zonnedek zijn het volmondig met hem eens. De natte pakken van de andere passagiers, de paniek benedendeks, het is een kleine prijs voor een toekomst vol degelijke, veilige schepen. Tot de eerste golf het zonnedek bereikt.

Wie mijn voorliefde voor te ver doorgevoerde vergelijkingen kent, weet dat ik niets liever zou doen dan het vervolg van de onnodige schipbreuk tot in detail beschrijven, tot het rampschip rust op de koude oceaanbodem. Maar u snapt ’m nu wel.

Hoe dichten we provisorisch het lek? Hoe starten we de pompen? Hoe houden we de euro deze zomer boven water? Het is niet ingewikkeld. U hebt de noodmaatregelen ongetwijfeld al vaak horen langskomen. Ik noem ze toch graag nog eens.

Een veel groter noodfonds. Vier, misschien wel vijf keer zo groot als het huidige, gevuld met gulle garanties van alle eurolanden. Een actieve Europese Centrale Bank die als impliciete back stop voor het noodfonds fungeert, zodat de verdedigers van de euro beslist nooit zonder munitie komen te zitten.

En een mede uit dat noodfonds gefinancierde sanering van de banken in Zuid- én in Noord-Europa, waarbij echte verliezen worden genomen en insolvabele banken failliet mogen gaan. Het zijn lapmiddelen. Maar noodzakelijke lapmiddelen.

Wat in elk geval niet helpt, is het zinkende schip verlaten. Er zijn geen sloepen voor solistische passagiers. Het water is ijskoud.

Je kan spijt hebben dat je ooit bent uitgevaren. Maar in je eentje naar de kant zwemmen is geen optie. Pompen of verzuipen. Zo simpel is het.

Lees verder

Advertentie
Advertentie
Advertentie

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud