Freelancejournalist en regisseur

Voetbal is oorlog, orakelde de Nederlandse filosoof Rinus Michels ooit. Dus hoeft het niet te verbazen dat alles wat ermee te maken heeft snel een polemische toon krijgt. Want voetbal heeft nog weinig met sport te maken, maar alles met geld en macht.

Luckas Vander Taelen, freelancejournalist

©Photo News

Dat blijkt eens te meer met de heisa over het Eurostadion. Dat Brusselse bouwwerk op de Vlaamse Parking C van de Heizel zal er niet zijn voor de wedstrijden van het Europees kampioenschap van 2020, zeggen de tegenstanders. De verdedigers blijven er samen met bouwheer Ghelamco keihard in geloven.

Het rationale debat lijkt voorbij. Omdat de bevoegde Vlaamse minister van Openbare Werken Ben Weyts net die gronden niet wil verkopen waarop de in- en uitritten van het stadion moeten komen, krijgt alles zelfs een communautaire draai. Zeker omdat Weyts een Vlaming is en bovendien een N-VA’er. Dat is meteen goed voor achterdocht en een vermoeden van sabotage.

Want daar zijn de Belgen goed in. Als een heikel probleem tussen gemeenschappen of gewesten niet opgelost geraakt, dan wordt het communautaire geschut bovengehaald. Dat is zo bij elke discussie over de Zaventemse vluchtroutes of over de verbreding van de Brusselse ring.

Bij het Eurostadion is het niet anders. De Brusselse burgemeester Yvan Mayeur (PS) bestond het zelfs een Nederlandstalige Brusselse criticaster van het project weg te zetten als een ‘valse Brusselaar’. En nu heeft het ook niet lang geduurd voor de grote woorden bovenkwamen. Van Weyts’ weigering om ‘Vlaamse grond’ weg te geven werd een ‘Vlaamse aanval op Brussel’ gemaakt. Een andere Vlaming, de Brusselse minister Pascal Smet (sp.a) die nog geen woord had gezegd over het Eurostadion, doet Weyts’ actie af als ‘kinderachtig’. Met het gebrek aan transparantie in het contract van Brussel-Stad met Ghelamco heeft Smet blijkbaar geen moeite.

De kern van het probleem met het Eurostadion is de blinde gretigheid en de overhaasting van Brussel-Stad en het Brussels Gewest.

Want de kern van het probleem met het Eurostadion zijn de blinde gretigheid en de overhaasting van de stad en het gewest. De drijvende krachten, de Brusselse schepen Alain Courtois (MR) en gewestelijk minister Guy Vanhengel (Open VLD), zagen zich twee jaar geleden al in de tribunes zitten. En het plan paste wonderlijk in de ambitie van Brussel-Stad om het Koning Boudewijnstadion af te breken om met die grond lucratievere dingen te doen die perfect aansluiten bij het Neoproject op de Heizel. Bedenkingen werden door de Brusselse burgemeester als een persoonlijke aanval gezien. Ook toen bleek dat de ‘innovatiecampus’ die Ghelamco beloofde eigenlijk newspeak was voor winkels, kantoren en horeca. Open VLD en CD&V, die nu Weyts aanvallen, hadden beter in die periode van zich laten horen.

Het is merkwaardig dat niemand er blijkbaar aan heeft gedacht dat als men een stadion wil bouwen buiten de gewestgrenzen men er goed aan doet dat eerst te bespreken met de betrokken partijen: de gemeente Grimbergen en het Vlaams Gewest. En dat het misschien niet zo’n goed idee was om een contract voor een voetbalstadion te ondertekenen zonder de zekerheid te hebben dat er ooit een voetbalploeg zou in spelen. Stad en gewest hebben zwaar gepokerd door als zekerheid te vertellen dat Anderlecht én de Rode Duivels van het Eurostadion hun thuishaven zouden maken.

Geen bouwfirma wil een stadion bouwen op zoveel los zand. Grimbergen geeft geen bouwvergunning en misschien is enkel Scup Jette bereid om er te voetballen. Ghelamco speelt het nog even hard, maar weinigen zien dit ooit nog goed komen. De bouwfirma zit bovendien erg comfortabel, omdat de stad verplicht is haar heel veel geld te betalen als het Eurostadion er uiteindelijk niet kan komen. Het is niet geheel ondenkbaar dat de prijs van dat debacle door de burger betaald zal worden. Benieuwd of Pascal Smet dat detail ook ‘kinderachtig’ zal vinden.

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud