Komaan, Isabel Albers!

Van het bedrijfsleven naar het onderwijs is geen eenvoudige stap.

Zou u een job als bestuurder met een riant salaris van 200.000 euro per jaar inruilen om les te geven in het basisonderwijs voor een loon van 40.000 euro? Klinkt gek, maar dat is exact wat Merel van Vroonhoven, in 2012 verkozen tot Topvrouw van het Jaar in Nederland, vorige week besliste te doen. Ze is niet alleen. Verschillende toppers uit de zakenwereld geven mooie posities op om zich te herscholen als leerkracht. Wat kunnen we leren uit hun ervaring voor onderwijshervormingen in eigen land?

Van Vroonhoven is nu nog de topvrouw van de financieeltoezichthouder AFM, maar na 20 jaar in raden van bestuur besliste de 51-jarige bestuurster zich te herscholen. Vanaf 1 september begint ze aan een opleiding tot leraar voor het speciaal onderwijs. Ze geeft aan te veel in een bubbel te leven. Ze wil een concrete bijdrage leveren, dichter bij hen die het nodig hebben.

In België is het geen gekend fenomeen: vanuit de hoogste regionen van het bedrijfsleven jezelf herscholen om voor de klas te staan. In Londen is Lucy Kellaway het boegbeeld van Now Teach. Kellaway maakte furore als columnist voor de Britse zakenkrant Financial Times, maar in 2017 besliste ze zich op haar 58-ste te herscholen. Vanuit het financiële centrum van Londen terug naar school. Ook daar dezelfde reflectie: ‘iets concreets teruggeven aan de maatschappij om een verschil te maken’.

Het klinkt misschien als een late midlifecrisis, maar het was veel meer dan dat. Net zoals België kampt het Verenigd Koninkrijk met een crisis om ‘the best and brightest’ voor de klas te krijgen en te houden. Het Now Teach-programma roept ervaren bedrijfstoppers op zich te herscholen en begeleidt hen. Dokters, advocaten, diplomaten en piloten gingen in 2018 de uitdaging aan. Van de 48 starters staan er na één jaar 36 voor de klas, 6 zijn nog in opleiding en 5 mensen gaven er de brui aan. Ondertussen zijn er 75 nieuwe starters. Klinkt als een succesverhaal, maar Kellaway geeft zelf aan: ‘Dit jaar was het uitputtendste, hardste en vernederendste jaar uit mijn leven. Tegelijkertijd wellicht ook het stimulerendste jaar.’

Af en toe pikt ze haar pen opnieuw op om te berichten hoe het leven voor de klas haar vergaat. Haar verhalen zijn een goede reality check voor zij die roepen dat leraars een makkelijk leven hebben met weinig lesuren en vele weken vakantie. De roepers die ons onderwijs beschrijven als een verstikkend Guantanamo Bay letten ook beter even op. Haar getuigenissen doorprikken enkele mythes.

Mythe één: lesgeven is leuk om te doen en vormt een verfrissend contrast met de saaie zakenwereld. Fout. Lesgeven is lastig en niet iedereen met brains is ervoor geschikt, zegt Kellaway. Ze beschrijft hoe een bankier zich inschreef omdat hij dacht dat het fun zou zijn. Na één dag voor de klas kreeg ze een tekstbericht ‘I hate it. Get me out. Now.’ Voor de klas staan is een uniek talent, laten we het ook zo erkennen.

Mythe twee: het gezapige luilekkerleventje in het onderwijs is niet te vergelijken met het verschroeiende tempo en de cijferdruk van het bedrijfsleven. Niets van, aldus Kellaway. Een voormalig managing director bij het ratingbureau Standard & Poors geeft aan best wel wat moeilijke waters doorzwommen te hebben, maar ‘in vergelijking met mijn leven als lerares was dat relaxed’, beschrijft ze. ‘In de klas sta je voortdurend voor een vijandig publiek dat je elke seconde beoordeelt. Je hebt geen tijd om naar het toilet te gaan. Je staat altijd op de bühne, nooit kan je even uitswitchen.’ Als ze op een moment voor het bord vergeet hoe ze een wiskundig probleem moet oplossen, wordt ze uitgelachen door haar 32 leerlingen. Een traumatische ervaring.

Mythe drie: een economische of wetenschappelijke opleiding gecombineerd met jaren professionele ervaring is voldoende om les te gaan geven. Vergeet het, zegt Kellaway. Ze beschrijft hoe ze ’s nachts piekerend wakker ligt over haar lesplannen, hoe ze worstelt om moeilijke leerstof bevattelijk over te brengen, hoe ze wanhoopt bij haar technologische hulpeloosheid voor de klas. Nederig snakt ze naar elke tip van ervaren lesgevers. Goed lesgeven is een stiel, een kunst, die jaren opleiding vraagt.

Waar vinden we een Belgische Kellaway? Waar wacht je op, komaan Isabel!

Lees verder

Tijd Connect