Niets nieuws onder de zomerse zon. Net als de ronderenners komen ook zij elke vakantie terug: jonge grootstedelijke herrieschoppers met een migratieachtergrond die zwemplekken onveilig maken. Het fenomeen doet zich jaarlijks voor in Duitsland, Frankrijk en Nederland, maar ook bij ons lijden domeinen als dat van Hofstade bij Brussel eronder. Twee weken geleden moest de politie er al ingrijpen tegen 40 hoofdstedelijke amokmakers.

Zopas was het de beurt aan Oostende, waar het zo uit de hand liep dat burgemeester Bart Tommelein (Open VLD) de politie liet ingrijpen en de jongeren de toegang tot het zwembad ontzegde op straffe van arrestatie. Op andere plaatsen werden nog drastischer maatregelen genomen om ongewenste gasten te weren, zoals de toegang voorbehouden voor abonnees.

©Photo News

De reacties waren voorspelbaar. Zoals jammer genoeg altijd bij multiculturele problemen kwam de eerste kritische commentaar van extreemrechts. Vlaams Parlementslid Sam Van Rooy (Vlaams Belang) plaatste een opmerkelijke tweet, waarin hij suggereerde dat de ‘lastige jongeren’ beter in de Middellandse Zee zouden gaan zwemmen.

Of hij zijn partij daarmee een dienst bewees, valt te betwijfelen. Het getuigt van weinig goede smaak om jongeren met een migratieachtergrond te associëren met een zee waarin de afgelopen jaren veel migranten verdronken. Van Rooy verdedigde zich, hij had het natuurlijk zo niet bedoeld. Maar door te suggereren dat lastige Brusselse jongeren hier niet thuishoren, koppelde hij terug naar een ranzig Vlaams Blok-discours dat het terugsturen naar het land van herkomst zag als enige oplossing voor alles wat met migratie verkeerd ging. Op een moment dat voorzitter Tom Van Grieken zijn partij probeert salonfähig te maken, kunnen zulke uitspraken ongelegen komen. Want ze kunnen moeilijk anders dan racistisch worden geïnterpreteerd.

Rechts blameert de relschoppende jongeren, links de maatschappij. En zo verandert er niets.

Met zijn tweet gaf Van Rooy bovendien de andere partijen een perfect alibi om op hem te schieten en het niet over het eigenlijke probleem van amokmakende jongeren te moeten hebben. Linkse twitteraars struikelden over elkaar om hun verontwaardiging te uiten. ‘Blijkbaar heeft elk seizoen zijn racisme’, schreef er een. Brussels Parlementslid Hilde Sabbe (sp.a) zag er ‘een klimaat van achterdocht, desinformatie en haatzaaien’ in. Dat iets aan de hand was, ontkende ze niet, maar ze zag ‘doelbewuste overdrijvingen’. Jongeren in Brussel kunnen zich niet verfrissen en de warmte leidt altijd tot extra lichtgeraaktheid en wantrouwen tegenover ‘vreemdelingen in ons vertrouwde zwembad’.

Achilleshiel

Dat zoeken naar excuses voor excessen blijft de achilleshiel van een bepaalde linkerzijde. Het doet denken aan wat Molenbeeks burgemeester Catherine Moureaux zei over brandstichtende jongeren in haar gemeente met oudejaar. Die hadden kerstbomen en vuilnisbakken in de fik gestoken. Volgens Moureaux was dat ‘hun manier van feesten’. En om een escalatie te vermijden moest de gemeente zelf feesten organiseren.

Extreemrechts ziet in amokmakende allochtonen meteen de voorbode van de ondergang van de westerse beschaving en komt niet verder dan racistisch geïnspireerde bedenkingen. Maar ook de linkerzijde sluit zich op in een politiek correcte ideologie die niet verder komt dan kritiek op de rechterzijde. Rechts blameert de relschoppende jongeren, links de maatschappij.

Zelfs erkennen dat het probleem zich vooral situeert in een bepaalde gemeenschap is voor sommigen al te stigmatiserend.

Zo verandert er niets. Te meer omdat de Brusselse beleidsvoerders de kop in het zomerse zand steken en elke bedenking uit Vlaanderen meteen als racistisch aan de kant schuiven. Zelfs erkennen dat het probleem zich vooral situeert in een bepaalde gemeenschap is voor sommigen al te stigmatiserend. Wees maar zeker dat Tommelein al als extreemrechts is gecatalogeerd.

Waarom toch durft links niet luidop te zeggen dat er nuttig werk geleverd kan worden, nu de herrieschoppers geïdentificeerd zijn door de politie? Ouders confronteren met het gedrag van hun zonen, bijvoorbeeld. Als men die jongeren niet verder wil laten ontsporen, is een directe, bijna dagelijkse strenge begeleiding een noodzaak. Met een harde repressie als het sociaal onaangepast gedrag zich herhaalt. Anders vliegen met Nieuwjaar de kerstbomen weer in brand, lopen onze zwembaden volgende zomer weer over en kunnen we nog een keer helemaal herbeginnen.

Lees verder

Tijd Connect