Krijgen we een coronageneratie?

Professor management aan de University of New South Wales in Sydney

Jongeren worden door de pandemie danig ingeperkt. Welke invloed heeft dat op hun denken en doen?

Voor jongeren zijn deze coronatijden bijzonder moeilijk. De adolescentiejaren staan bekend als de ‘impressionable years’. De indrukken en ervaringen die jongeren op die leeftijd opdoen, zijn bepalend voor hun latere ideeën en waarden. Hun sturm-und-drangperiode blijkt nu hardhandig gekortwiekt door het virus. Hoe zal die ontluisterende ervaring het denken en doen van de volgende generatie bepalen?

Marketeers en consultants hebben de onhebbelijke neiging elke drie jaar een nieuwe generatie uit te roepen.

Marketeers en consultants hebben de onhebbelijke neiging elke drie jaar een nieuwe generatie uit te roepen. Handig als je een product te verkopen hebt dat mikt op die generatie. Samen met trouwe verzetslieden Jan Denys en Pedro De Bruyckere bestrijd ik dat generatiedenken al vele jaren.

Het onderliggende idee dat de periode waarin je opgroeit een cruciale impact heeft op je latere wereldbeeld is fout. Wie jong was toen vliegtuigen invlogen op de Twin Towers moet er wel andere overtuigingen op na houden dan wie opgroeide na de val van de Berlijnse muur? Toch niet.

Men gaat er te makkelijk van uit dat globale gebeurtenissen de kracht hebben het denken van een volledige generatie te beïnvloeden. En dat zo’n beïnvloeding voor iedereen van dezelfde leeftijd op dezelfde manier gebeurt. En dat mensen die toevallig enkele jaren ouder of jonger zijn helemaal niet door die omwentelingen beïnvloed worden.

Kortom, er rammelt van alles aan het idee van generaties: de verschillen in levenswaarden en denkbeelden in een generatie blijken veel groter dan die tussen generaties.

Speciaal geval

Maar hier hebben we misschien een speciaal geval. De pandemie was een wereldwijde schok die leidde tot een drastische inperking van het normale sociaal leven. Veel jongeren werden van school en universiteit weggehouden. Sportclubs, cafés, feesten en events zijn voor lange tijd uitgesloten.

Als we ooit de juiste ingrediënten hadden om een generatie te beïnvloeden, dan is het wel nu.

Als we ooit de juiste ingrediënten hadden om een generatie te beïnvloeden, is het nu. Er zijn in de wetenschappelijke literatuur een aantal aanwijzingen dat zo’n fundamentele schok littekens, ‘scarring’, nalaat bij jongeren. Adolescenten die op een arbeidsmarkt in crisis terechtkomen ondervinden daar 20 jaar later nog nadeel van: ze hebben een lager salaris en ontwikkelen minder competenties. Ondanks die blijvende nadelen rapporteren ze 15 jaar later wel een hogere jobtevredenheid. Wie een job vindt tijdens een recessie, lijkt al dankbaar te zijn een job gevonden te hebben.

Voor Jan en Pedro me betichten van verraad: ik twijfel. Niet alleen weten we weinig over de economische impact van corona op de lange termijn, het is ook twijfelachtig of jongeren echt wel allen dezelfde ervaringen delen. De opgelegde maatregelen kunnen dezelfde zijn, de persoonlijke omstandigheden behoorlijk anders.

Jobvoorkeuren

Een nieuwe studie onderzocht hoe economische omstandigheden in de VS de jobvoorkeuren van de opeenvolgende generaties sinds 1920 hebben bepaald. Opmerkelijk, wie jong is tijdens een recessie blijkt gedurende de volledige latere loopbaan meer waarde te hechten aan een job die goed betaalt. Op de arbeidsmarkt komen tijdens een economische boom maakt dan weer dat men later in de loopbaan meer de nadruk legt op de inhoudelijke waarde en de zinvolheid van de job.

De belangrijkste les voor ons: laat de aankomende jonge generatie geen blijvende littekens overhouden aan de coronacrisis.

De economische omstandigheden waarin jongeren een job zoeken kunnen dus de voorkeur voor de extrinsieke of intrinsieke waarde van werk bepalen. Maar voor we een overwinning voor het generatiedenken aanvinken: die effecten zijn niet gelijk voor een hele generatie Amerikanen. Enkel wie de economische crisis ook echt van dichtbij in de eigen regio meemaakt, blijkt vatbaar voor die effecten. Opnieuw blijkt dat er grote verschillen zijn in een generatie.

De belangrijkste les voor ons: laat de aankomende jonge generatie geen blijvende littekens overhouden aan de coronacrisis. Leid die generatie op en bereid ze voor om een goede job te verwerven op de arbeidsmarkt. Op het moment dat de economie heropleeft, moeten we erover waken dat bedrijven die voorzichtig optimistisch zijn, ook onmiddellijk opnieuw durven aan te werven voor kwalitatief hoogstaande jobs, om een verloren generatie te vermijden.

Frederik Anseel

Professor management aan de University of New South Wales in Sydney

Lees verder

Gesponsorde inhoud

Gesponsorde inhoud